35.Bölüm

OĞUZHAN-

Gözlerimi ağır ağır açtım.
İlk aklıma gelen kişi oydu.
"Mihra..."

dudaklarımdan istemsizce döküldü.
Başucumdaki hemşire hemen yanıma geldi.
"Lütfen sakin olun."
"Kendinizi yormayın."
"Çok ağır bir ameliyat geçirdiniz."
Başımı güçlükle çevirdim.
"Hemşire Hanım..."
"Buraya bir kız geldi mi?"
"Beni sordu mu?"
Hemşire hafifçe gülümsedi.
"Evet."
"Gelmişti."
"Hatta uzun süre başınızdan ayrılmadı."
"Ama iki gündür hiç görmedim."
"Nereye gittiğini bilmiyorum."
"İsterseniz çıkınca sorarım."
"Şimdi biraz dinlenmeniz gerekiyor."
Derin bir nefes aldım.
"Tamam..."
Aradan birkaç dakika geçmişti ki kapı açıldı.
İçeri Albay girdi.

"Evladım..."
"İyimisin?"
İstemsizce doğrulmaya çalıştım.
"İyiyim komutanım."
Asıl merak ettiğim şeyi sordum.
"Komutanım..."
"Gölge nerede? Şey... Beni buraya o getirmişti hayal meyyal da olsam hatırlıyorum."
Albay'ın yüzü ciddileşti.
Başını yavaşça iki yana salladı.
"Maalesef bilmiyorum iki gün önce sinirle gitti."
"Her yerde arattım."
"Ama hiçbir iz bulamadık."
İçim sıkıştı.
"Başına bir şey gelmiş olabilir mi?"
Albay derin bir nefes aldı.
"Bilmiyorum evladım."
"Şimdilik bunu düşünme."
"Önce sen ayağa kalk."
"Şey... Komutanım yüzünü gördünüz mü?"
"Evet gördüm doğrusu çok şaşırtttı beni erkek sanıyordum."

Aradan iki hafta geçmişti.
Oğuzhan merakla bekliyordu Gölge'nin geleceğine inanıyordu.
Ama Gölge'den hâlâ tek bir haber bile yoktu.
Ne bir iz...
Ne bir mesaj...
Ne de onu gören biri...
Hastaneden taburcu olur olmaz doğruca eve gittim.
Belki...
Belki dönmüştür diye düşündüm yada bir mesaj bırakmıştır.
Kapıyı açtım.
Ev bomboştu.
Odaları tek tek dolaştım.
Yatağı olduğu gibiydi.
Bilgisayar yerindeydi.
Ama Mihra yoktu.
Sanki hiç yaşamamış gibi...
Arkasında tek bir iz bile bırakmadan kaybolmuştu.

-Beş Ay Sonra-

Beş ay...
Kos koca beş ay geçmişti.
Hayat kaldığı yerden devam ediyordu.
Ben de görevime dönmüştüm.
Sabah erkenden karakola geldim.
Masamın üzerindeki dosyaları incelemeye başladım.
Kapı çalındı.
"Gel."
İçeri bir asker girdi.
"Komutanım, saat dokuzdaki operasyon için tim hazır."
Başımı salladım.
"Tamam, beş dakika sonra toplantı odasında olun."
"Emredersiniz komutanım."
Asker çıktıktan sonra derin bir nefes aldım.
Son beş ayda sayısız operasyona çıkmıştık.
Örgüte ağır darbeler vurmuştuk.
Ama ne yaparsak yapalım...
Gölge'den tek bir iz bile bulamamıştık.
Konuşmadığım istihbaratçı yoktu Gölge ölü olsa yada yakalansaydı mutlaka haberim olurdu.
Aramayı asla bırakmamıştım...
Yine bir gün karakolda oturmuş dosyalara bakıyordum.
Tam ayağa kalkacakken masamın çekmecesi açık kaldığını fark ettim.
Çekmeceyi kapatmak için uzandığım sırada katlanmış küçük bir kâğıt gözüme ilişti.
Kaşlarımı çattım.
"Bu da ne?"
Kâğıdı elime alıp yavaşça açtım.
Kâğıdı yavaşça açtım.
Üzerindeki yazıyı görür görmez nefesim kesildi.
"Ben gidiyorum komutan."
"Bir daha buralara gelmek istemiyorum."
"İntikamını da aldım."

Hepsi bu kadardı.
Ne bir açıklama...
Ne bir veda...
Ne de arkasına dönüp bakmıştı.
Kâğıdın rengine baktım.
Kenarları hafifçe sararmıştı.
Demek ki bunu...
Uzun zaman önce bırakmıştı.
Aylar boyunca onu aramıştım.
Yaşayıp yaşamadığını bile bilmeden...
Dağlarda...
Ormanlarda...
Her yerde izini sürmüştüm.
O ise...
Sadece üç satır yazıp gitmişti.
İçimde tarifsiz bir hayal kırıklığı oluştu.
"Demek hepsi bu kadardı..."
diye mırıldandım.
"Bir cümleyle veda edip gittin."
Kâğıdı avucumun içinde sımsıkı tuttum.
İlk kez...

Ona kızıyordum.
Hem de çok.
"Bunu bana nasıl yapabildin Gölge..."
Kâğıdı öfkeyle buruşturup masanın üzerine attım.
"Tamam..."
"Bu saatten sonra Mihra konusu kapandı."
"Bir daha adını duymak bile istemiyorum."
Bunu söylesem de içimdeki öfke dinmiyordu.
Tam o sırada telefonum çaldı.
"Yüzbaşım, Albay sizi odasına bekliyor."
"Anlaşıldı."
Masadan kalkıp Albay'ın odasına gittim.
Kapıyı çalıp içeri girdim.

Albay masanın üzerindeki dosyayı kapatıp bana baktı.
"Gel evladım gel, yeni bir yapılanmaya gidiyoruz."
"Özel eğitimli bir tim kurulacak."
"Bu tim, normal birliklerden farklı görevler üstlenecek."
"Bundan sonra timin komutanı sen olacaksın."
Başımı salladım.
"Ne zaman başlayacağız komutanım?"
"Birkaç hafta içinde."
"Personeller peyderpey gelmeye başlayacak."
"Hepsi farklı birliklerden seçildi."
"Geldikleri anda eğitimlerine başlayacaksın."
"Bu timi en iyi timlerden biri yapmanı istiyorum."
"Emredersiniz komutanım."
Bir hafta sonra...
Yeni tim için ilk personeller karargâha gelmeye başlamıştı.
Henüz tim tamamlanmamıştı.
Önümüzdeki haftalarda farklı birliklerden yeni askerler de katılacaktı.
Albay beni tekrar odasına çağırdı.
İçeri girdiğimde iki asker ayakta bekliyordu.
"Gel Oğuzhan."
Yanlarına geçtim.
Albay önce bana döndü.
"Arkadaşlar..."
"Yüzbaşı Oğuzhan."
" Yeni timinizin komutanı."
"Bugünden itibaren alacağınız tüm emirler doğrudan ondan gelecek."
İkisi de aynı anda asker selamı verdi.
"Emredersiniz komutanım."
"Şimdilik timin ilk üyeleri bunlar."
İlk askeri gösterdi.
"Üsteğmen Alp kaya."
"Sabotaj ve patlayıcı imha uzmanı."
Alp asker selamı verdi.
"Emrinizdeyim komutanım."
Albay ikinci askere döndü.
"Üsteğmen Yiğit Arslan."
"İstihbarat ve keşif uzmanı."
Yiğit de selam verdi.
"Emrinizdeyim komutanım."
Albay bana baktı.
"Bunlar timin ilk üyeleri."
"Diğer personeller de önümüzdeki günlerde katılacak."
İkisine baktım.
"Aramıza hoş geldiniz."
"Burada rütbenizden çok disiplininiz konuşacak."
"Benim timimde hata yapma lüksünüz yok."
İkisi bir ağızdan cevap verdi.
"Emredersiniz komutanım.

Bir gün sonra-
Sabah odama yeni geçmiştim ki telefonum çaldı.
"Yüzbaşım, Albay sizi odasına bekliyor."
"Anlaşıldı."
Dosyaları masaya bırakıp Albay'ın odasına gittim.
Kapıyı çalıp içeri girdim.
"Emredersiniz komutanım."
Albay'ın yanında genç bir kadın asker ayakta bekliyordu.
Dimdik duruşu ve kendinden emin tavrı dikkat çekiyordu.

Albay bana döndü.
"Oğuzhan, tim için bir personelimiz daha geldi."
Ardından genç kadına döndü.
"Kendini tanıt."
Kadın asker asker selamı verdi.
"Üsteğmen Aleyna Yılmaz komutanım."
"İlk yardım, sahra sağlık hizmetleri ve taktik tahliye uzmanıyım."
"Emrinize hazırım komutanım."
Başımı hafifçe salladım.
"Aramıza hoş geldiniz Üsteğmen."
"Teşekkür ederim komutanım."
Albay söze girdi.
"Tim henüz tamamlanmadı."
"Önümüzdeki günlerde birkaç personel daha gelecek."
"Herkes geldikten sonra eğitim başlayacak."
"İstediğim tek şey, bu timin birbirine güvenen ve kusursuz çalışan bir ekip olması."
"Emredersiniz komutanım."
Aleyna tekrar asker selamı verdi.
Ben de kısa bir bakış attım.
"Şimdilik dinlenin Üsteğmen."
"Yarın size karargâhı ve tim odasını gösteririz."
"Anlaşıldı komutanım."
Karargahtaki işlerimi bitirdikten sonra doğruca eve geldim.
Ev her zamanki gibi sessizdi.
Aylar geçmişti...
Ama sanki zaman bu evde durmuştu.
İstemsizce adımlarım Mihra'nın odasına yöneldi.
Kapıyı açtım.
Her şey bıraktığı gibiydi.
Gözlerim dolabın kapağına takıldı.
Yavaşça açtım.
Askıda duran kıyafeti görünce olduğum yerde kaldım.
O kıyafet..
Elimi uzatıp yavaşça kumaşına dokundum.

İstemsizce o gece gözümün önüne geldi.
Üzerinde o kıyafet vardı.
Utanıyordu.
Bana bakmamaya çalışıyordu.
Sonra...
Duvara yaslanışı...
"Çok güzelsin..." deyişim...
Ve ilk kez dudaklarımızın birbirine değdiği o an...
Gözlerimi sımsıkı kapattım.
"Allah kahretsin bana hiç değer vermemişsin mihra..."
diye mırıldandım.
Öfkeyle kıyafeti askıdan çekip aldım.
Sesim çatlamıştı.
"Bir not bırakıp gitmek bu kadar mı kolaydı?"
Kıyafeti elimde sımsıkı tuttum.
Her tarafı hâlâ onu hatırlatıyordu.
Kokusu...
Gülüşü...
Siniri...
Bakışları...
Hepsi bu evin içindeydi.
Ama kendisi yoktu.
Bir an tereddüt ettim.
Sonra sinirle kıyafeti çöp kutusuna attım.
"Bundan sonra..."
"Ne senden bir iz..."
"Ne de senden bir hatıra kalsın."
Arkamı dönüp odadan çıktım.
Ama kapıyı kapatırken bile aklımda hâlâ o gece vardı.
Ve ne kadar unutmaya çalışsam da...
Onu unutamıyordum.