2.BÖLÜM

OPERASYON

Yüzbaşı Oğuzhan Demir’in timi, yeni bir operasyon için yeniden hazırlandı.

Görev nettir: Patlama hazırlığında olan bir terörist grubunu etkisiz hâle getirmek ve elebaşını sağ ele geçirerek planı bozmak.

Helikoptere bindiklerinde herkes sessizdi. Herkes görev modundaydı.

Dakikalar sonra hedef bölgeye ulaştılar.

Helikopterden inildi.

Teröristin bulunduğu mağaraya doğru sessizce ilerledik. Bölge sarıldı. Plan kusursuzdu.

Ama planlar her zaman beklediğin gibi gitmezdi.

Bir anda silah sesleri yükseldi.

Bizi fark etmişlerdi.

Sıcak çatışma başladı.

Kurşunlar havada birbirine karışırken tim hızla mevzilenmişti. Herkes kendi pozisyonunu almıştı.

Tam o sırada bir terörist arkadan dolanıp Oğuzhan’ın başına silah dayadı.

O an her şey bir saniyeliğine durdu.

Oğuzhan hamle yapacakken…

Bir silah sesi duyuldu.

Terörist yere yığıldı.

Oğuzhan hızla etrafına baktı.

Kimseyi göremedi.

Hiç kimse ateş etmemişti.

Telsizi aldı.

“Kim ateş etti?”

Cevap gelmedi.

Sessizlik vardı.

Bu daha da kötüydü.

Oğuzhan gözlerini kısarak çevreyi taradı.

“Kimdi bu?” diye düşündü.

Kimse yoktu.

Ne bir iz.

Ne bir hareket.

Sanki biri oradaydı… ama artık yoktu.

Bir an için aklına o isim geldi.

Ama hemen reddetti.

“Hayır… olamaz. Öyle biri yok.”

İstihbarat desteği olduğunu düşündü.

Kendini toparladı.

Bu düşünceyi kafasından attı.

“Odaklan,” dedi kendine.

Ve yeniden çatışmaya döndü.

Kısa süre içinde tim üstünlüğü ele aldı.

Üç terörist ellerini kaldırarak teslim oldu.

“Teslim oluyoruz!” diye bağırıyorlardı.

Bölge tamamen kontrol altına alındı.

Elebaşı sağ olarak yakalandı.

Operasyon başarıyla tamamlandı.

Karakola döndüğümüzde her şey resmiydi.

Elebaşı sorguya alındı.

Planın detayları tek tek ortaya çıkmaya başladı.

Ama Oğuzhan’ın zihni başka bir yerdeydi.

Sorgu odasından çok kendi düşüncelerindeydi.

O mağarada olan şey…

Tetiklenen o tek kurşun…

Ve görünmeyen o kişi…

O gece odasına çekildi.

Rütbeler, raporlar, görevler…

Hiçbiri zihnini susturmuyordu.

Sürekli aynı sahne dönüyordu.

Bir terörist, başında silah…

Ve hiç kimsenin ateş etmediği o an…

Sabaha kadar uyumadı.

Çünkü ilk kez, bir şeyden emin değildi.

Ve bu onu rahatsız ediyordu.

Operasyonda yaşanan o an zihninden çıkmıyordu. Hiç kimsenin ateş etmediği o saniye… ve yere düşen terörist…

Her şeyi defalarca düşündü.

Raporlara baktı.

Telsiz kayıtlarını dinledi.

Ama hiçbir şey yoktu.

Ne bir emir.

Ne bir atış sesi.

Ne de bir açıklama.

Sadece boşluk.

Ve bu boşluk Oğuzhan’ı rahatsız ediyordu.

Şehrin dışında, dağların karanlığa gömüldüğü bir noktada tek bir siluet hareket ediyordu.

Hiç ışık yoktu.

Hiç ses yoktu.

Sanki gece bile onun varlığını gizlemek için daha koyu oluyordu.

Ona “Gölge” deniyordu.

Ama o isim bile fazla görünüyordu.

Çünkü o, gerçekten yok gibiydi.

Adımlarını kimse duymazdı.

Geçtiği yerde iz kalmazdı.

Sanki dünya, onun geçtiği anı unutuyordu.

Elindeki küçük cihazı kontrol etti.

Kısa bir bilgi ekranda belirdi:

“Operasyon tamamlandı.”

Bir süre ekrana baktı.

Hiçbir duygu göstermedi.

Ne bir memnuniyet.

Ne bir tepki.

Sadece görev.

Cihazı kapattı ve geldiği yöne dönmeden karanlığın içinde kayboldu.

Ertesi gün karargâhta Oğuzhan dosyaların başındaydı.

Aynı sahne tekrar tekrar aklındaydı.

O tek kurşun…

O imkânsız an…

Bir asker yanına yaklaştı.

“Komutanım… dün geceki olayla ilgili bazı askerler dışarıdan müdahale olduğunu söylüyor.”

Oğuzhan başını kaldırdı.

“Kim söylüyor?”

“Birkaç kişi… ama kimse net görmemiş.”

Oğuzhan dosyayı kapattı.

Sesi sertti.

“Görmediğiniz şeyi gerçek sanmayın.”

Asker sustu.

Ama Oğuzhan’ın içinde bir şey susmuyordu.

Çünkü bu olay ilk değildi.

Ve en rahatsız edici olan şey şuydu:

Her anlatım aynı yere çıkıyordu.

Görülmeyen bir kişi.

İz bırakmayan bir müdahale.

Ve açıklanamayan bir sonuç.

O gece Oğuzhan ilk kez kendine şu soruyu sordu:

“Eğer bu sadece bir söylenti değilse… o zaman bu kim?”

Ve cevap yoktu.
GÖLGE-

Karanlık onun için bir saklanma yeri değildi.

Karanlık onun eviydi.

Hiç kimse nerede olduğunu bilmezdi. Çünkü o hiçbir yere ait değildi.

Ne bir üs.

Ne bir tim.

Ne de bir emir zinciri.

Tek başına hareket ederdi.

Ve her hareketi, önceden planlanmış gibi kusursuz olurdu.

O gece sınır hattına yakın bir köyde hareketlilik vardı.

Bir grup asker, fark edilmeden bir noktada tutuluyordu.

Plan basitti: onları canlı götürmek.

Ama planlar her zaman birinin gelmesini hesaba katmazdı.

Gölge sessizce bölgeye yaklaştı.

Rüzgâr vardı ama adımlarını taş bile duymuyordu.

Çevreyi izledi.

Üç kişi.

Dikkatli.

Silahlı.

Ama rahat.

Çünkü kimsenin onları bulamayacağını düşünüyorlardı.

Bu en büyük hataydı.

İlkini gördüğü an karar verdi.

Beklemedi.

Zaman kaybetmedi.

Bir saniye bile fazla.

Karanlığın içinden tek bir hareket oldu.

Ve ilk adam yere düştü.

Ses yoktu.

Uyarı yoktu.

Diğeri dönmeye fırsat bulamadan silah elinden alındı.

Bir anlık panik…

Sonra yine sessizlik.

Birkaç dakika sonra bölge tamamen boştu.

Askerler kurtarılmıştı.

Ama kimse ne olduğunu anlamamıştı.

Sadece şunu biliyorlardı:

“Birisi vardı.”

Ama kimse onu görmemişti.

Gölge, kurtardığı askerleri güvenli bölgeye bıraktı.

Ne teşekkür bekledi.

Ne de bir karşılık.

Sadece birkaç adım geri çekildi.

Ve karanlığın içine karıştı.

Sanki orada hiç olmamış gibi.

Uzakta bir yerden onu izleyen biri olsaydı, sadece şunu görürdü:

Bir insan değil…

Bir iz değil…

Sadece hareket eden bir boşluk.

O ise tek bir cümle bile kurmadı.

Çünkü onun dünyasında kelimeler gereksizdi.

Görev vardı.

Ve yeterliydi.