Ferhat ve Zelal Özel - Kalbin yarası

Zelal’in Bakış Açısından

Koşuyordum. Konağın o soğuk, asırlık taş koridorları üzerime üzerime geliyor, nefesimi kesiyordu. Gözlerimden boşalan yaşlar görüşümü bulandırsa da durmuyordum. Attığım her adımda Berzan Ağamın o zehirli, acımasız sözleri kulaklarımda yeniden patlıyordu.

“Benim evimde çalışan kadına göz diktin… Sen kendi sevdana düşüp töreyi, kuralları unuttun…”

Göz dikmek… Hata… Günah…

Göğsüme saplanan o keskin sızıyı dindirmek ister gibi elimi kalbime bastırdım. Ben Ferhat’ın geçmişini de biliyordum, içindeki o eski eşten kalan yarayı da, kalbinin sızısını da... Biz birbirimizin yarasına merhem olmaya çalışırken, meğer dışarıdan bakıldığında sadece bir "hata", ağanın evinde çalışan ve haddini aşan bir hizmetçi miydim? Bu konağın çatısı altında, bunca yıl sadakatle hizmet ettiğim o insanların gözünde yerim bu muydu? Utanç, bir alev gibi yanaklarımı yakıyor, boğazımı düğümlüyordu.

Konağın o karanlık, nemli bodrum katına giden taş merdivenleri ikişer üçer indim. Sığınabileceğim, acımı tek başıma haykırabileceğim tek yer oradaki küçük odamdı. Kendimi o odaya kilitlersem, dünyanın bütün o ağır, kirli ithamlarından kaçabilirmişim gibi geliyordu.

Son basamağı da inip odamın kapısına uzandığımda, arkamdan gelen sert ve aceleci ayak seslerini duydum. Tam kapının kulbunu kavramıştım ki, güçlü bir el bileğimi yakaladı.

"Zelal! Dur, kurbanın olayım dur..."

Ferhat’ın sesiydi bu. Ama her zamanki o dik, sarsılmaz Ferhat’ın değil; sesi titreyen, nefes nefese kalmış, içi paramparça olmuş bir adamın sesi.

Hızla beni kendine doğru çevirdi. Gitmek için çabaladım, elinden kurtulmak istedim ama beni incitmekten korkan ama asla bırakmayan o güvenli tutuşuyla omuzlarımdan yakaladı. Göz göze geldiğimizde, onun da gözlerinin kan çanağına döndüğünü, çenesinin öfkeden ve acıdan kasıldığını gördüm.

"Bırak beni Ferhat!" diye hıçkırdım, göğsüne vurmaya çalışarak. "Bırak, git ağanın yanına! Doğru söyler ağam... Ben kimim ki? Bu konakta bir hizmetçiyim altı üstü. Duymadın mı dediklerini? Bırak!"

"Zelal, bak bana!" diye haykırdı alçak ama yırtıcı bir sesle. Omuzlarımdan tutup beni hafifçe sarstı. "Bak gözlerimin içine. Ağzından çıkan o lafları ödeteceğim ona, andım olsun ödeteceğim! Ama sen... Sen sakın o delinin, o sarhoşun sözlerini kalbine yük etme. Sen bu dünyada benim başımı eğmeyen tek gerçeğimsin."

Gözlerinden bir damla yaş süzülüp kirli sakallarının arasına karıştı. O sarsılmaz adam, karşımda çocuk gibi çaresizce duruyordu.

"Ben sana göz dikmedim Zelal," dedi, sesi fısıltıya dönüşürken, alnını alnıma yasladı. "Ben senin temiz kalbine sığındım. Benim geçmişimin külünü üfleyen sensin. Ağadır, abimdir dedim sustum ama seni kirletmesine izin vermem. Gerekirse bu konaktan bugün çıkar gideriz, duydun mu beni? Sen yeter ki ağlama..."

"Gerekirse gideriz," demesi o kadar kolaydı ki onun için. Ama benim içimdeki o çaresizlik, o sıkışmışlık hissi öfkeyle birleşip bir anda dışarı patladı. Omuzlarımdaki ellerini hırsla ittim, geriye doğru bir adım kaçıp gözlerimin içine baka baka haykırdım.

"Nereye gideceğiz Ferhat?!" dedim, sesim hıçkırıklarımın arasından yırtılarak çıktı. "Nereye gideceğim ben? Benim bu dünyada dikili bir taşım mı var? Sığınacak bir yuvam, arkamda duracak bir ailem mi var? Nereye giderim ben?!"

Gözyaşlarım yüzümü ıslatırken parmağımla göğsünü sertçe dürttüm, içimdeki tüm kırgınlığı ona kusmak ister gibi üzerine yürüdüm.

"Senin yüzünden! Hep senin yüzünden oldu! Ben kendi halimde, haddimi bilerek yaşıyordum bu konakta. Kimsenin etlisine sütlüsüne karışmıyordum. Ama sen geldin... Sen bana öyle bir baktın, kalbimi öyle bir aklından çıkardın ki kendimi unuttum! Şimdi ağanın ağzına sakız olduk. Benim namusumu, benim bu konaktaki emeğimi tek bir lafla yere çaldı. Senin o bitmeyen sevdan yüzünden, senin geçmişinin gölgesi yüzünden ben bugün bu kapının önünde bu lafları işittim!"

Ferhat, göğsüne vuran ellerimi tutmaya çalışmadı bile. Sadece durdu ve bir celladın kırbacını yiyormuş gibi her sözümde gözlerini acıyla yumdu.

"Benim senden başka, bu taş duvarlardan başka gidecek tek bir yerim yok Ferhat..." diye fısıldadım, öfkem yerini hıçkırıklara bırakıp dizlerimin bağı çözülürken. "Beni koca dünyaya sığmaz ettin. Ben şimdi yarın kimin yüzüne bakacağım bu evde?"

Dizlerimin bağı çözülüp yere doğru çökecekken, Ferhat izin vermedi. İki güçlü koluyla beni belimden kavrayıp göğsüne doğru çekti. Ne kadar direnirsem direneyim, ne kadar vurursam vurayım beni bırakmadı; aksine, sanki koca dünya üzerime yıkılıyormuş da beni o yıkıntıdan korumak istiyormuş gibi daha da sıkı sarıldı.

"Şşş... Tamam, buradayım. Ağlama kurban olayım ağlama," diye fısıldadı. Sesindeki o sert adam gitmiş, yerine içi sızlayan, canı benden çok yanan bir çocuk gelmişti.

Bir elini saçlarıma doladı, başımı kendi kalbinin tam üzerine, o sarsılmaz göğsüne bastırdı. Kalbinin deli gibi, göğüs kafesini yırtacak mısın gibi çarptığını tam şakağımda hissettim. Öfkem, onun sıcaklığının ve kokusunun arasında yavaş yavaş erirken, hıçkırıklarım göğsünü ıslatmaya devam ediyordu.

"Haklısın..." dedi, çenesini saçlarımın üzerine yaslayıp derin bir nefes alarak. "Yerden göğe kadar haklısın Zelal. Benim yüzümden oldu. Benim sana olan sevdamı içimde tutamayışımdan, sana kıyamayışımdan oldu. Benim yüzümden o zehirli laflar senin o temiz kulaklarına değdi."

Beni kendinden hafifçe uzaklaştırıp iki eliyle yüzümü kavradı. Başparmaklarıyla yanaklarımdan süzülen yaşları şefkatle sildi. Gözlerinin içi kıpkırmızıydı, bakışlarında öyle bir sadakat ve pişmanlık vardı ki, az önce fırlattığım bütün o ağır cümleler için beni pişman edecek cinstendi.

"Ama sakın bir daha 'nerem var' deme," dedi, sesi titreyerek ama bir o kadar da yemin eder gibi kesin. "Benim olduğum yerde senin kimsesizliğin biter Zelal. Benim göğsüm senin evin, kollarım senin sığınacağın o konaktır. Kimse sana laf edemez, kimse senin namusuna, temizliğine dil uzatamaz. O Berzan Ağa da olsa yarın sabah o lafları onun boğazına dizeceğim, gerekirse o konağı onun başına yıkacağım."

Alnını tekrar alnıma yasladı. Sıcak nefesi yüzüme değerken, elleri hâlâ yanaklarımı sıkı sıkı tutuyordu.

"Yarın kimsenin yüzüne bakmana gerek yok. Sen sadece benim yüzüme bakacaksın. Ben senin arkanda da dururum, önünde siper de olurum. Sen yeter ki benden vazgeçme, yeter ki beni bu dünyada yalnız bırakma Zelal... Canımı iste vereyim, ama bana 'senin yüzünden' deyip sırtını dönme."

Alnı alnıma yaslı dururken, dudaklarından dökülen her kelime kalbimin en derinindeki sızıyı uyuşturuyordu. Ferhat’ın o sıcak, güven veren kokusu bodrum katının o rutubetli, soğuk havasını dağıtmıştı sanki. İçimi çeke çeke, gözlerimi yavaşça araladım. O koca adam karşımda adeta erimiş, gözlerinin içine kadar sinen o büyük pişmanlıkla bana bakıyordu.

Ona öfkelenmiştim, can havliyle canını yakmak istemiştim ama onun kalbi benim yuvamdı; bunu çok iyi biliyordum.

"Ferhat..." diye mırıldandım, sesim hâlâ hıçkırıkların ardında titriyordu. "Ben senden vazgeçmem... Vazgeçemem ki. Ama canım çok yandı. Ağamın bizi o şekilde bir kefeye koyması, senin sevdana 'hata' demesi... Ben o lafı kaldıramadım."

Ferhat derin bir nefes aldı, parmakları yanaklarımı okşamaya devam ederken gözlerinde o kapkara, ödün vermez kararlılık yeniden belirdi.

"Kaldırmayacaksın zaten," dedi, çenesi kasılarak. "Berzan Ağa bu gece sarhoştu, acısı vardı, ne dediğini bilmez bir haldeydi. Ama bu ona benim canımı, benim kadınımla vurma hakkını vermez. Yarın o alkol kafasından indiğinde, o lafların hesabını dostu olarak da, sağ kolu olarak da soracağım ondan."

"Yapma," dedim korkuyla, ellerimi göğsüne koyup giysisini sıkarak. "Ağadır o, koskoca Aladağ'dır. Bir de benim yüzümden aranız bozulsun istemem. Zaten İlayda gitmiş, adam darmadağın..."

"Darmadağınsa darmadağın!" diye kesti sözümü, sesini çok yükseltmeden ama içindeki o fırtınayı hissettirerek. "Onun canı yanıyor diye benim canımı yakmaya hakkı yok. Seni bu konakta hiç kimseye ezdirmem Zelal. Gerekirse onun ağalığı buraya kadar der, çeker gideriz. Ben seni aç da koymam, açıkta da bırakmam."

Eğilip ıslak gözlerimden öptü yavaşça. O öpücük, az önce ruhuma açılan o derin yaraya sürülen en güzel merhemdi. Beni yeniden göğsüne bastırdı, saçlarımı koklayarak içini çekti.

"Şimdi git odana, güzelce dinlen. Bu gece hiçbir şey düşünme, sadece beni düşün. Ben buradayım, kapının hemen ardında, senin olduğun bu katın nöbetindeyim. Kimse senin huzurunu kaçıramaz artık."

Ondan ayrılmak, o güvenli kollardan çıkmak zor gelse de yavaşça başımı salladım. Odamın kapısını açıp içeri süzülürken arkamda bana dünyadaki tek gerçeğiymişim gibi bakan o sarsılmaz adamı bıraktım. Kapıyı kapattığımda içimdeki o utanç yangını sönmüş, yerini Ferhat’ın sevdasının verdiği o mağrur sıcaklığa bırakmıştı.