Bölüm 17: Alo? Kudret amca

Elimdeki telefondan Kudret Aladağ diye kayıtlı olan numarayı bularak bir süre ekrana baktım. Sesimin sakin ve kontrollü çıkması lazımdı. Bir kaç kez zihnimde konuşmayı canlandırdıktan hemen sonra gözlerimi kapatarak aramak için parmağımı ekrandaki telefon simgesine değdirdim. Birkaç çalış sonrasında ekranda ki 00:01 sayılarını gördüğüm an telefonu kulağıma yerleştirerek derin bir nefes aldım.

"Alo? Kudret amca."

Bakışlarımı camdan dışarı çevirdim. İstanbul'un kalabalık caddesi önümden akıp gidiyordu. İnsanlar yürüyordu, arabalar geçiyordu ama o an hiçbirini gerçekten görmüyordum.

"Helin? Kızım?"

"Seninle konuşmam lazım," dedim sadece. Kudret'in sesi değişmedi. Sakin, umursamaz, ürkütücü ve otoriter bir ses tonu vardı. Emrivaki konuşmaktan çok hoşlanırdı. "Söyle."

Kahve bardağını parmaklarımın arasında yavaşça çevirdim. İçimde en ufak bir tereddüt yoktu. Sanki söyleyeceğim cümle çoktan içimde yerini bulmuştu. Sanki söylemem gerekiyordu ve tek yol buydu.

"Ben oğlundan hamileyim."

Telefonun diğer ucunda bir sessizlik oluştu. Bana saatler gibi gelen bir kaç saniyelik bir sessizlik. Bunu bekliyordum ancak kestiremediğim tek şey bu sessizlikten sonra gelecek olan fırtınaydı. Çünkü Kudret amcadan olmasada Berzan'dan çok büyük bir azar işitecektim.

"Helin. Kızım ne diyorsun sen? Ne dediğinin farkında mısın?"

İşte şimdi parlama zamanıydı, çünkü sesinde en ufak bir tereddüt veya tepki yoktu. İnanmıştı, ve planımı tıkır tıkır işletmenin tam vaktiyidi. "Babacığım... "Babacığım... dede olacaksın."

Burnumu çektim. Nefesimi bilerek titreterek konuştum.

"Bunu... böyle telefonda söylemek istemezdim..."

Telefonun diğer ucundan derin bir nefes sesi geldi. "Helin... ağlıyor musun sen?" dedi Kudret.

Cevap vermedim. Birkaç saniye boyunca sadece nefes aldım. Sanki konuşamayacak kadar kötü durumdaymışım gibi. "Helin, kızım konuş. Ne oldu?"

Elimle alnımı kapattım, başımı hafifçe eğdim. Aslında tek yaptığım doğru anı beklemekti. "Ben... ben ne yapacağımı bilmiyorum," dedim kısık bir sesle. Burnumu tekrar çektim. "Ben bunu tek başıma kaldıramam..." diye fısıldadım.

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. "Berzan biliyor mu?" diye sordu Kudret. Bir an durdum. Nefesimi tutar gibi yaptım. Sonra sanki söylemek istemiyormuşum gibi konuşmaya başladım.

"Ben... söyledim."

"Ne dedi?" Kudret'in sesi bu kez daha sertti.

Burnumu çektim. Birkaç saniye boyunca cevap vermedim. Sessizliğin telefonda büyümesine izin verdim.

"Helin?" bu kez daha sabırsızdı. .

"Beni... gönderdi," dedim kısık bir sesle.

"Ne demek gönderdi?"

Gözlerimi kapattım. Sesimi daha da titrettim.

"Mardin'den gönderdi beni..."

Telefonun diğer ucunda bir anda ağır bir sessizlik oluştu bunu fırsat bilerek konuşmaya devam ettim. "Amerika'ya gitmem için..." burnumu çektim, kelimeleri zorla çıkarıyormuş gibi konuştum, "uçağa bindirdi."

Kudret'in nefes alışını telefondan duyabiliyordum artık. "Seni Amerika'ya mı gönderdi?"

"Ben... gitmek istemedim," dedim fısıltıyla. "Ama dinlemedi..." Kahve bardağını parmaklarımın arasında çevirmeye devam ettim. İçimde en ufak bir sarsıntı yoktu. Sadece planımın adım adım işlemesini izliyordum.

"Şimdi neredesin?" diye sordu.

Camdan dışarı baktım. İstanbul'un kalabalık caddesi önümden akıyordu.

"İstanbul'dayım," dedim. "İkinci uçağa binmedim..."

Telefonun diğer ucunda birkaç saniye boyunca hiçbir şey duyulmadı. Sanki Kudret amca söylediklerimi tartıyordu. Söylediğim her kelimeyi tek tek ölçüp biçiyordu. Sonunda derin bir nefes sesi geldi. "Yanında kim var?" diye sordu.

"Kimse yok," dedim. Sesimi hâlâ kısık tutuyordum. Sanki gerçekten yalnız kalmış birinin çaresizliği içindeymişim gibi. "Bir kafedeyim."

Kudret amca birkaç saniye daha sustu. O sessizlik telefondan bile ağır geliyordu. "Adres gönder," dedi sonunda. Sesi bu sefer daha sertti. Daha kesin.

"Gönderirim," dememden hemen sonra tekrar konuştu.

"Oradan ayrılma." Sesindeki ton birden değişmişti, artık o kuşkulu ses tonu yerini emirlere bırakmıştı ve ben içten içe kazandığımın farkındaydım

"Tamam..." dedim sonunda. Sesimi olabildiğince kırık çıkarmaya çalışarak.

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik daha oldu. Kudret amca sanki hâlâ düşündüğü bir şeyi tartıyordu.

"Helîn," dedi sonra.

"Efendim?"

"Berzan'la ben konuşurum."

Bu cümleyi duymayı bekliyordum. Zaten bütün planım bu noktaya gelmek içindi. Ama yine de birkaç saniye cevap vermedim. Sanki bu söz beni daha da kötü bir duruma sokmuş gibi nefesimi tuttum.

"Ben... onunla konuşmak istemiyorum," dedim kısık bir sesle.

Burnumu tekrar çektim.

"Beni görmek bile istemedi..."

Telefonun diğer ucunda Kudret amcanın ağır nefesini duyabiliyordum. O sessizlik büyüdükçe içimdeki sakinlik daha da yerleşiyordu.

Kahve bardağını parmaklarımın arasında çevirmeye devam ettim. İçimde en ufak bir sarsıntı yoktu. Sadece planımın adım adım işlemesini büyük bir zevk ile izliyordum.

"Helîn," dedi Kudret amca tekrar. Bu sefer sesi daha sertti. "Adres gönder."

Başımı hafifçe salladım. O beni görmese de bu kendimi onaylama şeklimdi. "Gönderirim," dedim. Kudret amca bir an daha sustu. Sonra yavaşça konuştu. "Adamlarımı gönderiyorum." Parmaklarım kahve bardağının etrafında durdu.

"Sakın bir yere ayrılma." Ve bir emir daha, aynı üzgün ve mağdur ses tonumu kullanarak burnumu çektim ve sadece tamam diyebildim.

Telefon kapandığında bir süre telefonu elimde tutmaya devam ettim. Ekranın kararan yüzeyinde kendi yansımamı gördüm; gözlerimin altındaki yorgunluğu, dudaklarımın kenarında istemsizce beliren o tuhaf gülümsemeyi. Parmaklarım hâlâ telefonun kenarını sıkıyordu. Sonra yavaşça kahve bardağını kaldırıp küçük bir yudum aldım. Sıcaklık boğazımdan aşağı inerken camdan dışarı baktım. İstanbul'un kalabalığı önümden akıp gidiyordu; insanlar aceleyle yürüyordu, arabalar birbirini kovalıyordu, hayat herkes için aynı hızla devam ediyordu. Ama benim zihnim çok uzaklardaydı. Taş sokakları, sarı duvarları ve keskin rüzgârıyla Mardin'de.

Orada, henüz hiçbir şeyden haberi olmayan bir adam vardı. Berzan Aladağ. Şu an belki konağın avlusunda yürüyordu, belki annesinin yanında oturuyordu, belki de benim adımı bile anmak istemiyordu. Ama çok yakında kurduğum bu sessiz fırtına ona ulaşacaktı. Ve o an geldiğinde, üzerine çöken şeyin yalnızca bir söylenti değil; benim, inatla ve sabırla büyüttüğüm bir savaş olduğunu anlayacaktı.

Aradan en fazla yirmi dakika geçmişti.

Kahve bardağını masanın üzerinde yavaşça çevirirken kapının açıldığını duydum. Kafeye giren birkaç adamın ağır adımları taş zeminde yankılandı. Başımı kaldırmadan önce onların kim olduğunu zaten anlamıştım.

Kudret Aladağ sözünü tutmuştu.

Başımı yavaşça kaldırıp kapıya baktım. İçeri giren üç adam etrafa kısa bir bakış attı. Üzerlerindeki koyu renk ceketler, sert bakışları ve sessiz yürüyüşleri onları ele veriyordu. Bu adamları Mardin'den tanıyordum. Aladağların adamlarıydı.

Gözleri kısa bir süre sonra beni buldu.

En öndeki adam birkaç adım ilerledi. Masamın önünde durdu. Yüzünde ne gülümseme vardı ne de sertlik. Sadece işini yapan bir adamın ifadesi.

"Helîn hanım?" dedi. Kahve bardağını masaya bıraktım.

"Evet."

Adam başını hafifçe salladı. "Ağamız gönderdi."

Bunu söylemesine gerek yoktu. Zaten biliyordum.

Sandalyeden yavaşça kalktım. Çantamı omzuma takarken kafedeki birkaç kişinin bize baktığını fark ettim. Ama kimse bir şey sormuyordu. O adamların taşıdığı hava insanlara soru sordurtacak türden değildi.

Adam kapıya doğru bir adım çekildi. "Arabamız hazır." Başımı hafifçe salladım.

Kafenin kapısından çıktığımızda akşamın serinliği yüzüme çarptı. Kaldırımın kenarında siyah bir araç bekliyordu. Motoru çalışıyordu. Camları koyu renkliydi. Arka kapı açıldı. Bir an durup araca baktım.

Sonra başımı kaldırıp İstanbul'un kalabalık caddesine son kez göz gezdirdim. Bu şehirde geçirdiğim kısa zaman çoktan bitmişti. Arabaya bindim. Kapı kapandı. Ve araç ağır ağır hareket etmeye başladı.

Mardin'e doğru başlayan yolculuğun ilk adımı atılmıştı.