Bölüm 8 - Yandım Gönlüm

Sabah gözlerimi araladığımda Barzani'lerin konağındaydım. Nerede olduğumu fark etmem birkaç saniye sürdü; başım zonkluyordu, sanki zaman kafamın içinde düğümlenmişti. Ne kadar uyuduğumu bilmiyordum. Gözlerimi biraz daha açtığımda başucumda Devin Barzani'yi gördüm. Elinde telefonu vardı, bir video izliyordu. Ses öyle yüksekti ki, bilerek son ses dinliyor gibiydi... Her kelime başımda yankılanıyor, ama asıl canımı acıtan şarkının sözleriydi. Kalbime dokunuyor, içimde bir yerlere usulca sızıyordu. Fark etmeden dudaklarım kıpırdadı. Bir an sonra kendimi şarkıya eşlik ederken buldum; yorgun, kısık ama tuhaf bir şekilde tanıdık bir sesle.

Sevmek bedel ödemek demektir
Ölmekten beter
Sevilmekte bana ulaşması imkansız olan hedef
Canımı altın tabakla versem o da yeterli değil değil

Devin başını telefondan kaldırdı. Kaşları hafifçe çatarak bana şaşkınlıkla baktı. "Uyanıksın demek," dedi, sakin bir ses tonu ile konuşmaya başlamıştı ama bu sakinliğin altında başka bir şeyler saklıydı. Ben ise hâlâ şarkının son cümlesini mırıldanıyordum.

Döktüm tonlarca gözyaşı, kurudum ben.

Kendi sesimi duymak garip gelmişti. Kısık, uykulu ve fazlasıyla bitkin. Devin telefonu kapattığında, odada bir anda bir sessizlik oluştu. O sessizlikte kalbimin atışını duyabiliyordum. "Kaç saattir buradayım?" diye sordum. Devin gözlerini benden ayırmadan, "Yeterince," dedi. "Ne fazla, ne eksik." Kafamı sallamakla yetindim. Konaktan uzak kalmak iyi gelir diye umuyordum. Biraz burada kalmam en mantıklısıydı, Devin'in bunu sorun etmeyeceğini adım gibi biliyordum. O, her zaman beni koruyup kollayan taraftı; sesini yükseltmeden, varlığıyla bana siper olan tek kişiydi... Ama yine de ondan sakladıklarım vardı. Öyle ağır, öyle derin şeylerdi ki, yalnızca Devin'den değil, herkesten gizliyordum. En çok da kendimden.

"Haydi kalk, damat bey," dedi yumuşak ama kararlı bir sesle. "Nişanın var. Hazırlanmamız lazım."

Başımı yavaşça iki yana salladım. İçimde bir yer kırıldı, sessizce. Gözlerimi onunkilere kaldırdım. "Devin..." dedim, sesim neredeyse fısıltıydı. "Beni kurtaracaksan, sen kurtarırsın. İzin verme. 'Rızası yok' de. Evlenemezler de." Beni anlayacağını biliyordum. Çünkü bu dünyada beni gerçekten duyabilecek tek kişi oydu. Devin'den başkası beni bu çıkmazdan çekip alamazdı.

Devin bakışlarını benden ayırmadan bir süre daha durdu. O bakışta ne acıma vardı ne de baskı... Sadece beni benden iyi tanıyan birinin sessiz sabrı. Erkek olduğumu, güçlü görünmem gerektiğini, katlanmak zorunda olduğumu, herkesin benden beklendiğ tek şeyin boyun eğmek olduğunu ikimiz de biliyorduk. Ama şu an bunların hiçbirinin ağırlığını taşıyacak hâlim yoktu.

"Berzan," dedi sonunda. Adımı bu kadar sade söylediğinde işin rengi değişirdi. Zamanla bu isimden nefret etmiştim, yüzümde bu nefreti görmüş olmalı ki derin bir nefes alarak tekrar söze girdi. "Azad.Seni zorla bir yere sürüklemelerine izin vermem. Ama herkesin önüne geçip senin yerine konuşmamı istiyorsan..." Bir an durdu. "Bunun bedeli olur."

Gülümsedim. Acı bir gülümsemeydi. "Bedel ödemeyi bilirim," dedim. "Yıllardır ödüyorum zaten." Devin iç çekti. Elini omzuma koydu; ne teselli eder gibiydi ne de yönlendirici. Sadece yanımdaydı, sadece varlığını hissetmek bile bana kendimi iyi hissettiriyordu. . "Güçlü olman gerektiğini senden çok başkaları söyledi," dedi. "Ama güçlü olmak bazen 'istemiyorum' diyebilmektir." Başımı eğdim. İçimde sakladığım her şey, boğazıma düğümlendi. Söylesem dağılacak, sustukça ağırlaşacak şeyler... "Ben kimseye herkese anlattım. Dinlemediler," dedim kısık bir sesle. "Ama sen bil diye söylüyorum. Rızam yok, Devin. Hiçbir şeye yok. Ne bugüne kadar olanlara, ne bundan sonra olacaklara..."

Elini omzumdan çekmedi. "Bu bana yeter," dedi net bir ifadeyle. "Gerisini ben hallederim." Kapının ardından konağın sesleri geliyordu. Hazırlıklar, koşuşturmalar, bana ait olmayan bir geleceğin telaşı... Hepsi bugün, burada olacaktı. Dayım öyle uygun görmüştü, dayım yeğeninin mürüvetini kendi hazırlamak istiyordu. Herkes bir telaş içindeyken ben içime kapanmamak için savaş içindeydim ama ilk defa uzun bir süreden sonra o an, rahat bir nefes alabildim. Çünkü ne olursa olsun, biri yanımdaydı. Kurtarmasa bile, sırtımı dönüp düşebileceğim bir yer vardı.

Ve bazen bu, hayatta kalmak için yeterdi.

Devin bir süre hiçbir şey söylemedi. Gözleri kapının ardındaki hareketliliğe kaydı; sonra tekrar bana döndü. Yüzündeki ifade yumuşamamıştı ama karar çoktan verilmişti. Devin böyle olurdu — kafasının içinde bir yol çizer, kimseye danışmazdı. Buna beni de dahil ederdi. "Tamam," dedi sakin ama tartışmaya kapalı bir sesle. "Nişan olacak."

Başımı hızla kaldırdım. İtiraz etmek için ağzımı açtım ama o elini kaldırarak beni durdurdu. "Dinle," dedi. "Geçici olacak. Herkesin gözü önünde, kurallarına uygun. Ama süresi olan bir nişan."

Kaşlarımı çattım. "Beni buna zorluyorsun."

"Evet," dedi hiç kaçmadan. "Çünkü şu an başka şansımız yok. Barzani soyadıyla herkesi karşımıza alamayız. Ama zaman kazanabiliriz."

"Başlarım soyadlarınıza..." dediğim an bana olan sinirli bakışı susmama sebep oldu. Konuşmaya başladığında haklı olduğunu ilk cümlesinden anlamıştım. "Benim soyadım senin sonradan gelme babanın soyadına benzemez Aladağ. Benim soyadım asırlardır Mardin'in baş aşiretidir, Mardin'i Mardin yapandır. Benim soyadım kirlenirse, kirleteni kirletirim. Kimse için ve buna sen bile dahil, bu soyadına yakışmayacak en ufak bir cümleyi bile

Ayağa kalktı, odada birkaç adım attı. Ses tonu sertleşti; alışık olduğum o Devin vardı artık.
"Bu nişan bir vitrin," dedi. "Gerçek değil. Ne söz, ne umut, ne gelecek. Ben arkanda duracağım ama sen de rolünü oynayacaksın."

Sessiz kaldım. İçimdeki isyanla mantığım çarpışıyordu.
"Ya sonra?" diye sordum.

Devin durdu, bana döndü.
"Sonra ben bitireceğim," dedi. "Gerekirse kötü adam olurum. Aileyi de, düzeni de karşıma alırım. Ama şimdi..."
Bir adım yaklaştı.
"Şimdi hayatta kalmamız lazım, Berzan."

İstemeden başımı salladım. Zorunluluk, rıza gibi durmuyordu ama çaresizlik bazen kabul kılığına giriyordu. "Kurallar?" dedim. Devin tek tek sayar gibi konuştu: "Yakınlaşma yok. Özel alanına kimse girmeyecek. Her adımı ben kontrol edeceğim. Ve ne olursa olsun..."
Bakışları sertti. "Yalnız kalmayacaksın."

Bu bir kurtuluş değildi bunun farkındaydım. Ama bir erteleme, bir nefes aralığıydı. Ve ben, istemeden de olsa, bu plana uymak zorundaydım. Çünkü Devin plan yaptıysa, geri dönüş olmazdı. Uzun bir süre konuşmadım. Olurunu olmazını kafamda ölçtüm, Devin'in söyledikleri odanın içinde yankılanıyor, kelimeler birer birer yerine oturuyordu. Kabul etmek istemediğim bir gerçek vardı: Ama bu, kaçabileceğim bir yol değildi. Sadece dayanabileceğim kadar uzatılmış bir zamandı. Yavaşça başımı salladım. "Tamam," dedim sonunda. Tek kelimeydi ama içimde koskoca bir vazgeçiş vardı. "Kabul ediyorum." Devin'in yüzünde belli belirsiz bir rahatlama geçti; fark ettirmemeye çalıştı ama ben onu çok iyi tanıyordum. Zil sesleri, koridordaki ayak sesleri daha da yaklaştı. Devin kapıya yöneldi, dışarıya kısa ve net talimatlar verdi.

Herkesin tonunu düşürdü, aceleyi düzenin içine hapsetti. Konağın içi bir anda nişan telaşına büründü.
Banyoya geçtim. Aynaya baktığımda gördüğüm adam, tanıdık ama yabancıydı. Gözlerimin altında uykusuzluğun gölgesi, omuzlarımda başkalarının beklentileri vardı. Soğuk suyla yüzümü yıkadım; sanki hissetmemem gereken her şeyi bastırmak ister gibi. Devin içeri girdiğinde, elinde hazırlatılmış bir takım vardı.
"Bunu giyeceksin," dedi. "Kimse sana soru sormayacak." Takımı elime aldım. Ancak kumaş o kadar ağır gelmişti ki; sanki nişan ve içinde bulunduğum bu anın kendisi gibi. "Geçici," diye mırıldandım, kendime hatırlatma yapmak istermiş gibi.

Devin başını salladı. "Geçici," dedi. "Ama kusursuz görünecek." Derin bir nefes aldım ve takımı giymeye başladı. O an, ister istemez rolümü kabul etmiştim. Sevmediğim bir oyunda, istemediğim bir sahnede... Ama perde kapanana kadar ayakta durmak zorundaydım. Kapıya doğru yürürlerken Devin bir an durdu.

"Unutma," dedi alçak sesle. "Bu nişan onların sandığı kadar sağlam değil." Cevap vermedim. Sadece yürümeye devam ettim. Çünkü bazen insan, kabul ederek direnirdi.

Merdivenlerin başında durduk. Aşağıdan gelen sesler kulağıma çarpıyordu ama hiçbirine ait değildim. Devin yanımdaydı. Varlığı konuşmuyordu ama suskunluğu beni ayakta tutuyordu.

Ceketimin düğmesini iliklerken parmaklarım titredi. Durdurmadım. Aynaya baktım. Gördüğüm adam kaçmıyordu. Sadece kalıyordu. Bazen kalmak, kaçmaktan daha ağırdı.

Devin eğildi, sesi alçaktı.
"Başını eğme," dedi. "Bu senin sonun değil."

Başımı kaldırdım. Göğsümdeki baskı hâlâ oradaydı. Geçmedi. Ama altında bir şey vardı. İnce, sessiz, inatçı.
"Biliyorum," dedim. "Geçici."

Birlikte yürüdük. Işıklar üzerimize düştüğünde herkes görmek istediğini gördü. Nişan sandılar. Mutluluk sandılar. Kimse suskunluğumun içini açıp bakmadı. Kimse Devin'in duruşunun ardındaki hesabı görmedi.

Ben gördüm.

Bu bir son değildi. Bana yakıştırılan kader de değildi. Sadece zamandı. Kazanılmış, ödünç alınmış bir zaman.

Ve zaman...
Bazen insanın tek silahı olurdu.