Bölüm 12 - Amerika Yolcusu

Yeni bölümden hellü canlar cananlar!
Bol bol yorum yapana bir adet Berzan Azad Aladağ hediye ediyoruz!

O geceden sonra konakta kimse yüksek sesle konuşmadı. Helin de konuşmadı. Evine dönmedi, abisi Ferhat ile yüzleşmek istemiyordu. Koridorda karşılaştığımızda bana karşı başını eğmiyor, ama eskisi gibi dik, meydan okur gibi bakmıyordu. Aramızda görünmeyen bir çizgi vardı. Ne o geçiyordu ne ben. Ve bu benim içimi rahatlatan güzel bir şeydi. Onu göndermeye o gece karar verdim. Ferhat'ın dediğini yapıp Helin'in hayatını kurtarmalıydım.

Bu evlilik olmayacaktı. Zorla da, korkuyla da, merhametle de. Hiç biri ile olmayacaktı. Bu sabah erkenden Ferhat'la konuştum. Amerika'daki bağlantılar, okul, kalacak yer... Hepsi birkaç telefonla halledilebilecek şeylerdi. Para sorun değildi. Sorun Helin'di. İkna edilmesi gerekiyordu. Helin o geceden sonra değişmişti. Tamamen değil. Ama kırıldığı yerden sessizleşmişti.

Onunla konuşmak için bahçeye indim. Konağın arka tarafı daha sakindi. Akşam güneşi taş duvarlara vuruyor, gölgeler uzuyordu.

Yanına oturdum. Aramızda bir mesafe bırakarak. Ona söyleyeceklerimin hoşuna gitmeyeceğini anlaması için yüzüme bakması yeterdi. Ancak onun kötülüğü için yapmıyordum. "Helin..." Bakışlarını gözlerime kenetledi, umut dolu bakışları vardı. Geleceğe karşı umutla bakan gözleri, geleceği için bir şey yapmalıydı artık.

"Amerika'ya gideceksin." Yüz ifadesinin en ufak bir mimik göstermesini beklerdim ancak beklediğim gibi olmadı, korku, kin, nefret, şaşırma... Hiç biri yoktu yüzünde.

"Beni gönderiyorsun..." dedi sakin bir şekilde.

"Hayır, seni kurtarıyorum."

"Ben kurtarılmak istemiyorum." Ve işte dik başlı, bana meydan okuyan Helin'in uyanışı...

"İstiyorsun, sadece kabul etmek zor geliyor." Sesimi olduğunca sakin tutmaya çalışıyordum. Beni anlamasını bekliyordum. "Burada kalırsan..."diyerek tekrar söze girdiğimde artık konuşmanın sonlarına geldiğimizin farkındaydım. "Burada kalırsan, herkes seni benimle tanımlayacak. Helin değil, Berzan'ın karısı, Berzan'ın eşi olarak kalacaksın." Bu cümlemin ardından kendi adımı Berzan diye tanımladığım için kendime kızdım. Azad ismine artık alışmam gerekiyordu...

"Ben zaten seni istiyorum, bunda sorun ne?"

"İstemek ayrı. Hayatını bunun üzerine inşa etmek ayrı." Sustu, haklı olduğumun farkındaydı. Rüzgar saçlarını savurduğunda, onları tekrar düzelten el hareketi bile çocukça gelmiyordu artık. "Oraya gidersen kimse senin geçmişini bilmeyecek Helin. Kimse seni tanımıyor, kendine yepyeni aile baskısından uzak bir hayat kurabileceksin. İlk defa, Helin Rojin Rezan olabileceksin."

"Ya başarısız olursam?"

"Burada kaldığın sürece başarısız olacaksın. Gitmek başarmanın tek yolu..." Gözleri dolmaya başladığında benim haklı olduğumu bildiği için itiraz edemiyordu. "Beni istemiyorsun." Sesimi çıkarmadım, istemiyordum doğruydu. Bir süre sessizlik sürdü aramızda, konağın içinden sesler geliyordu. Bir kaç dakika sürmüş gibi hissettiren saniyeler sonunda konuşmaya başladı. "Ben seni seviyorum."

"Hayır. Sen beni kaybetmekten korkuyorsun, alıştığın şeyi kaybetmekten... Hep yanında olanı, başın sıkışınca yardımına koşanı kaybetmekten korkuyorsun. Bana karşı beslediğin duygular sevgi değil, inan bana." Bu kez gözyaşları sessiz bir şekilde tekrardan akmaya başladı. Bağırmadı, tehdit etmedi. Sadece ağladı.

"Amerika'ya giderek senden kendini bulmanı istiyorum."

"Ya...ya seni gerçekten kaybedersem Berzan?" O sırada yavaş yavaş bize ilerleyen Ferhat'a çarpmıştı gözlerim. Bizi ne kadar süredir dinliyordu bilmiyorum ancak konuşmaya dahil olacağından emindim.

"Bir insan, kendini bulduğunda kaybettiğini sandığı şeylerin çoğu zaten ona ait değildir." Helin bu cümleyi anlamış mıydı bilmiyorum ama çok güzel ve anlamlı bir cümle kurmuştu Ferhat. Kimseden ses çıkmadı, Helin bir şey demeden yanımızdan ayrıldı. "Sence kabullendi mi?" Diyerek yanıma oturan kardeşim bildiğim adam çevirdim bakışlarımı. "Kabullenmemiş olsaydı konağı başımıza yıkardı." Beni onaylar gibi kafasını salladı.

Aradan geçen dört gün boyunca Ferhat ile herşeyi ayarladık. Herkesten gizli bir şekilde Helin'in okulu, yurdu, bileti, bursu herşeyi hazırdı. İtiraz etmiyordu, ama teşekkürde etmiyordu. Sadece gitmeyi kabul etmiş gibi bir hali vardı. Ferhat'ında benimde bunu onun için yaptığımızın farkına varmıştı. Gideceği gün gelip çattığında onu havalimanına abisiyle beraber götürdük. Yol boyunca bizimle konuşmamıştı. Havaalanında pasaport kontrolünü geçene kadar onunlaydık. Ferhat onu uğurlarken ağlamış olsada, ben bir rahatlama hissediyordum. Benim ile hiç konuşmaması bana kırgınlığındanda olabilirdi. Ancak, Helin'in bir gün bana teşekkür edeceğinden emindim.

Uçağın kalkışını izledim.

Gökyüzünde küçülen o metal parçasıyla birlikte içimde bir şey de uzaklaştı. Ama yüzüme yansımasına izin vermedim.

Ferhat'a döndüm. Yüzümde belli belirsiz bir gülümseme vardı. Anlamasını bekledim. Anlamadı. "Ne?" dedi kaşlarını çatarak.

"İçelim mi?" Kaşları daha da kalktı. "Sen iyice başıma ayyaş oldun."

"Hayır," dedim omuz silkerek. "Şarap içmek ayyaşlık değildir."

"Bu aralar ne kadar içtiğinin farkında mısın?"

"Ben içmezsem senin gibi alkol satanlar nasıl zengin olacak kardeşim?" Gülümseyerek başını salladı. "Ayyaşa bak. Sanki içtiğinin parasını ödüyor." Lafına aldırmadım. Arabama doğru yürüdüm. Adımlarım ağır değildi ama hafif de değildi. Kapıyı açıp içeri oturdum. Kontağı çevirmeden önce bir an durdum. Ferhat kapıyı açıp yan koltuğa geçti.

"Gerçekten iyi misin?" dedi bu kez daha ciddi bir tonla. Camdan dışarı baktım. Pistte başka bir uçak hazırlanıyordu. "Olmam gereken kadar." dedim.

"Onu göndermek doğru muydu?" Direksiyona bakarken dudaklarımın kenarı hafifçe kıpırdadı. "Yanımda kalsaydı yanlış olurdu." Ferhat sustu. Motoru çalıştırdım.

"Bazen birini yanında tutmak değil," dedim yola çıkarken, "gitmesine izin vermek korumaktır... Camdan dışarı bakarak konuşmaya başladı. "İnşallah bir gün bunu o da anlar." O sırada bende gaza basarak gideceğimiz mekana doğru arabayı kullanmaya başladım. "Anlamazsa da sorun değil." dedim.

Ferhat cevap vermedi. Camdan dışarı bakıyordu. Şehrin ışıkları yola vuruyor, asfaltın üzerinde uzun çizgiler bırakıyordu. Kendi konağıma dönmek yerine direksiyonu Mardin'in dar sokaklarına kırdım. Taş duvarların arasından geçip sakin bir şarap evinin önünde durdum. Arabadan indiğimizde hava serindi. Kapıyı itip içeri girdik.

"Ağam hoş geldiniz." dedi Mehmet abi tezgâhın arkasından.

"Hoş bulduk Mehmet abi, var mı sakin bir masan?"

"Olmaz olur mu Berzan ağam? Üst kata çıkabilirsiniz, manzarası güzeldir oranın."

Başımı salladım. Merdivenleri ağır adımlarla çıktık. Üst kat sakindi. Pencereden Mardin'in geceye gömülmüş taş evleri görünüyordu. Uzakta sarı ışıklar titriyordu. Masaya oturdum. Ferhat karşıma geçti. "Ne içiyorsun?"

"Her zamanki."

Mehmet abi şişeyi getirdi. Kadehlere doldurdu. Camın ince sesi gecenin içine karıştı. İlk yudumu aldım. Sessizlik iyiydi ancak uzun sürmeyecekti. Ferhat beni izliyordu ve bakışlarından konuşmaya başlayacağını anlamak zor değildi. "Kaçmak için mi içiyoruz?" diye sordu.

"Hayır." dedim. "Kutlamak için." Bana baktı bu cevabı beklemiyordu. Her ne kadar Helin onun kardeşi olsada gerçekleri göz ardı edemezdim. "Ciddiyim, zorla evlendirilecektim Ferhat. On altı yaşında bir kızla." Bu sözün dudaklarımın arasından çıkması işin gerçekliğini gözler önüne dökmüştü.

"Hiç sevmedin mi?" diye sordu Ferhat. Başımı iki yana salladım. "Hayır." Duraksamadım bile. "Onu korumak istedim. Çünkü çocuk. Çünkü korkuyor. Ama sevmedim." Kadehi masaya bıraktım.

"Sevgi merhamet değildir." Ferhat sustu haklı olduğumu biliyordu, "Ben onun hayatını kurtardım." dedim. "Ama kendimi de kurtardım."

"Pişman mısın?"

"Hayır. Yanımda kalsaydı, ya bana takıntılı bir eş olacaktı... ya da benden nefret eden bir kadın. İkisi de zehirdi."

Şarabı tekrar doldurdum.

"Ben baba değilim." dedim. "Birini büyütmek için evlenmem." Ferhat hafifçe gülümsedi ve konuşmaya başladı. "İlk defa bu kadar net konuşuyorsun."

"Çünkü ilk defa bu kadar net hissediyorum."

"Suçluluk yok mu?" Diye sordu bu sefer.

Bir an düşündüm ve olumsuz şekilde kafamı salladım "Onu sevmediğim için yok." dedim. "Ama bu yaşta böyle bir takıntıyla yaşamak zorunda kaldığı için var." Kadehi kaldırdım. "Onun yeni hayatına." Ferhat da kaldırdı, kardeşi için doğru kararı aldığımızın farkındaydı. "Ve senin özgürlüğüne." Şarap boğazımdan geçerken bu kez gerçekten iyi geldi.

Bölüm Sonu.

Özel içerikler, karanlık sahneler ve
perde arkasındaki gerçekler için... 🕶️

Bizi sosyal medyada takip etmeyi unutmayın. 🖤
📍 Instagram: @elizinhikayeleri

Hikâyemizin parodi hesapları bile açıldı. 🎭😂
Instagram: @berzanazadaladag

Çünkü güç, hikâyenin arkasında saklıdır. 👑✨