Sekizinci Bölüm

‘Kirli bir camdan bakıp herkesi ve her şeyi kirli sanıyorsunuz.’
Franz Kafka

Erva Sarışahin

Evden çıkmamla tırnağımın kulağımın arkasındaki dikiş izine sürtüp kanamaya başlaması bir oldu. Emniyet yolundayken hem peçeteyle kanı durdurmaya hem de direksiyonu çevirmeye çalışıyordum.
Adana'ya taşınacağımız için içimdeki heyecan sanırım biraz yersizdi.
Dikiş izime gelen her bir acı artık gözümü buğulandırmıyor, aksine soğukkanlı olmamı daha çok sağlıyordu.

Daha fazla arabayı kullanamayacağımı anladığımda emniyete yakın bir sokakta park edip durmaya yüz tutan yaramla arabadan bir hızda indim.
Çantama eğilip yeni bir peçete çıkaracağım sırada adım attığım sokağın sonunda köşeyi kafasını ağır ağır sağ sola kıtlatarak dönen elemanı görmeyi ummuyordum.
Geçen olan olayda kalbimi nedensiz bir şekilde hızlandıran herif buydu, ve aynı nabız şu an bedenimde boy gösteriyordu.
Çok pis etkilemişti anasını satayım beni.
Âşık olamazsın Erva!
Hayır sadece bir hoşlantı, aşk değil.. Aşk olmamalı!
Kendimi göstermek amacıyla mı yoksa onu etkilemek amacıyla mı bilmiyorum ama el sallayarak adını seslenmiştim.
“Yunus?” Neşeli tutmaya çalıştığım sesimi anında duyup bakışlarını bana çevirdiğinde ela gözlerine tutuldum.
Bomboş bir duvara bakıyormuş gibi gözlerime bakarken avel avel sırıttım.
Salaklık mı yapıyordum?
Bence az öyle gibi…
Ama ilk kez birine karşı böyle hissediyordum, ne yapayım?
Tek gözünü kırpıp kafasını sağa yatırdı ve bir saniye bile gözünü gözümden ayırmadı. “Kimsin bacım, nereden tanıyorsun beni?”
Bacım…
Ne demesini bekliyordum ki sanki?
İçimi titreten sesiyle yutkunarak vereceğim cevabı düşünmeye başladım.
Kafamı öne doğru eğip elimi uzattım.
“Erva ben, aynı mahallede oturuyoruz. Aynı zamanda İlknur Şura'nın ev arkadaşı ve dostu.” Samimi bir şekilde gülerken hâlâ bomboş yüzüme bakmaya devam ederken göz temasını anında kesip gözünü devirdi.
Gözünü devirdi?
Ondan cevap gelmeyince ben konuşmaya devam ettim. “İlknur Şura’yı belki tanıyorsun diye dedim ama sanırım tanımıyorsun?” Çene kasını sıktığını fark ettiğimde uzattığım elimi geri çekip sıkıntılı bir nefes aldım. “Hani bir şeyler söylediğin şu meşhur mavi gözlü hatundan bahsediyorum..” Neden ayrıntı verdiğimi ben bile şu an anlamazken yerdeki bakışlarını kaşlarının altından öyle bir kaldırıp baktı ki, bu sefer çene kasımı ben sıkmak zorunda kaldım.
Ses tonu hafif titrediği için çatallı çıkmıştı.
“Alakam yok benim onunla, ne şekilde gördün bilmiyorum ama benimle fazla yakın olmanı tavsiye etmem.” Elindeki valize gözüm kaydığında yanımdan bir solukta geçip giderken kirpiklerime değen esintiyle iç çektim.
Arkasından hayran hayran bakarken, “Karizmanın öz evladı anasını satayım resmen!” diye bir cümle çıktı ağzımdan.
***

Emniyete sarsak adımlar atarken kapının önünde Ahmet'in ve onun yanında Halil komiseri görmeyi beklemiyordum.
Tam da sizinle konuşacaktım komiserciğim.
Ne çok sever beni.
İçten bir tebessümle onlara doğru ilerledim. “Ben de tam sizinle konuşmak için gelmiştim komiserim.” Dişlerim ön plandayken komiserin sert bakışları yüzünden yüzüm düşer gibi oldu, ama toparlayarak düşürmedim.
“İş için değil de, benimle konuşmak için geliyordun yani öyle mi Erva?” Gözlerimi sıkıca kapatıp açtığımda kaşlarım havalandı.
Gözlerimi devirmemek için ultra bir çaba sarf ederken komiserin daha önce kimseye bu kadar benzediğini fark edememiştim.
Duruşu, bakışı ve öfkeyle bana bakışı bana birini anımsatıyordu.
Beynimde alarmlar çalarken komiserin sesiyle bakışlarımı başka yere çevirdim.
“Erva sana diyorum, konuşmak istediğin konu nedir?” Kollarını göğsünde birleştirip tam önümü kestiğinde farklı bir hissiyata kapılmıştım.
Kendi alanıma izinsiz intikal etmiş gibi önümü kesip, yüzüme doğru eğilmişti.
Öhm yani..
Yeşil gözlerine amber gözlerimi dikip ters ters baktığımda kaşlarımı büzdüm ve konuya bodoslama daldım.
“Ben tayinimi kullanmak istiyorum.” Cümle ağzımdan çıkar çıkmaz kaşlarını kaldırıp ‘cık’ dedi.
Sinirlenme Erva, sakin ol.
“Tayinimi istiyorum komiser bey, rica ediyorum bakın ölüm kalım meselesi.” Yalvarmak istemiyordum ama Adana'ya gitmek zorundaydım.
Kimsem yok benim.
Beni çaresiz bir ifadeyle süzerken dudağını büzdü.
“Neden?” Yutkunup en güzel şekilde cümlemi kurdum.
“Hayatta kimsem yok ve kimsem olan dostum Adana'ya atandı, o giderse hayatını yani beni burada bırakmış olacak. Ve emin olun ben o nereye giderse oraya giderim.” İmayla kafasını aşağı yukarı sallarken yarım bir gülüş attı.
“O dost erkek mi?” Alayla gülmeye başladığında öfkeyle karışık kahkaha attım.
“Hayat benim hayatım komiserim, şimdi gidebilir miyim Adana'ya?” Saçımın bir tutamını kulağımın arkasına geçirirken önümdeki komiserin kaşları çatılıp kulağıma doğru bakarken izi görecek diye kapatmaya çalıştım ama o kritik soruyu çoktan sordu.
“Kulağın mı kanadı?” Kafamı aceleyle olumsuzca sallarken emniyetten hızlı adımlarla çıktım.

Adana'ya bir saat sonrasına otobüs biletlerini almıştık, buradaki evi ve eşyaları satılığa çıkarmıyor, ara sıra tatillerde gelmek için tam anlamıyla kapatmıyorduk.
Özel eşyalarımızı ve kıyafetlerimizi valizlere doldurmuş dışarda taksi bekliyorduk.
Biraz aceleye gelmişti ama bir hafta sonra İlknur işe başlayacaktı, Adana'da kalacak yer falan tutacağımız için acele etmiştik.
İlknur Şura'nın endişeli sesine kulak verirken buruk bir gülümsemeyle dinledim. “Yaa Ervoş biz orada nasıl yapacağız yani, ne bileyim evimiz yok orada.” Teselli etmek için kolunu sıvazladığım anda bir şey demek için ağzımı açtım ama telefonuma düşen bildirimle dumura uğradım.

Halil Komiser;
‘Yolculuğunuz iyi geçsin, sana yaptıklarımdan dolayı özür dilerim. Özür maliyetinde Adana'da kalacağınız yer eşyalarıyla hazır. Aşağıdaki adresten ulaşabilirsin.’

Gözlerim benden önce tepki verirken İlknur Şura’ya koca bir gülüşle baktım. “Kalacağımız yer hazır bacım, komiserim hem özür diliyor hem de yer hazırlatmış.” Kendi dediklerime ben bile inanamazken İlknur'un ima dolu bakışlarına tutulmuştum bile.
“Haa şu meşhur komiserin, senin bayıla bayıla anlatmaya doyamadığın komiserin…” Taksi geldiğinde susması için uyarı niteliğinde gülerek valizleri taşırken bagaja yerleştirip taksiye bindik.

Otogara doğru hızla giderken taksinin bunaltıcı havasıyla derin bir nefes alarak komisere cevap yazdım.

‘Anlayışınız ve inceliğiniz için teşekkür ederim komiserim. Özrünüzü de kabul etmeyi düşüneceğim, sağlıkla kalın.’

Kalbimden mideme inen değişik bir hisle dışarıyı izlemeye koyuldum. Doğru yaptığımı düşünüyordum, yanlış olan bir durum olduğunu zannetmiyordum.
Taksi yolumuz sessiz sedasız geçerken İlknur Şura'nın ekrana bakan mavi gözlerinin parladığını görmemle taksinin durması bir oldu.
Ödemeyi ikimiz eşit şekilde yaptıktan sonra bagajdan valizleri de alıp otobüs peronuna doğru yürümeye koyulduk.
Yüzümüze doğru esen sert rüzgârla yürümemiz zorlaşırken adımlarımızı ağır ağırdı.
“Yalnız böyle ağır ağır gidersek otobüsü kaçıracağız.” İlknur Şura'nın sesine hak vermiştim ama şimdiden yorulduğumu hissediyordum.
“Ay evet bacım farkındayım ama arkamda da jet yok yani..” Ağzımın içine giren kıvırcık saçımı üfleyerek geri savururken perona ulaşmıştık bile.

“Sözde ağır ağır yürüyorduk bir de..” Söylenmeme gülerek karşılık veren İlknur Şura’yla bagaja yüklerimizi yerleştirip otobüse nihayet bindik.
Koltuk numaralarına dikkatle bakarken karanlık olduğu için İlknur Şura'nın telefondan feneri bulup açmasını bekliyorduk.
“Kanka acaba feneri denizde falan arıyor olabilir misin?”
Belime çimdik atarken susmayı tercih ettim. Dudaklarımı birbirine bastırıp fenerin ışığını gözüm kesti.
Çok şükür.
İlknur Şura koltuklara doğru tutması gerekirken ışığı etrafa tutarken, “Ne yapıyorsun bacım oralara değil!” diyerek feneri koltuklara doğru çevirdiğim esnada ikimizin de kadrajına giren bir kişi bizi olduğumuz yere kilitlemişti.
Çünkü sadece gözlerimiz onun üzerinde değil, elimizdeki fenerde gördüğümüz kişinin yüzünde parlıyordu.