On Birinci Bölüm

“Kişiden kişiye değişiyorum. Çünkü kötü olan biri benim iyi yüzümü görmeyi hak etmiyor.”
Charles Bukowski

2015, Karabük
Yunus Sarıtaş

Gözümün bandajı iki hafta önce çıkarılmıştı ve dedikleri gibi görme yetim yüzde otuz düşmüştü…
Yüzde yetmiş görüyordu sol gözüm, Cahit iti yüzünden.
Hak etmediğim şekilde..
Sürmem gereken kremi kan çanağına dönen gözlerime sürerken intikam duygusunu güç bela içimden atmaya çalışıyordum ama, alacaktım o intikamı.
Odamda kum torbamı yumruklamaya geçeceğim esnada çalan kapı motivasyonumu yerle bir etti.
Kapıya doğru giderken içimde tuhaf bir his oturdu ve ne olduğunu anlayamadan kapıyı açtığım gibi, kardeşim Halil yere çömelmiş bana bakıyordu.
Cahit'lerle mahallede oyun oynuyordu, benim kardeşim olmasına rağmen…
“Mahalle maçı yapacağız da, boks değil ama. Hazır gözün de fıstık gibi iyileşmişken gelsene sen de.” Dudağını kenara kıvırıp yarım ağızla konuştuğunda alay edercesine güldüm.
“Sen benim kim tarafından, neler yaşadığımı, hayatımın ne denli ters döndüğünün farkında mısın Halil?” Sesimi yüksek tutarken kendi parmağıyla kendi gözünü işaret ederek yüzünü buruşturdu ve kurduğu cümle beni sarsmaya yetti.
“Lan oğlum bakayım bir gözüne harbiden o kadar şeytanca duruyor ki.. Sen şimdi kör mü oldun anasını satayım? Bu kaç bakalım?” Küçümser ses tonuyla konuşmasına daha fazla tahammül edemeyip kapıyı suratına çarptım ve suratıma çarpan sert rüzgârla sol gözüm acımaya başladı.

Aynada iki gözüme bakarken sol gözümün gerçekten şeytani bir tarafı varmış gibi gözüküyordu, çene kasımı güçlükle sıkıp akmak üzere olan gözyaşlarımı kendimi kasarak akmasına izin vermedim.
Kendi öz kardeşim bile bana bunu diyorsa, beni kimse aralarına kabul etmezdi.
Ağlamak istemiyordum, güçlü durmak istiyordum..
Gözümden sırtıma kadar hançerle kaplı olayım ama gözümden bir damla gözyaşı aksın istemiyordum.

Ben Yunus Sarıtaş’tım bana herkes ağzına geleni söyler ama devran da o kişilerin bir yerlerinden sağlam dönerdi.
Boks eldivenlerimi elime geçirdiğim sırada odamın camında adımın seslenilmesiyle odanın içinde dikkatimi dışarıya verdim.
“Cahit bu Yunus var ya, abi gözünü öyle bir benzetmişsin ki sanırsın yapay göz gibi duruyor.” Halil’in sesiyle bedenini gördüğümde Cahit'in koluna girmiş benim hakkımda ileri geri konuşuyordu.
İnsan öz kardeşine ihanet nasıl edebilirdi?
Gözümü bilerek bu hâle getirdiğini Cahit'in yaptığını bildiği hâlde onun tarafında olması canımı çok kötü yakmıştı.
Gözümün yanmasından daha çok canım yanıyordu.
Gözüm buğulandığı zaman Cahit'in sesiyle boğazıma yumru oturdu.
“Sağ ol Halil’im, yani şeytanın neye benzediğini görmüş olduk ve asıl aramızdaki şeytanın Yunus olduğunu herkese kanıtladık bence.” Halil ve Cahit pis pis sırıtarak kahkaha atarken yanağımı ıslatan ıslaklık ile sol gözüme bıçak saplanıyormuş gibi acı hissettim. Sol gözüm gözyaşım ile beraber o kadar batıyordu ki, eldivenlerimi çıkarıp kendimi yatağa atmam bir oldu.

Dişlerimi sıkarak acı dolu inlemelerime dudaklarımın titremesi eşlik etti. Gözümü açamayacak bir hâldeyken ne yapacağımı düşünürken gözyaşımı dindirmeye çalışıyordum ama, istemsizce durmuyordu.
“Allah kahretsin, Allah kahretsin! Halil ve Cahit Allah sizi bildiği..” Gözüme daha çok acı saplandığında konuşmama devam edemedim ve yumruğumu kapıya geçirdim.
“Allah sizi bildiği gibi yapsın, âmin!” Çenemi sıkarak kendimi sakin kalmaya zorluyordum ama bedenimi kastığım için başarılı olamıyordum.
Odamda aynanın karşısına tekrar geçtiğimde kırmızı çizgiyle bakıştım, kan çanağına dönmüştü gözümün içi.
“Gözümün hepsini alsalardı belki bunları işitip yaşamaz, daha çok canım yanmazdı.” Dişlerimi birbirine kenetlediğimde avucumla şakaklarıma vurmaya başladım.
“Halil bana bunu neden yaptın, sen vardın lan hastanede başımda benim. Sen vardın, sen…” Aynanın karşısında resmen yaşadıklarımdan dolayı sinir krizi geçirirken anahtar çevirme sesini duymazdan geldim.

Çıplak elle yeri boylayan kum torbasını gözüm dönmüşçesine yumruklarken kulağıma Halil'in sesi geldi.
“Yunus?”
Kıpkırmızı gözlerimle alnıma yapışan kumral saçlarımla nefes nefese kalmış şekilde Halil’i zar zor seçerken kaslarımı daha çok kasıyordum.
“Seni sikerim Halil, bak seni çok pis harcarım oğlum!” Donmuş hâlde beni izlerken üzerine yürüyüp parmağımı göğsüne bastırdım.
“Sen kendi öz kardeşine ihanet edecek kadar alçaldın mı lan? Nasıl yaptın lan bunu bana? Ha söylesene,” Nemli yüzüme eşlik eden gözyaşlarımla nefesim kesik kesik kesiliyordu. “Nasıl layık görebildin bunu kendine?” Buruk ve acı dolu çıkan sesimin karşısında hiçbir şey diyemedi ve beni kendine doğru çekerek sarılmak istediğinde onu öyle bir geriye savurdum ki, ona bile karşılık verip ağzını açamadı.
“Siktir git Halil, evden siktiri çek ve o Cahit'in kollarına sığın. Öz kardeş yerine koydun ya onu, kimin kime ne yaptığını bilerek!” Kapıdan çıkmadan önce hiçbir his barındırmayan yeşil gözleriyle ilk kez karşı çıktı.
“Yunus anlıyorum ki, sen yaşadığını hak etmişsin.” Kapıyı kapatırken kapıya doğru masada bulduğum cam bardağı fırlattığımda her yere sekip çarpan cam parçalarıyla acı dolu bir çığlık attım.
Senin gibi kardeş olmaz olsun!
Ya ben bunu kendime ve Halil’e yediremiyordum..
Çok masumdu Halil çok, fırın travmasını bile herkesten ben saklamıştım, tek o travmasını bana anlattığı günden beri..

Kendimi ani bir hareketle banyoya kapattığımda dolapta bulduğum jileti elime geçirdim, sol gözüme değdirip kökünden işinin bitmesini istiyordum ama aklıma Halil'in eski tesellileri geldiğinde jileti de duvara fırlattım.
Bizi bizden başka kimse anlamaz Yunus, sen benim öz kardeşimsin lan.
Öz kardeşler birbirine sahip çıkar.
Belli edemesem de seni çok seviyorum Yunus..
Senin canın yansa benim yüreğim sızlar bee abim.

Tüm ettiği tesellilerin içinin boş olduğunu anladığımda gözümün ne kadar acısını umursamadan gözyaşlarımın akmasına izin verdim.