SAHNE 31

Odanın ortasında iki devasa valiz açık durmaktadır. Atlas’ın valizi; vakumlanmış poşetler, kategorize edilmiş kablolar ve alfabetik sıraya dizilmiş yazılım kitaplarıyla bir mühendislik harikası gibi görünürken; Deniz’in valizi, içine bomba düşmüş bir tekstil fabrikasını, bir bit pazarını ve Karadeniz yayla şenliğini aynı anda barındıran kıyamet sonrası bir manzarayı andırmaktadır.
Deniz: (Elinde gümüş rengi, aerodinamik görünümlü, vizöründe neon sticker'lar parlayan bir motosiklet kaskıyla içeri girer) "Atlas! Bak ne buldum! Havacılık ve Uzay Bilimleri öğrencisiyim sonuçta, Zenithus Paralaks kampüsüne yaya olarak bile böyle girmem lazım. Sence NASA logolu sticker'ı vizöre mi yapıştırayım, yoksa doğrudan alın çatısına mı? Karizmanın katsayısı değişir!"
Atlas: (Dizlerinin üzerinde, valizine son bir harici diski sığdırmak için terler içinde çaba harcarken başını kaldırmadan iç çeker) “Deniz, üniversiteye kayıt olmaya gidiyoruz kanka, Ay yüzeyine gizli operasyon düzenlemiyoruz. O kaskı valize koyarsan kıyafetlerine yer kalmayacak, New York sokaklarında çıplak ama kasklı bir fırlama olarak gezmek zorunda kalacaksın. Bak benimkine; 4 yıllık kodlama kütüphanemi şu köşeye milimetrik olarak sığdırdım, üstüne de 20 tane beyaz tişört vakumladım. Sistem tıkır tıkır işliyor.”
Deniz: “Beyaz tişört mü? Kanka sen Yazılım Mühendisi olacaksın diye ‘Silikon Vadisi figüranı’ veya hastane stajyeri mi olman lazım? Ruhun solmuş! Bak bana; 15 şişe ekstra sert jöle, 3 tane hakiki deri ceket biri Beşiktaş rockçı ceketi, diğeri bordo mavi ‘The Deniz’ özel tasarım, 2 tane ‘The Karizma’ güneş gözlüğü... Ve en önemlisi...”
Deniz, yatağın altından gizli bir kutu çıkarır. Kutuyu elleri titreyerek, adeta kutsal bir emanet açar gibi yavaşça aralar. İçinde Magirus M2010’un o efsanevi vites topuzu, direksiyonun simgesine yapışan tozlu bir parça ve dikiz aynasından sarkan, üzerindeki gözleri alev alev bakan o meşhur nazar boncuğu vardır.
Atlas: (Gözleri fal taşı gibi açılır) “Oha Deniz! Vites topuzunu mu söktün arabadan? JFK Havalimanı gümrüğünde ‘Bu ne?’ diye sorarlarsa ne diyeceksin? ‘Uzay aracımın manuel fırlatma kolu’ mu? Seni doğrudan uluslararası terör listesine alıp Guantanamo’ya gönderirler!”
Deniz: “Aynen öyle diyeceğim! ‘Bu bir Beşiktaş tılsımıdır, aerodinamik dengeyi ve kuantum çekimini sağlar’ diyeceğim. Hem Amerika’da kod yazarken senin kafan karışırsa, algoritma çökerse bu nazar boncuğuna bakarsın, sistemin ‘göz’ gelip çökmez. Manevi destek bu, gümrük memuru ne anlar!”
Atlas: (Gülmekten yere yatarak başını sallar) “Valla haklısın kanka, seninle aynı odaya düşeceğimiz için benim o boncuğa ve ruhsal desteğe çok ihtiyacım olacak. Ama şu 15 şişe jöleyi valizden çıkar, gümrükte o basınçla patlarsa bütün uzay bilimleri kariyerin, kıyafetlerin ve diplomaların yapış yapış başlar! Üniversiteye ‘jöle adam’ olarak kaydolursun.”
Deniz: “Patlamaz kanka! Onları özel ‘Karadeniz nükleer sızdırmazlık’ poşetlerine sardım. Ayrıca bak, yanıma bir de ne alıyorum...”
Deniz cebinden çıkardığı küçük, kilitli şeffaf bir poşeti havaya kaldırır. İçinde simsiyah, nemli bir toprak vardır.
Atlas: “O ne lan? Poşette uyuşturucu mu taşıyorsun, Federal Teksas polisi burayı basacak şimdi!”
Deniz: “Uyuşturucu değil oğlum, Beşiktaş sahilinden ve Akçaabat yaylasından aldığım bir avuç kutsal toprak! Roket fırlatırken ya da New York gökdelenlerinin arasında yönümü şaşırdığımda lazım olur; temel sağlam olsun, memleket kokusu her zaman kurtarır!”
Atlas: (Bir an duygulanır ama hemen fırlamalığı ele alıp dalgaya geçer) “İyi bari... Ben de kafama Beşiktaş’ın ara sokaklarının kodlarını kazıyıp gidiyorum. Ama şimdi duygusallığı bırak da kalk şu valizleri kapat; Refika Teyze aşağıdan bağırıyor, ‘Son Akşam Yemeği’ diye yedi çeşit Karadeniz yemeği hazırlamış. Gitmezsek bizi Amerika’ya değil, mutfağa hapseder, uçak biletlerimiz de çöp olur!”