SAHNE 8

Sınıfta öğretmen tam karneleri dağıtmaya başlıyordu ki kapı birden açıldı. Deniz ve Atlas, ellerinde çözdükleri ipleri birer zafer bayrağı gibi sallayarak içeri daldılar.
Deniz: (Nefes nefese) "Hayır hocam durun! Bizsiz karne dağıtamazsınız! Ve hocam, karneyi dağıtmadan önce bize pusu kuran şu arkadaşlara haddini bildirmem gerekiyor... KİMSE BENİ TUTMASIN!"
Deniz, ön sıradaki Arda ve Aras’ın üzerine öyle bir uçtu ki, üçü birden sıralarla beraber yere serildi. Bunu fırsat bilen sınıfın geri kalanı, "Hücuuum!" diyerek üzerlerine çullandı. Öğretmen düdük çalıp ayırmaya çalışsa da bir süre sonra herkes o meşhur "insan dağı" şeklini almıştı bile.
Öğretmen en sonunda herkesi ayırıp yerlerine oturttu: "Yeter be! Birbirinizin üstüne atlamaktan ne zevk alıyorsunuz?"
Atlas: "Anlamanız için sizin de içinde olmanız lazım hocam. Alışkanlık yapar, bırakamazsınız."
Öğretmen: "Ne alakası var? Ben de çocuk oldum ama böyle saçma şaka görmedim!"
Atlas: "Hocam sizin zamanınız eskide kaldı, biz modern nesiliz. Yeni arayışlar içindeyiz!"
Öğretmen: “Böyle modern neslin… (Sonra yutkunarak sustu) "Neyse… Geçin yerinize! Sizden bir an önce kurtulmak istiyorum, alın şu karnelerinizi de gidin!"
Deniz: (Atlas’ın kulağına fısıldadı) "Dikkatle izle; şimdi karnelerdeki zayıfları görünce hepsi beş kilo verecek."
Ancak öğretmen isimleri okudukça sınıftan sevinç çığlıkları yükselmeye başladı. Atlas bile iyi not almıştı. Deniz’in gülmesi bıçak gibi kesildi: "İmkânsız! Bu fırlamaların zayıf alması gerekirdi hocam, bir yanlışlık olmalı!"
Öğretmen: (Ciddi) "Fazla konuşma da gel kendi karnene bak."
Deniz sinsice sırıtarak kürsüye ilerledi. Karneyi alıp sınıfa döndü, gururla açtı.
Ama o da ne?
Karnesi baştan aşağı 1 ve 0’larla doluydu!
Deniz: "Hocam naptınız? Ben bu karneyi spor lotoya yatırsam zengin olurdum!"
Sınıf gülmekten yerlere yattı.
Öğretmen: (Gülümsedi) "Kendini üstün görüp arkadaşlarını aşağılarsan sonuç bu olur Deniz. Okuldaki ankette en büyük 'fırlama' sen seçildin."
Deniz: (Kabararak) "Evet hocam, bakın bu konuda haklısınız. İltifatınız için teşekkürler!"
Deniz sınıfa baktı.
Herkes masum ve üzgün bir ifadeyle ona bakıyordu.
Deniz: "Tamam hocam, haklısınız. Arkadaşlar, özür dilerim."
Sınıf alkış tufanı kopardı.
Deniz, kendini beğenmiş bir edayla sınıfı selamlarken öğretmen birden elindeki karneyi alıp gerçek olanı verdi.
Öğretmen: "Madem doğruları gördün o zaman al bakalım şunu. Bu gerçek karnen Deniz. Hepsi bir şakaydı."
Deniz karneyi açtı; notların hepsi 10’du! Şaşkınlığı kısa sürdü, birden elini kaldırıp bağırdı:
"SESSİZ OLUN! Demek her şey şakaydı öyle mi? O zaman benim de size bir sürprizim var. Az önce söylediğim sözler vardı ya, her şeyi geri alıyorum! En üstün benim! Siz benim tırnağım bile olamazsınız!"
Sınıf anında protestoya başladı. Bir anda nereden çıktığı belli olmayan, üzerinde "Dönek Deniz", "Kaç Deniz Kaç, Helvan Bizden!" yazan pankartlar ve rengarenk bir maket tabut elden ele dolaşmaya başladı.
Deniz: (Bağırarak) "Yok artık! Bunu ne ara hazırladınız?"
Daha fazla dayanamayan Deniz tekrar hücuma geçti, Arda ve Aras’ın üzerine atıldı. Diğer öğrenciler de üzerine çullandı.
Öğretmen bir an duraksadı, elindeki karneleri masaya fırlattı ve "Aman be, ben de geliyorum!" diyerek o da insan dağının en üstüne atladı.
En altta Deniz, ortada Aras ve Arda, en üstte ise cübbesi kaymış, gözlüğü yamulmuş Matematik öğretmeni...
Sınıf resmen bir yumak olmuş haldedir. En sonunda hoca, nefes nefese yumağın üzerinden iner ve üstünü başını düzeltir.
Öğretmen: "Tamam... (Nefes nefese) Modern nesliniz batsın! Hayatımda hiç bu kadar 'yukarıdan' bakmamıştım dünyaya. Deniz, o '10' dolu karneyi hemen cebine koy, yoksa sınıftakiler o maket tabutu senin için gerçekten kullanacak!"
Deniz: (İnsan dağının altından ezilmiş bir sesle) "Hocam, karizma dediğin böyle olur! AAAHHH! KABURGAAAM! Hocam notlarım 10, AAAHHH! yumruklarım 10, AAAHHH! uçuşum 10! Aras, üzerimden kalk kardeşim, notlarım eziliyor, mürekkebi dağılacak!"
Aras: "Notların 10 olabilir ama karakterin '0' Deniz! Bir saniyede bizi sattı be! 'Tırnağım olamazsınız' da ne demek?"
Atlas: (Kenarda, gözlüğünü takmış bu kaosu izlerken) "Deniz, teorik olarak bir saniyede 180 derece dönerek 'Döneklik Yasası'nı yeniden yazdın. Notların yüksekliği, kibrin ivmesini artırdı. Ama dikkat et; yerçekimi hala baki, birazdan o maket tabutla okyanus ötesine yolculuğun başlayabilir."
Deniz, elinde karneyi sallayarak, arkasından gelen "Helvan Bizden!" pankartlı gruptan kaçarak bahçeye fırlar. Tam o sırada Defne’yi görür. Defne, kendi karnesini çantasına koymuş, bu gürültülü kaçışı izlemektedir.
Deniz: "Defne! Bak! (Karneyi gözüne sokar) Görüyor musun bu 10'ları? Ben bir dehayım! Ben bir efsaneyim! Artık bana 'Sazan' diyemezsin, ben artık 'Profesör Deniz'im!"
Defne: (Karneye şöyle bir bakar, sonra Deniz’in yırtılmış gömleğine ve saçındaki tozlara güler) "Deniz... Notların 10 olabilir ama hala domates kokuyorsun ve saçında bir maydanoz dalı kalmış. Profesörlükten çok 'Manavlar Odası Başkanı'na benziyorsun. Ayrıca o karneyi sakla, baban Kadir amca gördüğünde 'Bu çocuk kopya çekmeden bu notu alamaz' diyip seni daha çok sorguya çekmesin!"
Deniz: "Aşk olsun! Bu notlar benim Kaçış Fiziğindeki başarımın belgesidir. Akşam Etiler'de kutlama var, Magirus’un tekerlekleri yere değmeyecek! Geliyor musun?"
Defne: "Önce o üzerindeki tozlardan kurtul, sonra düşünürüz 'Kaptan'. Ama unutma; o maket tabut hala sınıfın elinde, seni her an içine koyup Beşiktaş sahilinden denize bırakabilirler!"
O an sınıf bağıra çağıra hücuma geçer.
Deniz, Atlas’la beraber okulun bahçe kapısından dışarı fırlar. Magirus M2010 orada, her zamanki heybetiyle onları beklemektedir. Deniz anahtarı çevirir. "VUTUTUTU!"
Deniz: "Hadi Atlas! Notlar 10, ruhumuz Beşiktaş! Amerika sınavına kadar İstanbul bizim! Bas gaza, profesörün şehre indiğini herkes duysun!"
Deniz, gaza köklediği gibi fırlarken sınıf sinsice gülerek arkalarından bakakalır.