Buddenbrooklar kitap kapağı

17. bölüm / 97

Yedinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Yedinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime · Okuduğun bölüm
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Yedinci Bölüm
Therese Weichbrodt kamburdu; hem de öyle kamburdu ki boyu bir masadan pek uzun değildi. Kırk bir yaşındaydı, ama dış görünüşe hiçbir zaman önem vermediğinden altmış yetmiş yaşlarında bir hanım gibi giyinirdi. Gri, dolgulu buklelerinin üzerinde, daracık çocuk omuzlarından aşağı yeşil kurdeleleri sarkan bir başlık dururdu; zavallı siyah elbisesinde süs namına hiçbir şey görülmemişti… Annesinin porselen üzerine yapılmış portresini taşıyan büyük, oval broş dışında.

Küçük Matmazel Weichbrodt’un akıllı, keskin kahverengi gözleri, hafifçe kemerli bir burnu ve sımsıkı kapatabildiği ince dudakları vardı… Genel olarak, ufak tefek yapısında ve bütün hareketlerinde, gülünç görünse de kesinlikle saygı uyandıran bir kararlılık hissedilirdi. Konuşma biçimi de buna büyük ölçüde katkıda bulunuyordu. Alt çenesini canlı ve kesik kesik hareket ettirerek, başını hızlı ve ısrarlı biçimde sallayarak, kusursuz ve lehçesiz, açık, kararlı ve her ünsüzü özenle vurgulayarak konuşurdu. Ama ünlüleri öyle abartılı söylerdi ki, örneğin “Butterkruke” yerine “Botter”, hatta “Batterkruke” der; inatla havlayan küçük köpeğine “Bobby” değil “Babby” diye seslenirdi. Bir öğrencisine “Çocuğum, sa–kın bu kadar aptal olma!” deyip kıvrık işaretparmağıyla masaya iki kez kısacık vurduğunda, bunun etkili olduğu kesindi. Fransız Mademoiselle Popinet kahvesine gereğinden fazla şeker kattığında ise Matmazel Weichbrodt’un tavanı seyretmek, bir eliyle masa örtüsünün üzerinde piyano çalar gibi yapmak ve “Bütün şeker kutusunu alsaydınız bari!” demek gibi bir huyu vardı; Mademoiselle Popinet bu sözlerle kıpkırmızı kesilirdi…

Therese Weichbrodt çocukken — aman Tanrım, çocukken ne kadar minicik olmalıydı! — kendine “Sesemi” dermiş ve adındaki bu değişikliği sürdürerek, daha iyi ve çalışkan öğrencilerinin, ister yatılı ister gündüzlü olsunlar, kendisine böyle hitap etmelerine izin vermişti. Tony Buddenbrook’a daha ilk gün, alnından kısa ve hafif şaklayan bir ses çıkararak öpüp “Bana ‘Sesemi’ de, çocuğum,” dedi… “Bunu duymaktan hoşlanırım.” Büyük ablası Madame Kethelsen’in adıysa Nelly’ydi.

Yaklaşık kırk sekiz yaşındaki Madame Kethelsen, rahmetli kocasının kendisini parasız bırakması üzerine, ablasının üst kattaki küçük odasında oturuyor ve ortak sofraya katılıyordu. Sesemi’ye benzer biçimde giyinirdi, ama onun aksine son derece uzundu; ince bileklerinde yün bileklikler taşırdı. Öğretmen değildi, sertlikten anlamazdı; zararsızlık ve sessiz neşe onun özünü oluşturuyordu. Matmazel Weichbrodt’un öğrencilerinden biri bir yaramazlık yaptığında, Sesemi masaya vurup “Nelly!” diye öyle ısrarlı seslenene kadar, yürekten ve neredeyse yakınır gibi bir kahkaha atardı; Sesemi’nin ağzında bu ad “Nally” gibi çıkardı. O zaman Nelly korkup susardı.

Madame Kethelsen küçük kız kardeşine boyun eğer, onun azarlamalarına bir çocuk gibi katlanırdı; işin aslı, Sesemi onu içten içe hor görürdü. Therese Weichbrodt okumuş, hatta neredeyse bilgili bir genç kadındı; çocukça inancını, kesin dinî bağlılığını ve öte dünyada zor ve gösterişsiz yaşamının karşılığını alacağına dair güvenini, küçük ama ciddi mücadeleler vererek korumak zorunda kalmıştı. Madame Kethelsen ise eğitimsiz, saf ve basit ruhluydu. “İyi Nelly!” derdi Sesemi. “Aman Tanrım, o bir çocuk; hiçbir zaman kuşkuya düşmemiş, hiçbir mücadele vermemiş, ne mutlu ona…” Bu sözlerde kıskançlık kadar küçümseme de vardı; Sesemi’nin bu zayıf ama bağışlanabilir bir karakter özelliğiydi.

Düzgün bakımlı bir bahçeyle çevrili, kiremit kırmızısı banliyö evinin yüksekçe zemin katında derslikler ve yemek odası, üst katta ve çatı katındaysa yatak odaları bulunuyordu. Matmazel Weichbrodt’un öğrencileri çok değildi; çünkü yatılı okuluna yalnızca daha büyük kızları alıyor, gündüzlü öğrenciler için de yalnızca ilk üç sınıfı okutuyordu. Sesemi ayrıca evine ancak kuşku götürmez biçimde seçkin ailelerin kızlarını almaya özen gösteriyordu… Söylendiği gibi, Tony Buddenbrook sevgiyle karşılandı; hatta akşam yemeği için Therese, soğuk içilen tatlı kırmızı bir punç olan “Bischof” hazırlamıştı; bu içkinin ustasıydı… “Biraz daha ister misiniz?” diye yürekten başını sallayarak sordu… Öyle iştah açıcı duyulmuştu ki kimse reddedemedi.

Matmazel Weichbrodt, sofranın başında iki kanepe minderinin üzerine oturmuş, yemeği enerji ve öngörüyle yönetiyordu; kambur bedenini dimdik doğrultuyor, tetikte masaya vuruyor, “Nally!” ve “Babby!” diye sesleniyor, Mlle. Popinet soğuk dana kızartmasının bütün jölesini almak üzereyken ona bakışıyla haddini bildiriyordu. Tony’ye iki başka yatılı öğrencinin arasında yer verilmişti. Bir yanında Mecklenburg’dan sarışın, yapılı bir toprak sahibinin kızı Armgard von Schilling; öte yanında Amsterdamlı Gerda Arnoldsen oturuyordu. Gerda, koyu kızıl, gür saçları, birbirine yakın kahverengi gözleri ve güzel, beyaz, biraz kibirli yüzüyle zarif ve yabansı görünüyordu. Karşılarında zenci bir kadına benzeyen ve kocaman altın küpeler takan Fransız gevezelik ediyordu. Masanın alt ucunda ekşi bir gülümsemeyle, evde kalan uzun boylu İngiliz kadın Miss Brown oturuyordu.

Sesemi’nin Bischof’u sayesinde hemen kaynaştılar. Mlle. Popinet bir önceki gece yine kâbus görmüş, anlatmıştı… Ah, quelle horreur! Böyle zamanlarda “Yardım edin, yardım edin! Hırsızlar, hırsızlar!” diye bağırır, herkesi yataktan fırlatırmış. Ayrıca Gerda Arnoldsen’in ötekiler gibi piyano değil, keman çaldığı ve babasının — annesi artık hayatta değildi — ona gerçek bir Stradivarius vaat ettiği ortaya çıktı. Tony’nin müzik kulağı yoktu; Buddenbrookların çoğu ve Krögerlerin hepsi öyleydi. Marienkirche’de çalınan ilahileri bile tanıyamazdı… Ah, Amsterdam’daki Nieuwe Kerk’in orgunda “vox humana”, insan sesi vardı; muhteşem tınlardı! Armgard von Schilling ise evlerindeki inekleri anlattı.

Armgard, ilk andan itibaren Tony’yi çok etkilemişti; çünkü tanıştığı ilk soylu kızdı. Von Schilling soyadını taşımak, ne büyük mutluluk! Ailesinin kentteki en güzel, en eski evi vardı; büyükannesiyle büyükbabası da seçkin kişilerdi. Ama onların soyadları düpedüz “Buddenbrook” ve “Kröger”di; bu da çok yazıktı. Seçkin Lebrecht Kröger’in torunu, Armgard’ın soyluluğuna hayranlıkla yanıp tutuşuyor, gizliden gizliye bu muhteşem “von”un kendisine çok daha fazla yakışacağını düşünüyordu. Çünkü Armgard, aman Tanrım, talihinin değerini bilmiyordu bile; kalın örgüsü, iyi huylu mavi gözleri ve geniş Mecklenburg ağzıyla dolaşıyor, hiç de seçkinliğe özenmiyordu. Hiç de soylu görünmüyor, öyle olmaya zerre kadar çaba göstermiyor, seçkinliğin ne olduğunu anlamıyordu. “Seçkin” sözcüğü Tony’nin küçücük kafasına şaşırtıcı ölçüde yerleşmişti; Gerda Arnoldsen için bu sözcüğü hayranlıkla ve özellikle vurgulayarak kullanıyordu.

Gerda biraz farklıydı; onda yabancı ve başka diyarlardan gelmiş bir hava vardı. Sesemi’nin itirazlarına rağmen muhteşem kızıl saçlarını dikkat çekecek biçimde şekillendirmeyi severdi. Birçok kişi onun keman çalmasını budalaca buluyordu — “budalaca” sözcüğünün çok ağır bir kınama ifade ettiğini belirtmek gerekir. Ancak Gerda Arnoldsen’in seçkin bir kız olduğu konusunda Tony’ye katılmamak mümkün değildi. Yaşına göre bütünüyle gelişmiş görünüşü, alışkanlıkları, sahip olduğu eşyalar; hepsi seçkindi. Örneğin, Paris’ten getirilmiş fildişi tuvalet takımı… Tony buna özellikle değer veriyordu, çünkü kendi evinde de anne babasının ya da büyüklerinin Paris’ten getirdiği ve çok kıymetli bulduğu çeşitli eşyalar vardı.

Üç genç kız kısa sürede dost oldular; aynı sınıftaydılar ve üst kattaki en büyük yatak odasını paylaşıyorlardı. Saat onda yatmaya gidip soyunurken ettikleri sohbetler ne kadar eğlenceli ve keyifliydi — üstelik fısıltıyla konuşmak zorundaydılar, çünkü yan odada Mlle. Popinet hırsızları düşlemeye başlıyordu… O, babası bir sanat tutkunu ve koleksiyoncu olan, Hamburg doğumlu küçük Eva Ewers’le aynı odada kalıyordu; babası Münih’e yerleşmişti.

Kahverengi çizgili storlar kapalıydı; masanın üzerindeki alçak, kırmızı abajur yanıyordu. Odayı hafif bir menekşe ve temiz çamaşır kokusu doldurmuş, yorgunluk, tasasızlık ve düşlere dalmışlıkla örülü, dingin ve yumuşak bir hava çökmüştü.

“Aman Tanrım,” dedi yatağının kenarında yarı soyunmuş halde oturan Armgard, “Doktor Neumann ne kadar akıcı konuşuyor! Sınıfa geliyor, masanın başına geçiyor ve Racine’den söz ediyor…”

Gerda, iki pencerenin arasındaki aynanın önünde iki mum ışığında saçlarını tararken, “Alnı yüksek ve güzel,” diye belirtti.

“Evet!” dedi Armgard hemen.

“Armgard, sen de yalnızca bunu duymak için ondan söz açtın; çünkü onu mavi gözlerinle durmadan süzüyorsun, sanki…”

“Ona âşık mısın?” diye sordu Tony. “Ayakkabımın bağı bir türlü çözülmüyor, Gerda, yardım etsene… İşte! Şimdi söyle, Armgard, ona âşık mısın? Evlen onunla; çok iyi bir kısmet, lisede profesör olacak.”

“Tanrım, ne korkunçsunuz. Ona hiç âşık değilim. Kesinlikle bir öğretmenle evlenmeyeceğim; bir çiftçiyle evleneceğim…”

“Bir soyluyla mı?” Tony elindeki çorabı indirdi, düşünceli gözlerle Armgard’ın yüzüne baktı.

“Henüz bilmiyorum; ama büyük bir çiftliği olmalı… Ah çocuklar, nasıl da sabırsızlanıyorum! Saat beşte kalkıp çiftliği yöneteceğim…” Yorganı üzerine çekip düşlere dalmış halde tavana baktı.

“Zihninin önünde beş yüz inek duruyor,” dedi Gerda, aynadan arkadaşına bakarak.

Tony henüz soyunmayı bitirmemişti; ama başını şimdiden yastığa bıraktı, ellerini ensesinde kavuşturdu ve o da düşünceli düşünceli tavana baktı.

“Ben elbette bir tüccarla evleneceğim,” dedi. “Öyle çok parası olmalı ki evimizi seçkin biçimde döşeyebilelim; bunu aileme ve şirkete borçluyum,” diye ciddi ciddi ekledi. “Göreceksiniz, bunu başaracağım.”

Gerda yatmadan önce saçını yapmayı bitirmiş, fildişi el aynasını kullanarak geniş, beyaz dişlerini temizliyordu.

“Muhtemelen hiç evlenmeyeceğim,” dedi; naneli diş tozu konuşmasını güçleştiriyordu. “Neden evleneyim, anlamıyorum. Hiç canım istemiyor. Amsterdam’a gider, babamla düet çalar, sonra evli kız kardeşimin yanında yaşarım…”

“Ne yazık!” diye canlı bir sesle bağırdı Tony. “Gerçekten ne yazık, Gerda! Burada evlenip hep burada kalmalısın… Dinle, örneğin erkek kardeşlerimden biriyle evlensen…”

“Şu koca burunlu olanla mı?” diye sordu Gerda; küçük, zarif, umursamaz bir iç çekişle esnerken el aynasını ağzının önünde tutuyordu.

“Ötekiyle de olur, fark etmez… Tanrım, evinizi ne güzel döşerdiniz! Balık Sokağı’ndaki Döşemeci Jakobs’un yapması gerekirdi; zevki çok seçkindir. Her gün sizi ziyarete gelirdim…”

Ama ardından Mlle. Popinet’nin sesi duyuldu:

“Ah! voyons, mesdames! Yatağa, s’il vous plaît! Bu akşam artık evlenmeyeceksiniz!”

Tony pazar günlerini ve tatilleri Mengstraße’de ya da büyükannesiyle büyükbabasının yanında geçirirdi. Paskalya pazarı hava güzel olduğunda, kocaman Kröger bahçesinde yumurtaları ve badem ezmesinden tavşanları aramak ne büyük mutluluktu! Yaz tatilinde deniz kıyısına gidip kaplıca otelinde kalmak, ortak sofrada yemek yemek, denize girmek ve eşeğe binmek ne güzeldi! Bazı yıllar Konsolos iş yaptığı zaman daha uzun yolculuklara da çıkılırdı. Ama özellikle üç ayrı hediye töreninin yapıldığı Noel nasıl da güzeldi: evde, büyükannelerinin büyükbabalarının yanında ve o akşam Bischof’un ırmak gibi aktığı Sesemi’nin evinde… Yine de en güzeli evdeki Noel arifesiydi; çünkü Konsolos kutsal Noel’in huşu, görkem ve coşkuyla kutlanmasına önem verirdi. Derin bir ciddiyetle Manzara Odası’nda toplanırlarken, Konsolos’un ellerini sıktığı hizmetçilerle türlü yaşlı ve yoksul insanlar Sütunlu Salon’da bekleşirdi; dışarıda Marienkirche’nin koro çocuklarının söylediği dört sesli ilahi yankılanır, ortam öyle şenlikli olurdu ki insanın yüreği çarpardı. Yüksek, beyaz çift kanatlı kapının aralıklarından köknar kokusu içeri süzülürken Konsolos hanım, aile İncil’inden Noel bölümünü kocaman harflerle yavaşça okurdu. Dışarıdaki ilahi sona erince, Sütunlu Salon’dan geniş salona tören alayı gibi geçerken “O Tannenbaum”u söylerlerdi. Duvar kâğıdındaki heykel resimleriyle bezeli geniş salonda, beyaz zambaklarla süslenmiş ağaç tavana kadar yükselir, ışıl ışıl parlar, mis gibi kokardı; hediye masası da pencerelerden kapıya kadar uzanırdı. Ama dışarıda, sokakların taş kesilmiş karında İtalyan laternacılar çalar, Noel panayırının gürültüsü pazar yerinden duyulurdu. Küçük Klara dışında çocuklar da Sütunlu Salon’da geç saatte verilen akşam yemeğine katılırdı; sofraya aşırı miktarda sazan ve iç pilavlı hindi konurdu…

Burada, Tony Buddenbrook’un bu yıllarda Mecklenburg’daki iki çiftliği ziyaret ettiğini belirtmek gerekir. Birkaç yaz haftasını arkadaşı Armgard’la, körfezin öte yakasında, Travemünde’nin karşı kıyısındaki Bay von Schilling’in çiftliğinde geçirdi. Başka bir sefer de kuzeni Thilda’yla, Bay Bernhard Buddenbrook’un kâhyalık yaptığı yere gitti. Çiftliğin adı “Ungnade”ydi ve bir kuruş bile kazandırmıyordu; ama tatil geçirmek için yine de fena sayılmazdı.

Yıllar böylece akıp gitti; Tony genel olarak mutlu bir gençlik dönemi geçirdi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…