Bölümler 97Şu an: İkinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İkinci Bölüm
Şehrin şairi Bay Jean Jacques Hoffstede’nin, bugün için de cebinde birkaç dize bulundurduğuna kuşku yoktu. Yaşlı Johann Buddenbrook’tan pek genç değildi ve yeşil rengi dışında onunla aynı tarzda giyiniyordu. Ama eski dostundan daha ince yapılı ve hareketliydi; küçük, çevik, yeşilimsi gözleri ve uzun, sivri bir burnu vardı.
“Çok teşekkür ederim,” dedi; beylerle el sıkışıp hanımların, özellikle de büyük hayranlık duyduğu Konsolos hanımın önünde, yeni kuşağın artık beceremediği o seçkin iltifatlarından birkaçını sunduktan sonra. İltifatlarına hoş, sakin ve nazik bir gülümseme eşlik ediyordu. “Nazik davetiniz için çok teşekkürler, pek kıymetli dostlarım. Şu iki delikanlıya,” dedi Tom’la Christian’ı göstererek; ikisi de deri kemerli mavi önlükler giymiş, yanında duruyordu, “doktorla birlikte Königstraße’de rastladık; derslerinden dönüyorlardı. Harika çocuklar, değil mi Konsolos hanım? Thomas sağlam, ciddi bir kafa; tüccar olacak, bundan kuşku yok. Christian’sa biraz her işe burnunu sokan biri gibi görünüyor, ha? Biraz da züppe… Yine de hayranlığımı saklamayacağım. Sanırım üniversite okuyacak; nükteli ve parlak bir zekâsı var…”
Bay Buddenbrook altın enfiye kutusunu çıkardı.
“Bu çocuk tam bir maymun! Şair olmasın bari, Hoffstede?”
Mamsell Jungmann pencere perdelerini üst üste kapattı. Çok geçmeden oda, kristal avizedeki ve yazı masasının üstündeki apliklerdeki mumların biraz titrek ama yumuşak, hoş ışığına büründü.
“Peki Christian,” dedi saçları altın gibi parlayan Konsolos hanım, “bugün öğleden sonra ne öğrendin?” Christian’ın yazı, hesap ve şan dersi aldığı anlaşıldı.
Yedi yaşında, şimdiden neredeyse gülünç derecede babasına benzeyen bir oğlandı. Aynı küçükçe, yuvarlak ve derine yerleşmiş gözlere sahipti; belirgin ve kemerli burnu da şimdiden seçiliyordu. Elmacık kemiklerinin altında beliren birkaç çizgi, yüzünün bugünkü çocuksu dolgunluğunu hep korumayacağını gösteriyordu.
“Çok güldük,” diye gevezelik etmeye başladı; gözleri odadaki birinden ötekine kayıyordu. “Bakın Bay Stengel, Siegmund Köstermann’a ne dedi.” Öne eğildi, başını salladı ve havaya ciddi ciddi konuştu: “Dış görünüşün, sevgili çocuğum, dış görünüşün pürüzsüz ve cilalı, evet; ama içten içe, sevgili çocuğum, kapkarasın…” Bunu, “r” sesini düşürerek ve Almanca “schwarz” sözcüğünü “swärz” gibi söyleyerek anlattı. Bu “dış görünüşteki” pürüzsüzlük ve cilalılığa duyduğu öfke yüzünde öyle inandırıcı bir komiklikle belirdi ki herkes kahkahalara boğuldu.
“Bu çocuk tam bir maymun!” diye kıkırdayarak tekrarladı yaşlı Buddenbrook. Bay Hoffstede ise sevinçten kendinden geçmişti.
“Harika!” diye haykırdı. “Eşsiz! Marcellus Stengel’i tanımak gerekir! Aynen böyle! Hayır, bu gerçekten pek komik!”
Bu tür bir yeteneği olmayan Thomas, küçük kardeşinin yanında durup kıskanmadan, içtenlikle güldü. Dişleri pek güzel değildi; küçük ve sarımsıydılar. Ama burnunun biçimi dikkat çekici derecede zarifti; gözleri ve yüz biçimiyle büyükbabasına çok benziyordu.
Bir kısmı sandalyelere, bir kısmı kanepeye oturmuştu. Çocuklarla sohbet ediyor, erkenden bastıran soğuktan ve evden söz ediyorlardı… Bay Hoffstede, yazı masasının üzerindeki Sèvres porseleninden, siyah benekli bir av köpeği biçimindeki muhteşem hokka takımını hayranlıkla inceliyordu. Konsolosla yaşıt Doktor Grabow ise seyrek favorilerinin arasından gülümseyen uzun, iyi huylu, müşfik yüzüyle masada sergilenen kekleri, kuş üzümlü ekmekleri ve çeşitli doldurulmuş tuzlukları süzüyordu. Bunlar, ev değişikliği dolayısıyla akraba ve dostların aileye gönderdiği “tuz ve ekmek” hediyeleriydi. Ancak hediyenin sıradan evlerden gelmediği anlaşılsın diye ekmekler tatlı, baharatlı ve ağır hamur işlerinden seçilmiş, tuz da som altından bir kaba konmuştu.
“Anlaşılan işim başımdan aşkın olacak,” dedi doktor; tatlıları göstererek çocukları tehdit etti. Sonra başını sallayarak tuz, karabiber ve hardal için yapılmış kaliteli bir kabı kaldırdı.
“Lebrecht Kröger’den,” dedi M. Buddenbrook gülümseyerek. “Her zamanki gibi eli açık, sevgili akrabam. Kale kapısının önünde bahçe evini yaptırdığında ben ona böyle bir şey hediye etmemiştim. Ama o hep böyleydi… soylu! Cömert! Modaya uygun bir beyefendi…”
Zil birkaç kez bütün evde çınladı. Papaz Wunderlich geldi; uzun siyah ceketli, kısa boylu yaşlı bir beyefendiydi. Pudralı saçları ve içinde bir çift canlı gri gözün pırıldadığı, beyaz, neşeli ve rahat yüzü vardı. Uzun boylu komisyoncu Bay Grätjens’le birlikte gelmişti. Bay Grätjens de yıllardır dul olan papaz gibi kendini eski zamanların bekârlarından sayardı. İnce ellerinden birini sürekli teleskop gibi kıvırıp bir tabloyu inceliyormuşçasına gözüne dayardı; herkesçe kabul edilen bir sanat uzmanıydı.
Senatör Doktor Langhals da karısıyla birlikte geldi; onlar evin uzun yıllardır dostuydu. Kollarının yüksek dolgularının arasında oturmuş gibi duran iri, koyu kırmızı yüzlü şarap tüccarı Köppen’i ve onun kadar etine dolgun karısını da unutmamak gerek…
Saat dört buçuğu çoktan geçmişti ki Krögerler, hem yaşlılar hem de çocukları, sonunda çıkageldi: Konsolos Krögerler, Tom ve Christian’la yaşıt oğulları Jakob ve Jürgen’le birlikte. Neredeyse aynı anda Konsolos Kröger’in anne babası, kereste toptancısı Oeverdieck ve karısı da geldi. Yaşlı çift birbirine öyle şefkatliydi ki herkesin duyacağı şekilde birbirlerine en sevecen aşk sözleriyle seslenirlerdi.
“İnce insanlar geç gelir,” dedi Konsolos Buddenbrook ve kayınvalidesinin elini öptü.
“Ama hemen de bir güzel çıkageldiniz!” Johann Buddenbrook yaşlı adamın elini sıkarken kolunu Kröger ailesinin üzerine doğru genişçe salladı…
Modaya düşkün bir centilmen olan Lebrecht Kröger, iri ve seçkin görünüşlü bir adamdı. Saçları hâlâ hafifçe pudralıydı ama giyimi modaya uygundu. Kadife yeleğinde iki sıra mücevher düğme ışıldıyordu. Küçük favorileri ve sivri uçları yukarı kıvrılmış bıyığıyla oğlu Justus, bedeni ve tavırları bakımından babasına çok benziyordu; aynı yuvarlak ve zarif el hareketleri onda da vardı.
Kimse oturmadı; asıl merakla beklenen şey başlamadan önce, gelişigüzel bir sohbete dalıp ayakta durdular. Yaşlı Johann Buddenbrook çoktan Madame Köppen’e kolunu uzatmış, duyulur bir sesle şöyle demişti:
“Öyleyse, hepimizin iştahı yerindeyse, hanımlar ve beyler…”
Mamsell Jungmann ile hizmetçi kız, yemek salonuna açılan beyaz çift kanatlı kapıyı açmıştı. Topluluk, kendinden emin, ağırbaşlı bir rahatlıkla yavaşça öteki salona geçti; Buddenbrooklar’da insanın doyurucu bir lokma yiyeceğinden emin olabilirdi…
Bölüm etkileşimi
