Buddenbrooklar kitap kapağı

55. bölüm / 97

Üçüncü Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Üçüncü Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime · Okuduğun bölüm
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Üçüncü Bölüm
Konsolos Buddenbrook, ikinci kahvaltıdan sonra bir saat geçirdiği erkekler okuma kulübü “Harmonie”den Mengstraße’deki evine döndü. Mülkün arka tarafından geçip bahçe tarafına hızla yöneldi; bitkilerle kaplı duvarların arasında uzanan, arka avluyu ön avluya bağlayan taş döşeli yoldan yürüdü, antreden geçti ve mutfağa kardeşinin evde olup olmadığını sordu; gelirse kendisine haber verilmesini söyledi. Sonra, onu görünce hesapların üzerine daha da eğilen çalışanların yanından, yazıhaneyi geçip özel odasına gitti. Şapkasını ve bastonunu kenara koydu, çalışma ceketini giydi ve Bay Marcus’un karşısındaki pencere yanındaki yerine oturdu. Dikkat çekici ölçüde açık renk kaşlarının arasında iki çizgi belirmişti. Tükenmiş bir Rus sigarasının sarı ağızlığı dudaklarının bir köşesinden ötekine huzursuzca gidip geliyordu. Kâğıtla yazı gereçlerini eline alırken yaptığı hareketler o kadar kısa ve sertti ki, Bay Marcus iki parmağıyla ağır ağır bıyığını sıvazladı ve ortağına yavaş, dikkatli bir bakış attı; gençler de kaşlarını kaldırıp birbirlerine baktılar. Patron öfkeliydi.

Yarım saat geçti. Bu süre boyunca kalemlerin tıkırtısı ve Bay Marcus’un ağır ağır boğaz temizlemesinden başka ses duyulmamıştı. Konsolos yeşil pencere perdesinin üzerinden baktı ve Christian’ı sokaktan gelirken gördü. Sigara içiyordu. Kulüpten geliyordu; orada kahvaltı etmiş ve küçük bir kumar oynamıştı. Şapkasını alnına hafifçe yana eğmişti; “öte taraftan” gelme, ucunda abanozdan oyulmuş bir rahibe büstü bulunan sarı bastonunu sallıyordu. Sağlığı da keyfi de yerinde görünüyordu. Bir şarkıyı kendi kendine mırıldanarak yazıhaneye girdi, bahar akşamüstünün aydınlığında “Günaydın beyler!” dedi ve “birazcık çalışmak” üzere yerine yöneldi. Ama Konsolos ayağa kalktı; yanından geçerken ona bakmadan, “Ah… iki dakika gelir misin sevgili kardeşim?” dedi.

Christian peşinden gitti. Antreden oldukça hızlı geçtiler. Thomas ellerini arkasında birleştirmişti; Christian da farkında olmadan aynı şeyi yaptı. Yanaklarının çukurundan çıkan iri burnu, ağzının üzerinde İngiliz tarzında duran kızıl sarı bıyığının üstünde sivri, kemikli ve kıvrıktı. Avludan geçerken Thomas, “Bahçede benimle birkaç adım yürür müsün dostum?” dedi.

“Olur,” diye karşılık verdi Christian. Ardından yine uzun bir sessizlik oldu. Sola dönüp dış yoldan, “Portal”in rokoko cephesinin önünden geçerek ilk tomurcuklarını veren bahçeyi dolaştılar. Sonunda Konsolos hızla nefes alıp yüksek sesle, “Az önce senin davranışın yüzünden çok ağır bir sıkıntı yaşadım,” dedi.

“Benim davranışım mı…”

“Evet. Dün akşam kulüpte ettiğin bir sözden ‘Harmonie’de bana bahsettiler. Öyle yersiz, öylesine ölçüsüz bir sözmüş ki anlatacak kelime bulamıyorum… Utanç gecikmedi; sana fena bir karşılık vermişler. Hatırlıyor musun?”

“Ah… şimdi ne demek istediğini anladım. Peki bunu sana kim anlattı?”

“Ne fark eder? Döhlmann. Elbette öyle bir ses tonuyla anlattı ki, hikâyeyi daha önce duymamış olanlar da artık buna sevinebilir…”

“Evet Tom, sana şunu söylemeliyim… Hagenström adına utandım!”

“Sen… adına mı utandın? Ama bu da… Bir dinle!” diye seslendi Konsolos; avuç içleri yukarı dönük iki elini önüne uzatıp başını yana eğerek heyecanla salladı. “Hem tüccarların hem de bilginlerin bulunduğu bir toplulukta, herkesin duyabileceği şekilde, aslında ve iyice düşününce her iş insanının bir dolandırıcı olduğunu söylüyorsun… Sen de bir tüccarsın; bütün gücüyle mutlak dürüstlük, lekesiz güvenilirlik peşinde koşan bir firmaya mensupsun…”

“Aman Thomas, şaka yapıyordum!… Gerçi… aslında…” diye ekledi Christian, burnunu kırıştırıp başını biraz öne eğerek… Bu duruşla birkaç adım attı.

“Şaka! Şaka!” diye haykırdı Konsolos. “Şakadan anlarım sanırdım; ama şakanın nasıl anlaşıldığını gördün! Hermann Hagenström sana, ‘Ben kendi mesleğime çok değer veririm,’ diye karşılık verdi… Sen de orada oturmuşsun, kendi mesleğini hiçe sayan, boş gezen bir adam…”

“Evet Tom, ne diyeceksin buna! Sana yemin ederim, bütün o rahat hava bir anda uçup gitti. İnsanlar bana hak verircesine güldüler. Hagenström de oturmuş, ölümüne ciddi bir tavırla ‘Ben kendi mesleğime…’ diyor. Budala herif. Gerçekten onun adına utandım. Dün gece yatakta uzun uzun düşündüm ve bu konuda çok tuhaf bir şey hissettim… Bilmem sen de bilir misin…”

“Saçmalama, ne olur saçmalama!” diye sözünü kesti Konsolos. Öfkeden bütün bedeni titriyordu. “Kabul ediyorum… cevabı belki ortama uygun değildi, tatsızdı. Ama böyle şeyleri söyleyeceğin kişileri seçersin… ille de söylenmesi gerekiyorsa… ve böyle bir budalalık edip aşağılayıcı bir karşılığa maruz kalmazsın! Hagenström fırsattan yararlanıp bize… evet, yalnız sana değil, hepimize bir darbe indirdi. ‘Ben kendi mesleğime’ derken ne demek istediğini biliyor musun? ‘Böyle sonuçlara herhâlde kardeşinizin yazıhanesinde varıyorsunuz, Bay Buddenbrook?’ demek istedi. Anlamı buydu seni eşek!”

“Yani… eşek…” dedi Christian; mahcup ve huzursuz görünüyordu…

“Sonuçta yalnızca kendine ait değilsin,” diye sürdürdü Konsolos. “Ama kendini gülünç duruma düşürmen beni ilgilendirmemeli… Hem hangi konuda gülünç duruma düşmüyorsun ki!” diye haykırdı. Yüzü solmuştu; saçlarının iki yandan geriye çekildiği dar şakaklarındaki mavi damarlar açıkça görünüyordu. Açık renk kaşlarından birini yukarı kaldırmıştı; bıyığının sert, uzun ve kıvrık uçları bile öfkeli görünüyordu. Sözlerini savururcasına, eliyle yandan işaretler yaparak Christian’ın ayaklarının önündeki çakıllı yola döküyordu… “Aşk maceralarınla, soytarılıklarınla, hastalıklarınla, onlara karşı kullandığın ilaçlarla kendini gülünç duruma düşürüyorsun…”

“Ah, Thomas,” dedi Christian, başını son derece ciddi bir tavırla sallayıp biraz beceriksizce işaretparmağını kaldırarak… “Bu konuda, görüyorsun ya, beni pek anlayamazsın… Mesele şu… İnsan vicdanını bir bakıma rahat tutmalı… Bilmem, sen bunu bilir misin… Grabow boyun kaslarım için bir merhem verdi… Peki! Kullanmazsam, sürmeyi ihmal edersem kendimi bütünüyle kaybolmuş ve çaresiz hissediyorum; huzursuz, kararsız, korkulu ve darmadağın oluyorum, yutkunamıyorum. Ama sürdüğümde görevimi yaptığımı, her şeyin yolunda olduğunu hissediyorum; vicdanım rahat ediyor, sakinleşip huzur buluyorum ve yutkunmak harika oluyor. Sanırım bunu yapan merhem değil, anlıyor musun… Ama mesele şu ki, böyle bir düşünce, doğru anla, ancak başka bir düşünceyle, karşıt bir düşünceyle silinebilir… Bilmem, sen bunu bilir misin…”

“Ah, evet! Ah, evet!” diye haykırdı Konsolos ve bir an başını iki eliyle sımsıkı tuttu… “Öyleyse yap! Gereğini yap! Ama bundan söz etme! Gevezelik etme! Başkalarını o iğrenç ince hesaplarınla rahat bırak! Bu edepsiz gevezeliğinle de sabahtan akşama kendini gülünç duruma düşürüyorsun! Ama şunu söyleyeyim, bunu bir kez daha tekrarlayayım: Kendini ne kadar budala durumuna düşürdüğün umurumda değil; fakat dün akşam yaptığın gibi firmayı itibarsızlaştırmanı yasaklıyorum, duyuyor musun? Yasaklıyorum!”

Christian buna karşılık vermedi; seyrelmiş kızıl sarı saçlarının üzerinden elini ağır ağır geçirdi, yüzünde huzursuz ve ciddi bir ifadeyle gözlerini amaçsızca, dalgın dalgın dolaştırdı. Kuşkusuz aklı hâlâ az önce söylediklerindeydi. Bir süre sessizlik oldu. Thomas sessiz bir umutsuzluk içinde yürüdü.

“Bütün tüccarlar dolandırıcıdır, diyorsun,” diye yeniden söze başladı… “Peki! Mesleğinden bıktın mı? Tüccar olduğuna pişman mısın? O zaman babamdan izin almıştın…”

“Evet, Tom,” dedi Christian düşünceli düşünceli; “doğrusu, okumayı tercih ederdim! Üniversitede, bilirsin, çok hoş olmalı… Canın isterse gidiyorsun, tamamen kendi isteğinle, oturup tiyatrodaymış gibi ders dinliyorsun…”

“Tiyatrodaymış gibi… Ah, sen şarkılı kafede soytarı olmalısın… Şaka etmiyorum! Gizli idealinin bu olduğuna kesinlikle inanıyorum!” diye ısrar etti Konsolos. Christian buna hiç karşı çıkmadı; havaya dalgın dalgın baktı.

“Bir de böyle bir laf etmeye cüret ediyorsun; çalışmanın ne olduğuna dair en ufak fikri bile olmayan sen… Hayatını tiyatroyla, aylaklıkla ve zırvalıklarla türlü duygular, izlenimler ve ruh hâlleri edinerek geçiriyorsun; sonra bunlarla meşgul oluyor, onları gözlüyor, besliyor ve utanmazca haklarında gevezelik edebiliyorsun…”

“Evet, Tom,” dedi Christian biraz kederle, elini yine başının üzerinden geçirdi. “Doğru; bunu çok iyi ifade ettin. Aramızdaki fark da bu işte, anlıyor musun. Sen de tiyatroya gitmeyi seversin; eskiden, aramızda kalsın, senin de gönül maceraların oldu, bir süre romanları, şiirleri ve benzeri şeyleri zevkle okudun… Ama bütün bunları düzenli çalışmayla ve hayatın ciddiyetiyle bir arada yürütmeyi hep çok iyi bildin… Bense bunu beceremiyorum. Öteki şeyler, o ıvır zıvır beni bütünüyle tüketiyor; geriye düzgün işler için hiçbir şey kalmıyor… Bilmem, beni anlıyor musun…”

“Demek bunu anlıyorsun!” diye haykırdı Thomas, durup kollarını göğsünde kavuşturarak. “Bunu boyun eğerek kabul ediyorsun ama yine de hiçbir şeyi değiştirmiyorsun! Sen köpek misin, Christian?! İnsan biraz gurur sahibi olur, Tanrım! Savunmaya bile cesaret edemediği bir hayatı sürdürmez! Ama sen böylesin! Senin yaradılışın bu! Bir şeyi ancak kavrayıp anlayabiliyor ve tarif edebiliyorsun… Hayır, sabrım tükendi, Christian!” Konsolos hızla bir adım geri çekilip koluyla yatay, sert bir hareket yaptı… “Tükendi diyorum! Ticari vekâlet yetkisine sahipsin ama büroya hiç gelmiyorsun… Beni öfkelendiren bu değil. Git, şimdiye dek yaptığın gibi hayatını hovardalıkla tüket! Ama nereye gitsen, nerede dursan hepimizin itibarını zedeliyorsun! Ailemizin bedeninde bir ur, sağlıksız bir noktadan ibaretsin! Bu şehirde başımıza belasın; bu ev benim olsaydı seni dışarı atardım, oraya, kapı dışarı ederdim!” diye bağırdı; bahçeyi, avluyu ve büyük holü kapsayan geniş, çılgınca bir hareket yaptı… Artık kendini tutamıyordu. Uzun zamandır biriken öfkesi boşalıyordu…

“Ne diyorsun sen, Thomas!” dedi Christian. Öfkelenmişti; bu da oldukça tuhaf görünüyordu. Bazı çarpık bacaklılara özgü bir duruşla öylece dikildi: biraz büzülmüş, biraz soru işareti gibi; başı, karnı ve dizleri öne çıkıktı. Mümkün olduğunca büyüttüğü yuvarlak, çukur gözlerinin çevresinde, babası öfkelendiğinde olduğu gibi, elmacık kemiklerine kadar uzanan kırmızı halkalar belirmişti. “Benimle nasıl konuşuyorsun!” dedi. “Sana ne yaptım ben! Kendim giderim, beni kapı dışarı etmene gerek yok. Iyy!” diye ekledi içten bir sitemle; bu söze, sanki bir sineği yakalıyormuş gibi, elini öne doğru kısa ve şak diye bir hareket ettirerek eşlik etti.

Tuhaf biçimde Thomas buna daha da sert bir karşılık vermedi; sessizce başını eğdi, sonra bahçenin çevresindeki yolda ağır ağır yeniden yürümeye başladı. Kardeşini sonunda öfkelendirmiş, onu güçlü bir karşılık vermeye, itiraz etmeye zorlamış olmaktan memnun olduğu, hatta bunun ona iyi geldiği anlaşılıyordu.

“İnan bana,” dedi sakinlikle, ellerini yeniden arkasında birleştirerek, “bu konuşma beni gerçekten üzüyor, Christian; ama bir gün yapılması gerekiyordu. Aile içinde böyle sahneler korkunçtur; yine de içimizdekileri bir kez olsun dile getirmeliydik… Her şeyi gayet sakin konuşabiliriz, evladım. Şu anki konumundan memnun değilsin, anladığım kadarıyla, öyle mi…?”

“Hayır, Tom, doğru anlamışsın. Başlangıçta çok memnundum… Burada, yabancı bir firmada çalışmaktan daha iyi durumdayım. Ama sanırım eksik olan şey bağımsızlık… Seni oturup çalışırken gördüğümde hep kıskanırdım; çünkü senin için bu aslında hiç çalışmak sayılmaz. Mecbur olduğun için çalışmıyorsun; patron ve yönetici olarak çalışıyor, başkalarına iş yaptırıyor, hesaplarını yapıyor, işleri yönetiyor ve özgür oluyorsun… Bu bambaşka bir şey…”

“Peki, Christian; bunu daha önce söyleyemez miydin? Kendi işini kurmak ya da daha bağımsız çalışmak elinde. Babamızın sana da bana olduğu gibi 50.000 kurant mark tutarında bir ön miras bıraktığını biliyorsun; ben de bu parayı makul ve sağlam bir işte değerlendirmen için sana her an ödemeye hazırım. Hamburg’da ya da başka bir yerde, sermaye arayan, güvenli ama sınırlı pek çok iş var; bunlara ortak olarak katılabilirsin… Gel, ikimiz de meseleyi kendi başımıza düşünelim, bir ara annemle de konuşalım. Şimdi işim var; önümüzdeki günlerde İngilizce yazışmaları tamamlayabilirsin, lütfen…”

Holdeyken, “Örneğin Hamburg’daki H. C. F. Burmeester & Ortakları hakkında ne düşünüyorsun?” diye sordu… “İthalat ve ihracat… Adamı tanıyorum. Teklifi kabul edeceğine eminim…”

*

Bu, elli yedinci yılın mayıs ayının sonundaydı. Haziran başında Christian Büchen üzerinden Hamburg’a gitti… Kulüp, Şehir Tiyatrosu, Tivoli ve şehirdeki bütün o daha serbest toplumsal hayat için ağır bir kayıptı. Aralarında Doktor Gieseke ile Peter Döhlmann’ın da bulunduğu bütün suitier’ler istasyonda onu uğurladı; çiçekler, hatta purolar getirdiler ve var güçleriyle güldüler… Kuşkusuz Christian’ın onlara anlattığı bütün hikâyeleri hatırlıyorlardı. Sonunda Avukat Doktor Gieseke, herkesin kahkahaları arasında, Christian’ın paltosuna altın renkli kâğıttan yapılmış büyük bir kotilyon nişanı iliştirdi. Bu nişan, limana yakın bir evden, akşamları giriş kapısının üzerinde kırmızı fener yanan, insanların rahatça buluşup her zaman eğlendiği bir meyhaneden geliyordu… Ayrılmakta olan Krischan Buddenbrook’a üstün hizmetlerinden dolayı verilmişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…