Bölümler 97Şu an: Dördüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime · Okuduğun bölüm
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Dördüncü Bölüm
Mayıs ayında, artık altmış yaşında olan Gotthold amca, Konsolos Gotthold Buddenbrook, kederli bir gecede kalp kramplarına tutuldu ve kızlık soyadı Stüwing olan karısının kollarında ıstırap içinde öldü.
Zavallı Madame Josephine’in oğlu, Madame Antoinette’ten dünyaya gelen kendisinden sonra doğmuş güçlü kardeşleri karşısında hayatında hep payına düşenden azını almıştı. Çoktan kaderine razı olmuş, son yıllarda —özellikle yeğeni Hollanda konsolosluğunu kendisine bıraktıktan sonra— teneke kutusundan göğüs şekerlerini hiç kin beslemeden yemişti. Eski aile kavgasını genel ve belirsiz bir düşmanlık olarak içinde yaşatıp koruyanlar kendisi değil, kadınlarıydı: İyi yürekli ama kıt anlayışlı karısı o kadar değilse de, üç yaşlı kız, Konsolos hanıma, Antonie’ye ya da Thomas’a gözlerinde küçük, zehirli bir alev olmadan bakamıyorlardı…
Perşembe günleri, geleneksel “çocuk günlerinde”, saat dörtte Mengstraße’deki büyük evde öğle yemeği yiyip akşamı geçirmek üzere toplanılırdı. Bazen Konsolos Kröger’ler ya da eğitim görmemiş kız kardeşleriyle Sesemi Weichbrodt da gelirdi. İşte o günlerde Breite Straße’deki Buddenbrook hanımları, Tony’nin bitmiş evliliğini laf arasında gündeme getirip Madame Grünlich’i uzun uzun konuşmaya sevk eder, bu sırada birbirlerine kısa, sivri bakışlar atarlardı… Ya da saç boyamanın ne kadar değersiz bir kibir olduğu üzerine genel laflar eder, Konsolos hanımın yeğeni Jakob Kröger hakkında aşırı meraklı sorular sorarlardı. Zavallı, masum, sabırlı Klothilde’yi —gerçekten de kendini onlardan aşağıda hissetmek zorunda kalan tek kişiyi— alaya alırlardı; bu alay, parasız ve aç kızın her gün Tom ya da Tony’den uzun uzun, şaşkın bir nezaketle işittiği alay kadar masum değildi. Klara’nın katılığını ve bağnazlığını küçümserler, Christian’ın Thomas’la arasının pek iyi olmadığını çabucak anlar ve Tanrı’ya şükür ona saygı duymak zorunda olmadıklarına karar verirlerdi; çünkü o bir budalaydı, gülünç biriydi. Kendisine gelince, Thomas’ta herhangi bir zayıflık bulamıyor, üstelik Thomas da onlara, “Sizi anlıyorum, zavallılar…” der gibi hoşgörülü bir kayıtsızlıkla yaklaşıyordu; bu yüzden ona hafifçe zehirli bir saygı gösterirlerdi. Ama küçük Erika’nın pembe yanaklı, bakımlı hâline karşın büyümesinin kaygı verici biçimde geri kaldığını söylemeden edemezlerdi. Bunun üzerine Pfiffi ürperir, ağzının kenarları ıslanırken, çocuğun dolandırıcı Grünlich’e ne kadar korkunç derecede benzediğini bir kez daha vurgulardı…
Şimdi anneleriyle birlikte babalarının ölüm döşeğinin çevresinde ağlayarak duruyorlardı. Bu ölümden Mengstraße’deki akrabaların bile sorumlu olduğunu düşünüyorlarsa da oraya yine de bir haberci gönderildi.
Gecenin ortasında evin kapı zili büyük hole yayılan bir sesle çaldı. Christian eve geç gelmiş ve kendini hasta hissetmişti; bu yüzden Thomas tek başına yola çıktı, bahar yağmuruna karıştı.
Tam zamanında vardı; yaşlı adamın son kasılmalarını gördü. Sonra ölüm odasında ellerini kavuşturmuş hâlde uzun süre durup örtülerin altından belli belirsiz görünen kısa boylu bedene, yumuşakça sarkmış yüz hatları ve beyaz favorileri olan ölü yüze baktı…
“Hayatın pek iyi geçmedi, Gotthold amca,” diye düşündü. “Uzlaşmayı, başkalarını gözetmeyi çok geç öğrendin… Oysa bunlar gerekli… Ben senin gibi olsaydım, yıllar önce bir dükkânla evlenmiş olurdum… Görünüşü korumak!… Gerçekten de her şeyin başka türlü olmasını mı istiyordun? İnatçıydın; bu inatçılığın idealistçe bir şey olduğuna inanmış olabilirsin. Ama ruhunda, gizli bir aşktan daha sessiz, daha tatlı, daha mutluluk verici, daha doyurucu bir coşkuyla soyut bir iyiliği, eski bir adı, bir firma tabelasını besleyip büyütmeye, savunmaya, ona onur, güç ve itibar kazandırmaya yetecek güçten, hayal gücünden, idealizmden pek az vardı. Babanın buyruğuna rağmen sevip evlenmeye cesaret edecek kadar yiğit olsan da şiir duygusu sende yoktu. Hırstan da yoksundun, Gotthold amca. Elbette eski adımız yalnızca bir burjuva adı; onu, bir tahıl ticareti firmasını büyüterek, dünyanın küçük bir köşesinde kendi kişine saygı, sevgi ve güç kazandırarak yaşatırsın… ‘Sevdiğim Stüwing’le evleniyorum, pratik kaygıları umursamıyorum; bunlar önemsiz, dar kafalı burjuvaların işi,’ mi dedin?… Ah, biz de sınırlarımızın ne kadar dar ve acınacalı olduğunu dışarıdan, yukarıdan bakınca görecek kadar gezmiş ve eğitim almış insanlarız. Ama yeryüzündeki her şey bir simgeden ibaret, Gotthold amca! Küçük bir kentte de büyük bir adam olunabileceğini bilmiyor muydun? Baltık kıyısında mütevazı bir ticaret kentinde Sezar olunabileceğini? Elbette bunun için biraz hayal gücü, biraz idealizm gerekir… Sen bunlardan yoksundun; kendin hakkında ne düşünmüş olursan ol.”
Thomas Buddenbrook arkasını döndü. Pencereye gitti; elleri arkasında, zeki yüzünde bir gülümsemeyle yağmurun sardığı, loş ışıklı gotik belediye binası cephesine baktı.
Thomas, babasının ölümünün hemen ardından kendisi için talep edebileceği Hollanda Kraliyet Konsolosluğu makamını ve unvanını şimdi devraldı. Tony Grünlich’in ölçüsüz gururuna göre bu unvan ona geçmişti; aslanlar, arma ve taçla süslü bombeli tabela, “Dominus providebit” yazısının altında Mengstraße’deki evin alınlığında yeniden görünüyordu.
Bu iş halledilir halledilmez, daha aynı yılın haziran ayında, genç konsolos Amsterdam’a bir iş gezisine çıktı. Bu yolculuğun ne kadar süreceğini bilmiyordu.
Bölüm etkileşimi
