Bölümler 97Şu an: Üçüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime · Okuduğun bölüm
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Bölüm
Buddenbrooklar, eskiden alışılmış olan uzun yaz seyahatlerini yıllar önce bırakmışlardı. Geçen ilkbaharda Senatör’ün karısı yaşlı babasını Amsterdam’da ziyaret etme ve uzun bir aradan sonra onunla birkaç düet keman çalma isteğini gerçekleştirdiğinde bile kocası buna ancak pek az konuşarak izin vermişti. Ama Gerda’nın, küçük Johann’ın ve Matmazel Jungmann’ın her yıl yaz tatili boyunca Travemünde kaplıca oteline yerleşmeleri, başlıca Hanno’nun sağlığı için, gelenek olarak sürüyordu…
Deniz kıyısında yaz tatili! Yakınlarda, uzakta biri bunun ne büyük mutluluk olduğunu anlayabilir miydi? Sayısız okul gününün ağır ve kaygılı tekdüzeliğinin ardından dört hafta boyunca huzurlu, dertsiz bir inziva; yosun kokusu ve yumuşak dalgaların uğultusuyla dolu… Dört hafta: başlarken sonu gözünle kestirip ölçemeyeceğin, bitişine inanmanın imkânsız, bitişinden söz etmeninse küstahça bir hoyratlık olduğu bir zaman. Küçük Johann, şu ya da bu öğretmenin dersin sonunda, “Tatilden sonra buradan devam edip şu konuya geçeceğiz…” gibi sözleri yüksek sesle söylemeye nasıl cüret ettiğini hiçbir zaman anlayamazdı. Tatilden sonra! O parlak kamgarn ceketli anlaşılmaz adam hâlâ tatile kavuşacağı için seviniyor muydu? Tatilden sonra! Böyle bir şey düşünülebilir miydi? Bu dört haftanın ötesindeki her şey, sisli bir uzaklığa öylesine güzelce çekilip gitmişti ki!
Dar bir orta binayla birbirine bağlanan, “Pastane” ve kaplıca otelinin ana binasıyla aynı çizgide duran iki İsviçre evinden birinde… Bir gün önce karne gösterme işi şöyle böyle atlatılmış, tıka basa yüklenmiş faytonla yolculuk tamamlanmıştı. İlk sabah nasıl da güzel uyanmıştı! Bedeninde yükselip yüreğini sıkıştıran belirsiz bir mutluluk duygusu onu uykudan sıçrattı… Gözlerini açtı ve temiz küçük odanın eski moda mobilyalarını açgözlü, mutlu bir bakışla süzdü… Uykulu, tatlı bir şaşkınlıkla geçen bir saniye —sonra Travemünde’de olduğunu, uçsuz bucaksız dört hafta boyunca Travemünde’de kalacağını anladı! Kımıldamadı; dar, sarı ahşap yatağında sırtüstü sessizce yatıyordu. Yatak çarşafları yaşından dolayı olağanüstü incelmiş, yumuşamıştı. Arada gözlerini yeniden kapatıyor; göğsünün mutluluk ve huzursuzluktan derin, yavaş nefeslerle titrediğini hissediyordu.
Oda, çizgili stor perdenin ardından içeri süzülen sarımsı gün ışığıyla dolmuştu; oysa çevrede her şey hâlâ sessizdi, hem Ida Jungmann hem de annesi uyuyordu. Aşağıda otel hizmetlisinin kaplıca bahçesindeki çakılları tırmıklarken çıkardığı düzenli, huzurlu sesten ve pencereyle stor perde arasında durmadan cama çarpan bir sineğin vızıltısından başka bir şey duyulmuyordu. Gölgesi çizgili kumaşın üzerinde uzun zikzaklar çizerek oraya buraya uçuşuyordu… Sessizlik! Tırmığın tek başına çıkardığı ses ve tekdüze vızıltı! Bu yumuşak canlılık taşıyan huzur, küçük Johann’ı kısa sürede kaplıcanın bakımlı, sakin ve seçkin inzivasına duyduğu o eşsiz hazla doldurdu; bu inzivayı her şeyden çok severdi. Hayır, Tanrı’ya şükür, burada yeryüzünde kurallılığı ve dilbilgisini temsil eden parlak kamgarn ceketlilerden hiçbiri yoktu; buraya gelmezlerdi, çünkü burası epey pahalıydı…
Bir sevinç nöbetiyle yataktan fırlayıp çıplak ayakla pencereye koştu. Stor perdeyi yukarı çekti, beyaz boyalı mandalı çözüp kanatlardan birini açtı ve kaplıca bahçesinin çakıllı yolları ile gül tarhlarının üzerinden uçup giden sineği izledi. Şimşirlerin yarım daire biçiminde çevrelediği müzik köşkü, otel binalarının karşısında hâlâ boş ve sessiz duruyordu. Adını sağda bir yerlerde yükselen deniz fenerinden alan Leuchtenfeld, beyazımsı göğün altında uzanıyordu; kısa çimenleri, çıplak toprak parçalarıyla kesile kesile önce uzun, sert kıyı bitkilerine, ardından da küçük ahşap özel köşklerin ve denize bakan hasır plaj sandalyelerinin sıralandığı yerde kuma dönüşüyordu. Deniz orada, huzur içinde sabah ışığına yatmıştı; şişe yeşili ve mavi, kimi düz kimi kıvrımlı şeritler halinde. Kopenhag’dan gelen bir vapur, rotasını gösteren kırmızı boyalı şamandıraların arasından geçiyordu; adının Najaden mi, Friederike Oeverdieck mi olduğunu bilmeye gerek yoktu. Hanno Buddenbrook, denizin kendisine gönderdiği o baharatlı kokulu havayı yeniden derin derin ve sessiz bir mutlulukla içine çekti; gözleriyle denizi şefkatle selamladı, sessiz, minnettar ve sevgi dolu bir selamla.
Sonra gün başladı: İlk başta sonsuz bir mutluluk gibi görünen o zavallı yirmi sekiz günün ilki; ilk günler geçince geri kalanı umutsuzca hızla akıp gidecekti… Kahvaltı balkonda ya da aşağıda, çocuk oyun alanının önündeki büyük kestane ağacının altında yapılıyordu; büyük salıncağın asılı olduğu yerde. Küçük Johann her şeye bayılıyordu: Garson masaya sererken, aceleyle yıkanmış masa örtüsünün yaydığı kokuya, kâğıt peçetelere, yabancı ekmeğe, yumurtaların evdeki gibi kemik saplı değil sıradan çay kaşıklarıyla ve metal kaplardan yenmesine…
Sonrasında her şey özgürce ve kolayca düzenlenmişti; huzur içinde, dertsiz geçen, tembel ve rahatına bakılan bir yaşamın tadı… Sabah, kaplıca orkestrası yukarıda sabah programını çalarken sahilde geçirilen saatler; hasır plaj sandalyesinin dibinde uzanıp dinlenmek; kirletmeyen yumuşak kumla şefkatli, düşlere dalmışçasına oynamak; gözleri yeşil ve mavi sonsuzlukta zahmetsizce, acısızca gezdirip kaybetmek… Oradan, engel tanımadan, yumuşak bir hışırtıyla gelen; kulakları saran, hoş bir baş dönmesi ve zaman, mekân ve sınırlı olan her şeyin bilincini sessizce, mutlulukla yitiren insanı hafifçe sersemleten bir esinti yükselirdi; taze, yabani ve şahane kokardı… Sonra denize girme vakti gelirdi. Bay Asmussen’in hamamındakinden çok daha keyifliydi burada yüzmek; “kaz yemi” yoktu, açık yeşil, billur gibi berrak su çalkalandığında çevreye kadar köpürüyordu, ayak tabanlarını da sümüksü tahta döşeme yerine yumuşakça dalgalanan kum okşuyordu. Konsolos Hagenström’ün oğulları çok uzaklardaydı; Norveç’te ya da Tirol’de. Konsolos yazın daha uzun bir dinlenme yolculuğuna çıkmayı severdi; neden olmasındı ki, değil mi… Isınmak için sahil boyunca “Mövenstein”a ya da “Seetempel”e kadar yürüyüş, hasır plaj sandalyesinde atıştırmalık bir şeyler… Ardından, akşam yemeği için hazırlanılmadan önce odalara çıkıp bir saat kadar dinlenme vakti yaklaşırdı. Ortak sofra neşeliydi; kaplıca gözde günlerini yaşıyordu. Buddenbrookların dostu olan birçok aile, Hamburg’dan gelenler, hatta İngiliz ve Rus konuklar kaplıca otelinin büyük salonunu dolduruyordu. Tören havası taşıyan küçük bir masanın başında siyahlar giymiş bir bey, çorbayı gümüş gibi parlayan bir kâseden servis ediyordu. Dört yemek vardı; hepsi evdekinden daha lezzetli, daha baharatlı, herhalde bir şekilde daha şenlikli hazırlanmıştı. Uzun sofraların birçok yerinde şampanya içiliyordu. Bütün hafta işlerine bağlanıp kalamayan, eğlenmek ve yemekten sonra ruleti biraz döndürmek isteyen bazı beyler sık sık kentten çıkıp gelirdi: Kızını evde bırakmış olan Konsolos Peter Döhlmann, öyle gür bir sesle Aşağı Almanca, utanıp sıkılmadan hikâyeler anlatırdı ki Hamburg hanımları gülmekten öksürür, bir an durmasını isterlerdi; yaşlı emniyet müdürü Senatör Doktor Cremer; Amca Christian ve okul arkadaşı Senatör Gieseke. O da ailesiz gelmişti ve Christian Buddenbrook’un bütün masraflarını ödüyordu… Daha sonra yetişkinler, Pastane’nin çadır çatısının altında müzik eşliğinde kahvelerini içerken Hanno tapınağın basamaklarının önünde bir sandalyeye oturup bıkmadan dinlerdi… Öğleden sonrası da düşünülmüştü. Kaplıca bahçesinde bir atış standı vardı; İsviçre evlerinin sağında ahırlar, atlar, eşekler ve sütlerini ikindi vakti sıcak, köpüklü, mis kokulu içtikleri inekler bulunuyordu. Kentin Vorderreihe caddesi boyunca yürüyüş yapılabilir; oradan bir kayıkla kehribar bulunabilen Priwal sahiline geçilebilir; çocuk oyun alanında kroket oynanabilir ya da büyük yemek zilinin asılı olduğu ormanlık tepede bir bankta oturup Ida Jungmann’a kitap okutulabilirdi… Yine de en akıllıcası hep denize dönmek, alacakaranlıkta yüzünü açık ufka çevirip mendireğin ucuna oturmak, önünden süzülen büyük gemilere mendille selam vermek, küçük dalgaların taş bloklara usulca konuşarak çarpışını dinlemekti. Çevredeki uçsuz bucaksızlık, küçük Johann’ı sevecenlikle yatıştıran ve gözlerini büyük bir hoşnutlukla kapatmaya ikna eden o yumuşak, görkemli uğultuyla doluydu. Ama sonra Ida Jungmann, “Hadi, Hanno’cuğum; gitmemiz gerek; akşam yemeği vakti; burada uyumaya kalkarsan hastalanırsın…” derdi. Denizden dönerken yüreği ne kadar huzurlu, tatmin olmuş ve iyilikle işleyen bir düzene kavuşmuş olurdu! Akşam yemeğini odasında süt ya da koyu renkli, maltı bol birayla yerdi; annesi daha sonra kaplıca otelinin camlı verandasında kalabalık bir grupla yemek yerdi. Hanno zamanla incelmiş çarşaflarının arasına yeniden girer girmez, hoşnut yüreğinin yumuşak, dolgun atışları ve akşam konserinin bastırılmış ritimleri eşliğinde, korkusuz ve ateşsiz bir uyku çökerdi üzerine…
Pazar günü, hafta boyunca kentteki işleri yüzünden orada kalan öteki beylerden bazıları gibi Senatör de ailesinin yanına geldi ve pazartesi sabahına kadar kaldı. Ancak ortak sofrada dondurma ve şampanya ikram edilmesine, açık denize eşek gezintileri ve yelkenli gezileri düzenlenmesine rağmen küçük Johann pazar günlerini pek sevmezdi. Kaplıcanın sakinliği ve kendi içine kapanmışlığı bozulurdu. Buraya hiç ait olmayan, Ida Jungmann’ın iyi niyetli bir küçümsemeyle “iyi orta sınıftan bir günlük sinekler” dediği, kentten gelen kalabalık bir insan topluluğu öğleden sonra kahve içmek, müzik dinlemek ve denize girmek için kaplıca bahçesini ve sahili doldururdu. Hanno, en çok da bu bayramlık giysilere bürünmüş huzur kaçıranların akıp gitmesini kapalı odada beklemek isterdi… Hayır, pazartesi her şey yeniden günlük düzenine girince, altı gün boyunca uzak kaldığı ve bütün pazar günü yeniden eleştirel, araştırıcı bakışlarını üzerinde hissettiği babasının gözleri artık ortalıkta olmayınca sevinirdi…
On dört gün geçmişti. Hanno kendi kendine, duymak isteyen herkese de şimdi Michaelmas tatili kadar uzun bir zamanın daha geldiğini söylüyor, buna yemin edercesine inanıyordu. Ama bu aldatıcı bir teselliydi; çünkü tatilin orta noktasına varılınca artık sona doğru gidiliyordu. Sonuna yaklaşırken zaman öylesine hızlı, öylesine korkunç bir hızla akıp gidiyordu ki Hanno, geçip gitmesin diye her saate tutunmak, mutluluğu düşüncesizce harcamamak için deniz havasından her soluk alışını yavaşlatmak isterdi.
Ama zaman yağmurla güneşin, deniz ve kara rüzgârlarının, sessiz ve basık sıcağın ve sanki hiç dinmeyecekmiş gibi gürültüyle çakan fırtınaların değişimi içinde durmaksızın geçiyordu. Kuzeydoğu rüzgârının körfezi kara yeşil sularla doldurduğu, kıyıyı yosun, midye kabukları ve denizanalarıyla kaplayıp köşkleri tehdit ettiği günler olurdu. O zaman çalkalanıp duran bulanık deniz, göz alabildiğine köpüklerle örtülürdü. Büyük, güçlü dalgalar amansız ve ürkütücü bir dinginlikle ilerler, koyu yeşil, metal gibi parlayan bir kavis oluşturacak biçimde görkemle eğilir, sonra kükreyip çatırdayarak, tıslayarak, gürleyerek kumların üzerine yıkılırdı… Batı rüzgârının denizi geri çektiği, dalgaların zarifçe biçimlendirdiği deniz tabanının çok uzaklara dek açığa çıktığı ve her yerde çıplak kum setlerinin belirdiği başka günler de olurdu. Yağmur sağanaklar hâlinde iner, gökyüzü, toprak ve su birbirine karışır; sert rüzgâr yağmura dalıp onu pencere camlarına savururdu. Camlardan damlalar değil dereler akardı; camlar da görünmez hâle gelirdi. Hanno o zamanlar çoğunlukla kaplıcanın salonunda, küçük piyanonun başında otururdu. Balo toplantılarında valsler ve İskoç dansları çalınırken piyano biraz hırpalanmıştı; üzerinde evdeki kuyruklu piyanoda olduğu kadar kulağa hoş gelen doğaçlamalar yapmak mümkün değildi. Yine de boğuk, fokurdayan tınısıyla eğlenceli etkiler yaratabiliyordu… Sonra başka günler gelirdi: Düşlere dalınan, masmavi, rüzgârsız ve basık sıcak günler. Mavi sinekler güneşin altında vızıldayarak Leuchtenfeld’in üzerinde durur, deniz sessizce, ayna gibi, esintisiz ve hareketsiz yatardı. Geriye üç gün kaldığında Hanno kendine şimdi bütün Pentekost tatili kadar uzun bir zamanın daha geldiğini söyler, bunu herkese açıkça anlatırdı. Ama bu hesap ne kadar çürütülemez görünürse görünsün, kendisi bile buna inanmazdı. Yüreği çoktan şunu anlamıştı: Kamgarn ceketli adam yine de haklı çıkmıştı; dört hafta yine de sona eriyordu ve şimdi kaldıkları yerden devam edip şuna buna geçeceklerdi…
Eşyalarla yüklü fayton kaplıca otelinin önünde durdu; o gün gelmişti. Hanno sabah erkenden denize ve sahile veda etmişti; şimdi de bahşişlerini alan garsonlara, müzik köşküne, gül tarhlarına ve bütün bu yaz mevsimine veda ediyordu. Ardından, otel çalışanlarının reveransları arasında araba hareket etti.
Kasabaya giden ağaçlı yoldan geçti, sonra Vorderreihe boyunca ilerledi… Hanno başını faytonun köşesine dayayıp pencereden dışarı baktı; karşısında, arka koltukta oturan, gözleri canlı, saçları ak, kemikli Ida Jungmann’ın yanından dışarıyı seyrediyordu. Sabah göğü beyazımsı bulutlarla örtülüydü; Trave’deki küçük dalgalar rüzgârın önünde hızla ilerliyordu. Arada bir yağmur damlaları camlara çarpıyordu. Vorderreihe’nin çıkışında insanlar evlerinin önünde oturmuş ağ onarıyorlardı; yalınayak çocuklar koşup gelerek faytonu merakla seyrediyordu. Onlar burada kalacaktı…
Fayton son evleri geride bırakınca Hanno bir kez daha deniz fenerini görebilmek için öne eğildi; sonra arkasına yaslanıp gözlerini kapadı. “Gelecek yıl yine, Hanno’cuğum,” dedi Ida Jungmann teselli edici, tok bir sesle. Bu söz, çenesinin titremeye başlamasına ve uzun kirpiklerinin altından gözyaşlarının boşanmasına yetmişti.
Deniz havası yüzünü ve ellerini bronzlaştırmıştı. Ama bu kaplıca tatilinin amacı onu daha güçlü, daha enerjik, daha dinç ve daha dayanıklı kılmak idiyse, sonuç acınacak kadar başarısız olmuştu; bu umutsuz gerçeğin bütünüyle farkındaydı. Denize duyulan hayranlıkla ve korunaklı bir huzur içinde geçen bu dört hafta yüreğini daha da yumuşak, şımarmış, düşçü ve hassas kılmış; Bay Tietge’nin üçlü kuralı karşısında cesur kalma gücünü de büsbütün azaltmıştı. Tarihleri ve dilbilgisi kurallarını ezberleme düşüncesi, kitapları umutsuz bir umursamazlıkla bir kenara atıp her şeyden kaçmak için derin bir uykuya dalma arzusu, sabah duyduğu korku, ders saatleri, felaketler, düşman Hagenström’ler ve babasının ondan bekledikleri karşısında umutsuzluğa kapılmaktan kendini artık daha da az alıkoyabiliyordu.
Ama kuş cıvıltıları arasında, suyla dolmuş kır yollarında ilerleyen sabah yolculuğu onu biraz canlandırdı. Kai’yi, onunla yeniden görüşecek olmayı; Bay Pfühl’ü, piyano derslerini, kuyruklu piyanoyu ve harmoniumunu düşündü. Üstelik ertesi gün pazardı; öbür günkü ilk okul günü de henüz korkulacak bir şey değildi. Ah, düğmeli çizmelerinin içinde sahilden kalma biraz kum hâlâ duruyordu… Yaşlı Grobleben’den kumları hep orada bırakmasını isteyecekti… Kamgarn ceketlilerle, Hagenström’lerle ve öteki şeylerle her şey yeniden başlasın, yeterdi. Elinde olan buydu. Her şey yeniden üzerine üşüştüğünde denizi ve kaplıca bahçesini hatırlayacaktı. Akşamları sessizliğin içinde, gizemli bir uykuya dalmış uzaklardan gelen küçük dalgaların mendireğe çarpıp şapırdadığı sesi kısacık düşünmek, bütün sıkıntılara karşı onu öylesine teselli bulmuş, öylesine dokunulmaz kılacaktı…
Sonra feribot geldi; Israelsdorf ağaçlı yolu, Kudüs Tepesi ve Burgfeld geride kaldı. Fayton kale kapısına ulaştı; sağda, Amca Weinschenk’in yattığı hapishanenin duvarları yükseliyordu. Burgstraße boyunca ve Koberg üzerinden ilerledi, Breite Straße’yi geride bıraktı, dik yokuşlu Fischergrube’den fren yaparak indi… İşte cumbalı kırmızı cephe ve beyaz karyatidler; öğle sıcağındaki sokaktan taş koridorun serinliğine girer girmez Senatör, elinde kalemiyle onları karşılamak üzere bürodan çıktı…
Küçük Johann denizi özlemeyi, korkuya kapılmayı ve korkunç derecede sıkılmayı; Hagenström’leri her an beklemeyi, Kai, Bay Pfühl ve müzikle teselli bulmayı yeniden yavaş yavaş, gizli gözyaşları dökerek öğrendi.
Breite Straße’deki Buddenbrook hanımları ile Teyze Klothilde onu görür görmez tatilden sonra okulun nasıl geldiğini sorarlardı. Bu sorulara, onun durumunu anladıklarını öne süren muzır bir göz kırpışı ve çocuklarla ilgili her şeyi olabildiğince şakacı ve yüzeysel ele alan yetişkinlere özgü tuhaf bir kibir eşlik ederdi. Hanno da bu sorulara katlanırdı.
Kente dönüşünden üç ya da dört gün sonra aile doktoru Doktor Langhals, kaplıcanın etkilerini değerlendirmek üzere Fischergrube’ye geldi. Senatör hanımla uzun bir görüşme yaptıktan sonra Hanno içeri getirildi; yarı çıplak hâlde ayrıntılı bir muayeneden geçecekti. Doktor Langhals tırnaklarına bakarken buna status praesens adını verdi. Hanno’nun seyrek kaslarını, göğsünün genişliğini ve kalbinin çalışmasını inceledi; yaşamına ilişkin her konuda bilgi aldı. Sonunda, evde tahlil etmek üzere, iğneli bir şırıngayla Hanno’nun ince kolundan bir damla kan aldı. Genel olarak yine pek memnun görünmüyordu.
“Biraz bronzlaşmışız,” dedi, karşısında duran Hanno’ya sarılırken; küçük, siyah kıllı elini onun omzuna koyup Senatör hanımla Matmazel Jungmann’a bakıyordu. “Ama hâlâ pek kederli bir yüzümüz var.”
“Denizi özlüyor,” dedi Gerda Buddenbrook.
“Demek öyle… Orayı çok seviyorsun, öyle mi?” diye sordu Doktor Langhals, kendini beğenmiş gözleriyle küçük Johann’ın yüzüne bakarak… Hanno’nun rengi değişti. Doktor Langhals’ın açıkça yanıt beklediği bu soru ne anlama geliyordu? Dünyadaki bütün kamgarnlı adamlara karşın Tanrı katında hiçbir şeyin imkânsız olmadığına dair coşkulu inancın mümkün kıldığı çılgınca, fantastik bir umut içinde belirdi.
“Evet…” diye çıkarabildi; büyümüş gözlerini doktora dikmişti. Ama Doktor Langhals’ın sorusunda özel bir niyeti yoktu.
“Eh, banyoların ve temiz havanın etkisi elbet daha sonra ortaya çıkacaktır… Elbet çıkacaktır!” dedi. Küçük Johann’ın omzuna vurdu, onu kendinden uzaklaştırdı ve Senatör hanımla Ida Jungmann’a üstünlük taslayan, iyi niyetli, cesaret verici bir baş selamı verdi. Gözlerinden ve dudaklarından insanın gözünü alamadığı, her şeyi bilen doktorun bu selamıyla ayağa kalkıp muayeneyi bitirdi…
Deniz için duyduğu acıyı, öylesine yavaş iyileşen ve gündelik hayatın en küçük sertliğiyle yeniden yanıp kanamaya başlayan bu yarayı en içten anlayan kişi Teyze Antonie’ydi. Hanno’nun Travemünde’deki yaşamı anlatmasını gözle görülür bir zevkle dinler, özlem dolu övgülerine içtenlikle karşılık verirdi.
“Evet, Hanno,” dedi, “doğru olan hep doğrudur; Travemünde de güzel bir yerdir! Mezara girene dek, biliyorsun, genç ve budala bir kızken orada geçirdiğim yaz haftalarını sevinçle hatırlayacağım. Sevdiğim, beni de sevmiş gibi görünen insanların yanında kalmıştım; çünkü o zamanlar güzel, yaramaz bir kızdım — artık yaşlı bir kadın olarak bunu söyleyebilirim — ve neredeyse her zaman neşeliydim. Sana söyleyeyim, o insanlar dürüst, açık yürekli, iyi kalpli ve dosdoğru kimselerdi; üstelik sonrasında hayatta karşılaştığım hiç kimse onlar kadar akıllı, bilgili ve tutkulu değildi. Evet, onlarla ilişkimiz son derece ufuk açıcıydı. Bakış açıları ve bilgi bakımından, bütün yaşamım boyunca işime yarayacak çok şey öğrendim. Araya başka şeyler, türlü olaylar girmemiş olsaydı… kısacası, hayatta her şey nasıl oluyorsa… ben budala kız da belki daha çok şey öğrenirdim. O zamanlar ne kadar budala olduğumu bilmek ister misin? Denizanalarının içindeki renkli yıldızları çıkarmaya çalışırdım. Mendilime bir sürü denizanası sarıp eve götürür, buharlaşsınlar diye balkonda güneşe özenle bırakırdım… Böylece yıldızlar geriye kalacaktı ya! Evet, peki… bakmaya gittiğimde oldukça büyük, ıslak bir leke vardı. Yalnızca biraz çürük deniz yosunu kokuyordu…”
Bölüm etkileşimi
