Buddenbrooklar kitap kapağı

22. bölüm / 97

Beşinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Beşinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime · Okuduğun bölüm
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Beşinci Bölüm
Travemünde’ye hep dümdüz gidilir; feribotla suyun karşısına geçip yine dümdüz devam edilir. Yol ikisinin de ezbere bildiği bir yoldu. Gri şose, Lebrecht Kröger’in Mecklenburg’dan getirilmiş iri doru atlarının içi boş ve düzenli vuruşlarla hızla altlarından akıp gidiyordu; güneş yakıyor, toz da zaten kısıtlı olan manzarayı örtüyordu. O gün öğle yemeği istisna olarak saat birde yenmiş, kardeşler tam saat ikide yola çıkmışlardı; öyleyse dördü biraz geçe varırlardı. Çünkü bir fayton üç saatte gidiyorsa Krögerlerin arabacısı Jochen, bu yolu iki saatte alacak kadar hırslıydı.

Tony, kocaman yassı hasır şapkasının ve krem rengi dantellerle süslü güneş şemsiyesinin altında, düşlere dalmış yarı uykulu bir halde başını sallıyordu. Şemsiye, sade kesimli ince elbisesi gibi iplik grisine çalıyordu; arabanın arka kısmına yaslamıştı. Çapraz bantlı ayakkabılarının içindeki ayaklarını beyaz çoraplarıyla zarifçe üst üste koymuştu; rahat ve şık bir şekilde, sanki bu araba için yaratılmış gibi geriye yaslanarak oturuyordu.

Yirmi yaşını doldurmuş Tom, özenle mavimsi gri kumaştan giyinmişti; hasır şapkasını geriye itmiş, Rus sigaraları içiyordu. Boyu pek uzamamıştı ama saçından ve kirpiklerinden koyu renk bıyığı gürleşmeye başlamıştı. Her zamanki gibi kaşlarından birini hafifçe kaldırarak toz bulutlarına ve yanlarından geçen yol ağaçlarına bakıyordu.

Tony şöyle dedi:

“Travemünde’ye bu kez daha önce hiç olmadığı kadar sevinçle gidiyorum… Öncelikle türlü türlü nedenlerden dolayı Tom; benimle alay etmene hiç gerek yok. Altın sarısı favorilerden oluşan bir çiftin arkamızda birkaç mil daha kalmasını isterdim… Ama Schwarzkopf’ların Vorderreihe’deki evinde kalınca Travemünde benim için bambaşka olacak… Kaplıca çevresindekilerle hiç ilgilenmeyeceğim… Onları yeterince tanıyorum… Hem hiç havamda değilim… Üstelik o… adamın önünde her şey serbest; çekinmez, bak gör, bir gün tatlı tatlı gülümseyerek yanı başımda beliriverir…”

Tom sigarasını attı ve kapağında kurtların saldırdığı bir troikanın ustalıkla kakma edildiği kutusundan yenisini aldı; bu, Konsolosa Rus müşterilerinden birinin armağanıydı. Sarı ağızlıklı bu küçük, keskin sigaralar Tom’un tutkusuydu; durmadan içer, dumanı derin derin ciğerlerine çekme gibi kötü bir alışkanlığı vardı. Konuşurken duman yavaşça yeniden ağzından çıkardı.

“Evet,” dedi, “o bakımdan kaplıca bahçesi Hamburg’dan gelenlerle dolup taşıyor. Her yeri satın alan Konsolos Fritsche de zaten Hamburglu… Babamın dediğine göre şu sıralar işleri parlakmış. Bu arada, biraz katılsan birçok şeyden mahrum kalırsın… Peter Döhlmann elbette orada; yılın bu zamanı şehirde olmaz, işi herhalde kendi kendine, köpek tırısında yürüyordur… Tuhaf! Neyse… Amca Justus da pazarları kesin biraz dışarı gelip rulet masasını ziyaret eder… Möllendorpf’lar ve Kistenmaker’lar da sanırım eksiksiz oradadır; Hagenström’ler de…”

“Ha! Elbette! Sarah Semlinger olmasa olmazdı zaten…”

“Bu arada adı Laura, yavrum; adil olmak gerek.”

“Julchen’le tabii… Julchen bu yaz August Möllendorpf’la nişanlanacak ve nişanlanacak da! Böylece artık kesin olarak onlardan biri olacaklar! Biliyor musun Tom, bu çok öfkelendirici! Sonradan türeyen bu aile…”

“Evet, Tanrı aşkına… Strunck & Hagenström iş hayatında yükseliyor; asıl mesele bu…”

“Elbette! Üstelik bunu nasıl yaptıkları da belli… Dirsekleriyle, biliyorsun… zerre kadar incelik ve asalet göstermeden… Büyükbabam Hinrich Hagenström için ‘Onun öküzü bile buzağılar’ demişti; aynen böyle söylemişti…”

“Evet, evet, evet, neyse, fark etmez. Kazanç büyük harfle yazılır. Bu nişan meselesine gelince, son derece düzgün bir alışveriş. Julchen bir Möllendorpf olacak, August da güzel bir mevki elde edecek…”

“Ah… Hem beni kızdırmak istiyorsun Tom, hepsi bu… Bu insanları küçümsüyorum…”

Tom gülmeye başladı. “Tanrım… İnsan onlarla geçinmenin bir yolunu bulmalı, biliyorsun. Babam geçenlerde, ‘Yükselenler onlar,’ demişti… Örneğin Möllendorpf’lar… Bir de Hagenström’lerin becerikliliğini inkâr edemezsin. Hermann işte şimdiden çok işe yarıyor; Moritz de göğsü zayıf olmasına rağmen okulu parlak biçimde bitirdi. Çok zeki olduğu söyleniyor, hukuk okuyor.”

“Güzel… ama hiç değilse, önlerinde boyun eğmek zorunda olmayan başka ailelerin de bulunduğuna ve örneğin biz Buddenbrook’ların…”

“İşte,” dedi Tom, “övünmeye başlamayalım. Her ailenin hassas noktaları vardır,” diye Jochen’in geniş sırtına bakarak sesini alçalttı. “Örneğin Amca Justus’un durumunu Tanrı bilir. Babam ondan söz ettiğinde hep başını sallar; Kröger dedem de sanırım birkaç kez büyük meblağlarla yardım etmek zorunda kaldı… Kuzenlerle ilgili de her şey yolunda değil. Okumak isteyen Jürgen hâlâ bitirme sınavını veremedi… Hamburg’da Dalbeck & Ortakları’nın yanında çalışan Jakob’dan da hiç memnun değillermiş. Bakımı iyi sağlandığı halde parası hiçbir zaman yetmiyor; Amca Justus’un esirgediğini Teyze Rosalie gönderiyor… Hayır, bence kimse kimseye taş atmamalı. Bu arada Hagenström’lerle boy ölçüşmek istiyorsan Grünlich’le evlenmelisin!”

“Bu arabaya bunun hakkında konuşmak için mi bindik? Evet! Evet, belki de yapmalıydım! Ama şimdi bunu düşünmek istemiyorum. Her şeyi unutmak istiyorum. Şimdi Schwarzkopf’ların yanına gidiyoruz. Onları bilerek hiç görmedim… İyi insanlardır herhalde, değil mi?”

“Ah! Diederich Swattkopp, doğrusu, gayet iyi, yaşlıca bir heriftir… Yani her zaman böyle konuşmaz; beş kadehten fazla grog içtiğinde böyle söyler. Bir keresinde bürodayken birlikte Denizciler Birliği’ne gittik… İçti mi kuyu gibi içer. Babası Norveç seferine çıkan bir gemide doğmuş, sonradan bu hatta kaptanlık etmiş. Diederich iyi bir eğitim görmüş; kılavuz kaptanlar komutanlığı sorumluluk isteyen ve epey iyi maaşlı bir görevdir. Eski bir deniz kurdudur… ama hanımlara karşı hep nazik. Bak gör, sana kur yapacak…”

“Ha! Peki karısı?”

“Karısını ben de tanımıyorum. Herhalde hoşsohbet biridir. Bir de oğulları var; ben oradayken lise ikinci ya da üçüncü sınıftaydı, şimdi de herhalde üniversitede… Bak, deniz göründü! Bir çeyrek saat kadar kaldı…”

Genç kayın ağaçlarının sıralandığı bir yolda bir süre denizin hemen kıyısından gittiler; deniz güneşin altında mavi ve sakindi. Yuvarlak, sarı deniz feneri göründü; bir süre körfezi ve mendireği, kasabanın kırmızı çatılarını, teknelerin yelkenleriyle halatlarının göründüğü küçük limanı seyrettiler. Sonra ilk evlerin arasından geçip kiliseyi arkalarında bıraktılar ve nehir boyunca uzanan Vorderreihe’den, verandasını sık üzüm yapraklarının kapladığı hoş, küçük bir eve kadar ilerlediler.

Kılavuz kaptanlar komutanı Schwarzkopf kapısının önünde duruyordu; fayton yaklaşınca denizci şapkasını çıkardı. Kısa boylu, geniş yapılı, kırmızı yüzlü, sulu mavi gözlü bir adamdı; kulaktan kulağa yelpaze gibi yayılan, buz grisi, sert bir sakalı vardı. Aşağı sarkan ağzında tahta bir pipo tutuyordu; tıraşlı üst dudağı sert, kırmızı ve dışa doğru çıkıktı, ona ağırbaşlı ve dürüst bir hava veriyordu. Açık, altın şeritlerle süslü ceketinin altından beyaz pike yeleği parlıyordu. Bacaklarını açarak, karnını hafifçe öne çıkarmış halde duruyordu.

“Gerçekten benim için şeref, Mamsell; ne doğruysa onu söylemek gerek, bir süre bizde kalmayı kabul etmeniz…” Tony’yi dikkatle arabadan indirdi. “Saygılar, Bay Buddenbrook! İyi misiniz, beyefendi? Ya Konsolos Hanım?… İçtenlikle sevindim!… Buyurun, yaklaşın! Karım ufak bir atıştırmalık hazırlamış olmalı. Arabacı Peddersen’in hanına gitsin,” dedi valizi eve taşımış olan arabacıya; “atları orada gayet iyi barındırırlar… Bay Buddenbrook, geceyi bizde geçireceksiniz, değil mi?… Hay Allah, neden olmasın! Atların dinlenmesi gerek; ayrıca karanlık çökmeden şehre dönemezsiniz…”

“Biliyor musunuz, burada insan kaplıca evinde kaldığı kadar rahat ediyor,” dedi Tony, çeyrek saat sonra verandada kahve masasının çevresinde otururlarken. “Ne harika bir hava! Deniz yosunu kokusu buraya kadar geliyor. Yeniden Travemünde’de olduğum için korkunç mutluyum!”

Verandanın yeşil sarmaşıklarla kaplı sütunlarının arasından güneşte parıldayan geniş nehir, mavnalar ve iskeleler görünüyordu; karşıda, Mecklenburg’un denize doğru uzanan yarımadası Priwal’daki feribot iskelesi vardı. Mavi kenarlı, geniş ve kavisli fincanlar, evdeki zarif eski porselenlerin yanında alışılmadık ölçüde kaba duruyordu. Ama masanın Tony’nin oturduğu yerindeki kır çiçekleri buketiyle birlikte, masa davetkârdı; yolculuk da acıktırmıştı.

“Evet, Mamsell burada kendine çeki düzen versin,” dedi ev sahibesi. “Biraz yıpranmış görünüyor, böyle dememe izin varsa; şehir havası yüzünden, bir de o kadar çok eğlence…”

Schlutup’lu bir papazın kızı olan Frau Schwarzkopf elli yaşlarında görünüyordu; Tony’den bir baş daha kısaydı ve oldukça ince yapılıydı. Hâlâ siyah olan, düzgünce taranmış temiz saçları iri gözlü bir file tutturulmuştu. Küçük, beyaz tığ işi yakası ve aynı biçimde manşetleri olan koyu kahverengi bir elbise giymişti. Temiz, yumuşak huylu ve sevecendi; kremanın, şekerin, tereyağının ve petek balı dilimlerinin çevrelediği, kayık biçimli ekmek sepetinde duran kendi yaptığı kuş üzümlü ekmeği hevesle ikram ediyordu. Sepeti, sekiz yaşındaki ufaklık Meta’nın işlediği boncuk işlemeli bir şerit süslüyordu. Usul usul oturan küçük kız, annesinin yanında İskoç desenli elbisesi ve dimdik duran keten sarısı örgüsüyle oturuyordu.

Frau Schwarzkopf, Tony için ayrılan ve onun biraz önce üstünü başını düzelttiği oda için özür diledi. Çok sadeymiş…

“Ah, ne hoş!” dedi Tony. Deniz manzarası varmış, önemli olan da buymuş. Bunu söylerken kuş üzümlü ekmeğin dördüncü dilimini kahvesine batırdı. Tom yaşlı adamla, şu anda şehirde tamir edilen “Wullenwewer” hakkında konuşuyordu…

Birden, elinde kitapla yirmi yaşlarında bir delikanlı verandaya geldi; gri keçe şapkasını çıkardı, kızararak ve biraz beceriksizce eğildi.

“Ee, oğlum,” dedi kılavuz kaptanlar komutanı, “geç kaldın…” Sonra tanıştırdı: “Bu oğlum…” Tony’nin anlayamadığı bir ad söyledi. “Doktor olmak için okuyor… Tatilini bizim yanımızda geçiriyor…”

“Memnun oldum,” dedi Tony, kendisine öğretildiği gibi. Tom ayağa kalkıp ona elini uzattı. Genç Schwarzkopf bir kez daha eğildi, kitabını bıraktı ve yeniden kızararak masaya oturdu.

Orta boylu, epey ince yapılı ve olabildiğince sarışındı. Uzun başını örten kısa saçları kadar renksiz olan bıyığı yeni yeni çıkıyordu, neredeyse görünmüyordu; teni de son derece açık renkliydi, en ufak bir şeyde kıpkırmızı kesilebilecek, gözenekli porselen gibi bir cildi vardı. Gözleri babasınınkinden biraz daha koyu maviydi; aynı şekilde pek canlı olmayan, iyi huylu ve inceleyici bir bakışları vardı. Yüz hatları düzgündü ve oldukça hoştu. Yemeye başlayınca, inci gibi parlayan, cilalı fildişini andıran, olağanüstü düzgün ve sık dişleri göründü. Üzerinde ayrıca cepleri kapaklı, sırtı lastikli, düğmeleri kapalı gri bir ceket vardı.

“Evet, özür dilerim, geç kaldım,” dedi. Konuşması biraz ağır ve gıcırtılıydı. “Sahilde biraz kitap okudum, saate bakmayı da akıl edemedim.” Sonra sessizce çiğnedi; Tom’la Tony’yi ancak ara sıra, sorgular gibi başını kaldırıp süzdü.

Daha sonra, ev sahibesi Tony’yi bir kez daha yemeye zorladığında, şöyle dedi:

“Petek balına güvenebilirsiniz, Mamsell Buddenbrook… Tamamen doğal bir ürün… İnsan ne yuttuğunu biliyor… İyice yemelisiniz, anlıyor musunuz! Buradaki hava insanı tüketir… Metabolizmayı hızlandırır. Yeterince yemezseniz zayıflarsınız…” Konuşurken öne eğilmesi, bazen de seslendiği kişiden başka birine bakması saf ve sevimli bir tavırdı.

Annesi onu şefkatle dinledi, sonra sözlerinin Tony’de nasıl bir etki bıraktığını anlamak için yüzünü yokladı. Yaşlı Schwarzkopf ise şöyle dedi:

“Hele metabolizmanla hava atma, Herr Doktor… Biz bunları duymak istemiyoruz,” dedi; bunun üzerine genç adam güldü ve yeniden kızararak Tony’nin tabağına baktı.

Kılavuz kaptanlar komutanı oğlunun adını birkaç kez söyledi ama Tony bir türlü anlayamadı. “Moor” ya da “Mord” gibi bir şeydi… Yaşlı adamın geniş ve düz telaffuzuyla bunu anlamak imkânsızdı.

Yemek bitince, Diederich Schwarzkopf beyaz yeleğinden ceketinin önlerini iyice geriye atmış, keyifle güneşe gözlerini kısarken, hem kendisi hem oğlu kısa tahta pipolarını içmeye, Tom da yeniden sigaralarına koyuldu; gençler eski okul anılarını hararetle konuşmaya başladılar; Tony de neşeyle sohbete katılıyordu. Herr Stengel’in adı geçti… “Sana bir çizgi çek dediler, ne yaptın? Bir çizik attın!” Christian burada olsaydı ne iyi olurdu; bu işi çok daha iyi becerirdi…

Bir ara Tom, önündeki çiçekleri göstererek kız kardeşine şöyle dedi:

“Herr Grünlich olsa, ‘Bu gerçekten çok şık olmuş!’ derdi.”

Bunun üzerine Tony öfkeden kıpkırmızı kesilerek onu böğründen dürttü ve genç Schwarzkopf’a çekingen bir bakış attı.

O gün kahve alışılmadık derecede geç içilmiş, herkes uzun süre birlikte oturmuştu. Saat altı buçuğu geçmişti; karşıdaki “Priwal” üzerine alacakaranlık çökmeye başlamışken komutan ayağa kalktı.

“Ee, beyler ve hanımlar, kusura bakmayın,” dedi. “Kılavuz kaptanlar evinde halletmem gereken işler var… Uygunsa saat sekizde yemek yeriz… Ya da bugün biraz geç, değil mi Meta?… Sen de…” Burada yine oğlunun adını söyledi. “Öyle oturup durma… Hadi dışarı çık da kemiklerinle yine uğraş… Mamsell Buddenbrook herhalde eşyalarını açacaktır… Ya da beyler ve hanımlar sahile gitmek isterlerse… Rahatsız etme!”

“Diederich, Tanrı aşkına, neden biraz daha oturmasın?” dedi Frau Schwarzkopf yumuşak ama sitemli bir sesle. “Beyler ve hanımlar sahile gitmek isterse neden onlarla gitmesin? Tatilde sonuçta, Diederich!… Bizi ziyarete gelmişler; o da bundan hiç mi nasiplenmesin?”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…