Bölümler 97Şu an: İkinci Kısım — Birinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İkinci Kısım
Birinci Bölüm
İki buçuk yıl sonra, nisan ortalarına doğru, bahar her zamankinden erken gelmişti; aynı sıralarda, yaşlı Johann Buddenbrook’u keyfinden şarkı mırıldatacak, oğlunu da büyük bir sevinçle heyecanlandıracak bir olay yaşandı.
Bir pazar sabahı saat dokuzda Konsolos, pencerinin önünde duran büyük, kahverengi yazı masasının başında, kahvaltı odasında oturuyordu. Masanın bombeli kapağı, zekice bir düzenekle geriye itilmişti. Önünde kâğıtlarla dolu, kalın bir deri dosya vardı; ama içinden altın yaldızlı, kabartma kapaklı bir defter çıkarmış, üzerine eğilerek incecik, küçücük harflerle yazıyordu. Kaz tüyünü ağır metal mürekkep hokkasına batırdığı kısa anlar dışında, durmaksızın, büyük bir gayretle yazıyordu…
İki pencere de açıktı. Bahçede ılık güneş ilk tomurcukları aydınlatıyor, birkaç küçük kuş sesi birbirine cüretkâr karşılıklar veriyordu. Bahar havası taze, narin kokularıyla içeri doluyor; arada bir perdeleri usulca ve sessizce hafifçe yukarı kaldırıyordu. Karşı tarafta, kahvaltı masasının üzerindeki beyaz örtüde güneş göz kamaştırıyor, kırıntıların yer yer beneklediği kumaşta parlıyor, havan biçimli fincanların yaldızları üzerinde küçük, ışıl ışıl dönüşler ve sıçrayışlar yapıyordu…
Yatak odasının çift kanatlı kapısı açıktı. İçeriden, Johann Buddenbrook’un eski, komik bir ezgiyle çok hafifçe mırıldandığı duyuluyordu:
“İyi bir adam, mert bir adam,
Nezaket sahibidir;
Çorbasını pişirir, bebeği sallar,
Portakal kokar.”
Konsolos hanımın yüksek cibinlikli yatağının yanındaki, yeşil ipek perdeli küçük beşiğin yanında oturuyor, bir eliyle onu düzenli aralıklarla sallıyordu. Konsolos hanım ve kocası, bakımın daha kolay olması için bir süreliğine buraya, alt kata yerleşmişlerdi. Babasıyla Madam Antoinette ise ara katın üçüncü odasını yatak odası olarak kullanıyordu. Madam Antoinette, çizgili elbisesinin üzerine önlük giymiş, kalın beyaz buklelerinin üzerine dantel başlık takmış, arka taraftaki masada pazen ve keten kumaşlarla uğraşıyordu.
Konsolos Buddenbrook, yan odaya neredeyse hiç göz atmıyordu; işine öyle dalmıştı ki başka hiçbir şeyle ilgilenmiyordu. Yüzünde ciddi, neredeyse huşudan ıstırap çekercesine bir ifade vardı. Ağzı hafifçe aralıktı, çenesini biraz aşağı bırakmıştı; gözleri ara sıra buğulanıyordu. Şöyle yazdı:
“Bugün, 14 Nisan 1838, sabah saat altıda, sevgili karım Elisabeth, kızlık soyadı Kröger, Tanrı’nın lütufkâr yardımıyla sağ salim bir kız çocuğu dünyaya getirdi. Kutsal vaftizde Klara adını alacak. Evet, Rab ona ne lütufla yardım etti! Doktor Grabow’un dediğine göre doğum biraz erken başladı; öncesinde de her şey yolunda gitmemiş, Bethsy çok acı çekmişti. Ah, senin gibi bir Tanrı var mı, ey orduların Rabbi? Her sıkıntıda, her tehlikede yardım eden, senden korkmamız ve iradene, buyruklarına sadık kalmamız için kendi iradeni doğru tanımayı bize öğreten sensin! Ah Rab, yeryüzünde yaşadığımız sürece hepimize yol göster, öncülük et…” Kalem, akıcı ve çevik bir biçimde ilerliyor; ara sıra ticari yazışmalara özgü bir kıvrım çiziyor, satır satır Tanrı’ya sesleniyordu. İki sayfa sonra şöyle yazıyordu:
“Küçük kızım adına 150 kurant talerlik bir poliçe düzenledim. Ah Rab, onu kendi yollarında yürüt; ona temiz bir yürek bağışla ki bir gün ebedî huzurun yurduna girsin. Çünkü şu zavallı, tatlı İsa’nın bütünüyle bana ait olduğuna bütün ruhumuzla inanmanın ne kadar zor olduğunu pek iyi biliyoruz; çünkü yeryüzündeki küçük, zayıf yüreğimiz…” Konsolos üç sayfa sonra “Âmin” yazdı; ama kalem ilerlemeyi sürdürdü, ince bir hışırtıyla daha nice sayfada gezindi. Yorgun yolcuyu ferahlatan o değerli kaynaktan, Kurtarıcı’nın kutsal, kan damlayan yaralarından, dar yoldan ve geniş yoldan, Tanrı’nın büyük yüceliğinden söz etti. Konsolosun şu ya da bu cümleden sonra artık yeter deyip kalemi bırakmak, karısının yanına gitmek ya da büroya geçmek istediği inkâr edilemezdi. Ama nasıl olur? Yaradanı ve koruyucusuyla konuşmaktan bu kadar çabuk mu bıkmıştı? Rab Tanrı’ya karşı ne büyük bir haksızlıktı, yazmayı daha şimdiden bırakmak… Hayır, hayır; dinsizce arzusuna karşı bir ceza olsun diye kutsal metinlerden uzun bölümler alıntıladı, anne babası, karısı, çocukları ve kendisi için dua etti; kardeşi Gotthold için de dua etti. Sonunda, son bir ayet ve art arda üç kez söylediği son bir “Âmin”in ardından yazının üzerine altın kumu serpti ve derin bir soluk alarak arkasına yaslandı.
Bir bacağını ötekinin üzerine atıp defterin sayfalarını ağır ağır geriye çevirdi; el yazısıyla kaydettiği tarihlerden ve düşüncelerden bazı bölümleri okuyor, Tanrı’nın elinin kendisini her zaman ve her tehlikede gözle görülür biçimde kutsadığını yeniden anlayıp şükrediyordu. Çiçek hastalığını öyle ağır geçirmişti ki herkes yaşamından umudu kesmişti; ama kurtulmuştu. Bir keresinde, daha çocukken, bir düğün hazırlığına katılmıştı. Çok bira mayalanıyordu; çünkü birayı evde yapma geleneği vardı. Bu iş için kapının önüne büyük bir bira fıçısı dikilmişti. Derken fıçı devrilip dip kısmı çocuğun üzerine düşmüştü; öyle bir gürültü ve şiddetle çarpmıştı ki komşular kapıya koşmuş, fıçıyı yeniden kaldırmak altı kişinin gücünü gerektirmişti. Başı ezilmiş, kanı bütün uzuvlarından oluk oluk akmıştı. Bir dükkâna taşımışlar; içinde hâlâ biraz yaşam belirtisi olduğundan doktorla cerrah çağırmışlardı. Babasına ise Tanrı’nın iradesine boyun eğmesi gerektiği, çocuğun yaşamasının imkânsız olduğu söylenmişti… Ve şimdi dinle: Her şeye gücü yeten Tanrı tedaviyi bereketlendirmiş, onu yeniden sağlığına kavuşturmuştu! Konsolos bu talihsiz olayı zihninde yeniden yaşadıktan sonra kalemi bir kez daha eline aldı ve son “Âmin”inin arkasına şunu yazdı: “Evet Rab, seni sonsuza dek öveceğim!”
Bir başka sefer, henüz delikanlıyken Bergen’e geldiğinde, Tanrı onu büyük bir boğulma tehlikesinden kurtarmıştı. Defterde şöyle yazıyordu: “Kuzey gemilerinin geldiği yoğun sefer mevsiminde, iskeleye ve köprümüze ulaşmak için avcı teknelerinin arasından geçmemiz gerektiğinden çok çalışıyorduk. Ben de tekneyi kıyıya yaklaştırmak için, ayaklarımı kürek yataklarına, sırtımı avcı teknesine dayayıp mavnanın kenarında duruyordum. Ne yazık ki ayaklarımı dayadığım meşe kürek yatakları kırıldı ve başımın üstünden suya düştüm. İlk kez su yüzüne çıktım; ama kimse beni yakalayabilecek kadar yakında değildi. İkinci kez çıktığımda mavna başımın üzerinden geçti. Beni kurtarmak isteyen yeterince insan vardı; ama avcı teknesiyle mavna üzerimden geçmesin diye önce onları itmek zorundaydılar. Oysa o anda bir Kuzey gemisinin avcı teknesindeki halat kendiliğinden kopmasaydı, bütün çabaları boşunaydı. Halat kopunca tekne sürüklenip uzaklaştı ve Tanrı’nın takdiriyle bana yer açıldı. Üçüncü kez su yüzüne çıktığımda saçlarım görünecek kadar çıkabilmiştim; yine de, mavnanın üzerinde herkes başını bir o yana bir bu yana uzatmışken, öne doğru eğilenlerden biri saçlarımdan tutmayı başardı, ben de onun koluna yapıştım. Ama kendini tutamıyordu; öyle şiddetli bağırıp çağırdı ki ötekiler sesini duydu, kalçalarından yakalayıp kuvvetle tuttular ve ayakta kalmasını sağladılar. Ben de sıkıca tutundum; kolumu ısırmasına rağmen bırakmadım. Böylece o da bana yardım edebildi…” Ardından, Konsolosun gözleri yaşararak okuduğu çok uzun bir şükür duası geliyordu.
Başka bir yerde, “Tutkularımı açığa vurmayı göze alsaydım, daha pek çok şey anlatabilirdim; ama…” diye yazıyordu. Konsolos bu kısmı geçip evliliğinden ve ilk kez baba oluşundan kalan yıllara ait birkaç satırı yer yer okumaya başladı. Doğruyu söylemek gerekirse, bu birliktelik aşk evliliği denilen türden değildi. Babası omzuna vurup onu, firmaya hatırı sayılır bir çeyiz getirecek olan zengin Kröger’in kızıyla evlenmeye teşvik etmişti. O da buna gönülden razı olmuş, ardından karısına Tanrı’nın kendisine emanet ettiği yoldaş gözüyle saygı duymuştu…
Babası ikinci kez evlendiğinde de durum farklı olmamıştı.
“İyi bir adam, mert bir adam,
Nezaket sahibidir…”
diye yatak odasında hafifçe mırıldandı. Bütün bu eski kayıt ve kâğıtlara ne kadar da az ilgi duyuyordu! Her iki ayağı da şimdiki zamana basıyor, ailenin geçmişiyle pek uğraşmıyordu; oysa bir zamanlar, kıvrımlı yazısıyla, kalın altın yaldızlı deftere birkaç not eklemişti. Bunlar da çoğunlukla ilk evliliğiyle ilgiliydi.
Konsolos, kendisinin deftere iliştirdiği kâğıtlardan daha kalın ve pürüzlü, sararmaya başlamış sayfaları açtı… Evet, Johann Buddenbrook, Bremenli bir tüccarın kızı olan ilk karısını yürekten sevmiş olmalıydı; onun yanında geçirmesine izin verilen o kısa bir yıl, yaşamının en güzel yılı gibi görünüyordu. “Hayatımın en mutlu yılı,” diye yazıyordu orada; Madame Antoinette’in okuma ihtimali göze alınarak altı kıvrımlı bir çizgiyle çizilmişti…
Ama sonra Gotthold gelmiş, çocuk Josephine’in ölümüne yol açmıştı… Pürüzlü kâğıtta bu konuyla ilgili tuhaf notlar vardı. Johann Buddenbrook, bu yeni varlıktan, annesine korkunç acılar veren ilk cüretkâr kıpırtılarından itibaren içten bir nefretle, acı acı nefret etmiş görünüyordu; Josephine, kanı çekilmiş başını yastıklara gömerek ölürken, çocuk sağlıklı ve canlı biçimde dünyaya gelmişti. Güçlü, tasasız bir biçimde büyüyen bu vicdansız davetsiz misafire annesini öldürdüğü için hiç bağışlamamıştı… Konsolos bunu anlayamıyordu. O, bir kadının en kutsal görevini yerine getirirken ölmüştü, diye düşündü; ona duyduğum sevgiyi şefkatle, yaşam verdiği ve can verirken bana bıraktığı varlığa aktarmalıydım… Ama babası, en büyük oğlunda kendi mutluluğunu acımasızca yok eden kişiden başka bir şey görmemişti. Daha sonra, varlıklı ve çok saygın bir Hamburg ailesinin kızı Antoinette Duchamps’la evlenmiş, ikisi de birbirine saygılı ve dikkatli davranarak yan yana yaşamıştı…
Konsolos defterin sayfalarını çevirdi. En arkalarda kendi çocuklarının küçük öykülerini okudu: Tom’un kızamık, Antonie’nin sarılık, Christian’ın suçiçeği geçirdiği zamanları… Karısıyla birlikte Paris’e, İsviçre’ye ve Marienbad’a yaptıkları çeşitli yolculukları okudu; sonra, yaşlı Johann Buddenbrook’un, babasının babasının, soluk gri mürekkeple geniş kıvrımlar çizerek doldurduğu, parşömen gibi, yırtık, sarı benekli sayfalara kadar geri gitti. Bu notlar, ana soyu izleyen ayrıntılı bir soy ağacıyla başlıyordu. Bilinen ilk Buddenbrook’un 16. yüzyılın sonunda Parchim’de yaşadığı, oğlunun Grabau’da belediye meclisi üyesi olduğu yazılıydı. Bir başka Buddenbrook’un Rostock’ta kumaş tüccarlığı yaptığı, evlendiği, “maddi durumunun çok iyi olduğu” —bu sözün altı çizilmişti— ve çok sayıda çocuk sahibi olduğu; kimi ölmüş, kimi hayatta kalmış, nasıl denk geldiyse… Adı Johan olan bir başkası da Rostock’ta tüccar olarak kalmış; sonunda, yıllar sonra Konsolosun dedesi buraya gelmiş ve tahıl firmasını kurmuştu. Bu ata hakkında tüm tarihler zaten biliniyordu: isilikleri ve gerçek çiçek hastalığını geçirdiği tarihler özenle kaydedilmişti; üçüncü kattan kurutma odasına düşüp arada bir sürü kiriş olmasına rağmen sağ kaldığı, bir de sayıklamalı yüksek ateşe tutulduğu zamanlar düzgünce not edilmişti. Notlarına soyundan gelenlere yönelik güzel öğütler de eklemişti. Bunlardan biri, dikkatle yüksek gotik harflerle yazılıp çerçevelenerek özellikle öne çıkarılmıştı: “Oğlum, gündüz işlerinin başında sevinçle dur; ama gece rahat uyumamızı sağlayacak işler yap.” Ardından, Wittenberg’de basılmış eski İncil’in kendisine ait olduğu ve ilk oğluna, sonra da onun en büyük oğluna geçmesi gerektiği ayrıntılarıyla açıklanmıştı…
Konsolos Buddenbrook deri dosyayı kendine çekti; içindeki başka kâğıtlardan bazılarını çıkarıp gözden geçirdi. Annelerin uzakta çalışan oğullarına yazdığı, çok eski, sararmış, yırtık mektuplar vardı; alıcıları üzerlerine “İyi alındı, içindekiler dikkate alındı” diye not düşmüştü. Özgür ve Hansa kentinin armalı, mühürlü yurttaşlık belgeleri, poliçeler, kutlama şiirleri ve vaftiz ebeveynlerinden gelen mektuplar vardı. Bir de iç burkan iş mektupları: Örneğin oğul, Stockholm ya da Amsterdam’dan babasına ve ortağına yazıyor, buğdayın durumunun oldukça güvence altında olduğuna dair içini rahatlatan sözlerin yanına, karısını ve çocuklarını hemen selamlaması için acil bir ricayı ekliyordu… Konsolosun İngiltere ve Brabant yolculuğuna ait ayrı bir seyahat günlüğü de oradaydı; kapağında Edinburg Kalesi’yle Grassmarket’i gösteren bir gravür vardı. Gotthold’un babasına yazdığı öfkeli mektuplar acı belgelerdi; son olarak da, neşeli bir kapanış niyetine Jean Jacques Hoffstede’nin son bayram şiiri vardı…
İnce, hızlı bir çınlama duyuldu. Yukarıda, yazı masasının üzerindeki soluk renkli, eski bir pazar yerini gösteren tabloda resmedilmiş kilise kulesinin gerçek bir saati vardı; şimdi kendi usulünce saat onu vuruyordu. Konsolos aile dosyasını kapatıp yazı masasının arka bölmelerinden birine özenle kaldırdı. Ardından yatak odasına geçti.
Burada duvarlar, lohusalık yatağının yüksek perdeleriyle aynı kumaştan, iri çiçek desenli koyu renkli bir kumaşla kaplıydı. Geride kalan korku ve acılardan sonra dinlenme ve huzur duygusu odaya sinmişti. Sobanın hafifçe ısıttığı havaya kolonya ve ilaç kokuları karışmıştı. Kapalı perdeler ışığın içeri ancak loşça girmesine izin veriyordu.
İki yaşlı, beşiğin üzerine eğilmiş yan yana durarak uyuyan çocuğu seyrediyordu. Konsolos hanım ise şık dantel ceketinin içinde, kızılımsı saçları özenle taranmış halde, hâlâ biraz solgun ama mutlu bir gülümsemeyle güzel elini kocasına uzattı. Bileğindeki altın bilezik şimdi de hafifçe şıngırdıyordu. Her zamanki gibi elini olabildiğince avuç içi görünecek şekilde çevirmişti; bu da hareketine daha içten bir hava veriyor gibiydi…
“Ee Bethsy, nasılsın?”
“Harikayım, harikayım sevgili Jean!”
Elini elinde tutarak, anne babanın önünde yüzünü çocuğa yaklaştırdı. Çocuk hızla, gürültülü gürültülü nefes alıyordu. Bir dakika boyunca ondan yayılan sıcak, yumuşak, iç burkan kokuyu içine çekti. Sarı, buruşuk parmakçıkları tavuk pençelerine dehşet verici ölçüde benzeyen bu küçüğün alnını öperken alçak sesle, “Tanrı seni kutsasın,” dedi.
“Ne güzel emdi,” dedi Madam Antoinette. “Baksana, müthiş kilo almış…”
“Bana Netten’e benzediğine inanır mısınız?” Johann Buddenbrook’un yüzü bugün mutluluk ve gururla ışıl ışıldı. “Kapkara gözleri var, şeytan çarpsın…”
Yaşlı hanım alçakgönüllülükle karşı çıktı. “Ah, daha şimdiden benzerlikten nasıl söz edilebilir ki… Jean, kiliseye mi gideceksin?”
“Evet, saat on oldu; gitme vakti. Çocukları bekliyorum…”
Çocukların sesleri de duyulmaya başlamıştı. Merdivende uygunsuz bir gürültü patırtı çıkarıyorlardı; Klothilde’nin yatıştırıcı tıslaması duyuluyordu. Sonra kürk paltolarını giymiş halde —Meryem Kilisesi’nde elbette hâlâ kış gibiydi— usulca ve dikkatle içeri girdiler: Önce küçük kardeşlerini rahatsız etmemek, sonra da ayinden önce kendilerini toparlamak için. Yüzleri kıpkırmızı, heyecanlıydı. Bugün ne büyük bir bayramdı! Leylek, kesinlikle güçlü kuvvetli bir leylek, küçük kız kardeşlerinin yanı sıra daha nice harika şey getirmişti: Thomas’a fok derisi kaplı yeni bir okul çantası, Antonie’ye gerçek —olağanüstü olan buydu— gerçek saçları olan kocaman bir bebek, uslu Klothilde’ye renkli bir resimli kitap; ama o sessizce ve minnetle neredeyse yalnızca yeni gelmiş şeker külahlarıyla ilgileniyordu. Christian’a ise Sultan’ın, Ölüm’ün ve Şeytan’ın da olduğu eksiksiz bir kukla tiyatrosu getirmişti…
Annelerini öptüler ve yeşil ipek perdenin arkasına son bir kez dikkatle bakmalarına izin verildi. Sonra pelerinini giymiş, ilahi kitabını eline almış babalarıyla birlikte sessizce, ağırbaşlı adımlarla kiliseye doğru yürüdüler. Arkalarından, birden uyanan ailenin yeni üyesinin tiz çığlıkları geliyordu…
Bölüm etkileşimi
