Bölümler 97Şu an: Üçüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime · Okuduğun bölüm
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Bölüm
En kıdemli ticaret senatörü James Möllendorpf tuhaf ve korkunç bir biçimde öldü. Şeker hastası bu yaşlı adamda kendini koruma içgüdüsü öylesine körelmişti ki ömrünün son yıllarında giderek pastalara ve keklere düşkün olmuştu. Möllendorpf ailesinin de aile doktoru olan Doktor Grabow, elinden gelen bütün kararlılıkla buna karşı çıkmış; kaygılı ailesi de tatlı hamur işlerini yumuşak bir zor kullanarak aile reisinin elinden almıştı. Peki senatör ne yapmıştı? Ruhen çökmüş halde, saygınlığa yakışmayan sokaklardan birinde, Kleine Gröpelgrube’de, An der Mauer’de ya da Engelswisch’te bir oda, bir hücre, gerçek bir delik kiralamış; pasta yemek için gizlice oraya kaçmıştı… Onu orada, ağzı hâlâ yarı çiğnenmiş kekle dolu halde buldular; kalıntıları ceketini lekelemiş, yoksul masasının üzerine saçılmıştı. Ölümcül bir inme, yavaş yavaş eriyip tükenmesinden önce davranmıştı.
Bu ölümün iğrenç ayrıntıları aile tarafından olabildiğince gizli tutuldu; ama kentte hızla yayıldı ve borsada, “Kulüp”te, “Harmonie”de, ticarethanelerde, Yurttaşlar Meclisi’nde, balolarda, yemeklerde ve akşam toplantılarında sohbet konusu oldu; çünkü olay şubatta, 62 yılının şubatında yaşanmıştı ve toplumsal hayat hâlâ bütün hızıyla sürüyordu. Konsolos hanım Buddenbrook’un arkadaşları bile “Kudüs Akşamı”nda, Lea Gerhardt kitap okurken ara verdiğinde Senatör Möllendorpf’un ölümünden söz ediyorlardı. Küçük pazar okulu öğrencileri bile büyük Buddenbrook evinin holünden saygıyla geçerken bunu fısıldaşıyorlardı; Glockengießerstraße’de yaşayan Bay Stuht da üst tabakadan insanlarla görüşen karısıyla bu konuda uzun uzun konuşmuştu.
Ama ilgi geçmişe uzun süre takılıp kalamazdı. Yaşlı bu meclis üyesinin öldüğü haberi duyulur duyulmaz büyük soru ortaya atılmıştı… Toprak onu örttüğündeyse herkesin zihnini yalnızca şu soru kaplamıştı: Yerine kim geçecek?
Ne büyük bir heyecan, ne gizli bir telaş! Kentin Orta Çağ’dan kalma görülmeye değer yerlerini ve sevimli çevresini görmeye gelmiş yabancı bunların hiçbirini fark etmez; ama yüzeyin altında ne hareketlilik var! Ne siyasi çalkantı! Şüpheyle gölgelenmemiş, onurlu ve sağlıklı fikirler çarpışıyor, inançla gürleyip birbirlerini tartıyor, yavaş yavaş, çok yavaş uzlaşıyor. Tutkular kabarmış. Hırsla kibir sessizce didişiyor. Tabuta konmuş umutlar kıpırdanıyor, doğruluyor ve düş kırıklığına uğruyor. Bäckergrube’deki yaşlı tüccar Kurz, her seçimde üç dört oy alan adam, seçim günü yine evinde titreyerek oturup çağrılmayı bekleyecek; ama bu kez de seçilemeyecek. Dürüstlük ve kendinden memnuniyet dolu bir ifadeyle bastonunu kaldırıma vurarak yürümeyi sürdürecek ve senatör olamamanın gizli kederiyle mezara girecek…
James Möllendorpf’un ölümü perşembe günü Buddenbrook ailesinin öğle yemeğinde konuşulurken Bayan Permaneder birkaç üzüntü sözü söyledikten sonra dilinin ucunu üst dudağında gezdirmeye ve kurnazca kardeşine bakmaya başlamıştı. Bu, Buddenbrook hanımlarının tarif edilemeyecek kadar sivri bakışlar değiş tokuş etmelerine, sonra da sanki komut almışlar gibi bir saniyeliğine gözlerini ve dudaklarını sımsıkı kapatmalarına yol açmıştı. Konsolos, kız kardeşinin kurnaz gülümsemesine bir an karşılık verdi, sonra konuşmanın yönünü değiştirdi. Kentte insanların dile getirdiği, Tony’nin içten içe mutlulukla beslediği düşünceyi biliyordu…
Adlar ortaya atılıyor, sonra eleniyordu. Başka adlar beliriyor, değerlendiriliyordu. Bäckergrube’deki Henning Kurz fazla yaşlıydı. Sonunda yeni bir güce ihtiyaç vardı. Kereste tüccarı Konsolos Huneus’un milyonları bile pek ağırlık taşımayacak olsa da erkek kardeşi senatör olduğu için anayasa gereği seçime giremiyordu. Şarap tüccarı Konsolos Eduard Kistenmaker ile Konsolos Hermann Hagenström listede yerlerini koruyorlardı. Ama başından beri şu ad sürekli anılıyordu: Thomas Buddenbrook. Seçim günü yaklaştıkça en güçlü adayların Hermann Hagenström ile o olduğu daha da açıklık kazanıyordu.
Hermann Hagenström’ün yandaşları ve hayranları olduğuna kuşku yoktu. Kamu işlerine gösterdiği gayret, Strunck & Hagenström firmasının şaşırtıcı bir hızla yükselip gelişmesi, Konsolos’un lüks yaşamı, kurduğu ev düzeni ve kahvaltıda yediği kaz ciğeri ezmesi insanları etkilemişti. Kızılımsı, kısa kesilmiş dolgun sakalı ve üst dudağına biraz fazla basık duran burnuyla bu iri, biraz şişman adam; büyükbabasını kimsenin tanımadığı, kendisinin bile tanımadığı; babası zengin ama kuşkulu evliliği yüzünden toplumda neredeyse kabul görmemiş olan; buna rağmen hem Huneus’larla hem Möllendorpf’larla akrabalık kurup adını kentteki beş altı egemen ailenin adları arasına sokmayı ve onlarla eşit düzeye getirmeyi başarmış bu adam, kentte gerçekten de dikkate değer ve saygın bir kişiydi. Kişiliğinin yeni ve dolayısıyla çekici yanı, onu öne çıkaran ve birçoklarının gözünde öncü bir konuma getiren özellik, yapısındaki liberal ve hoşgörülü çizgiydi. Para kazanıp harcarken gösterdiği rahatlık ve cömertlik, tüccar hemşehrilerinin sabırlı, dirençli ve katı geleneksel ilkelerle yönlendirilen çalışma biçiminden farklıydı. Bu adam, geleneğin ve aileye bağlılığın kısıtlayıcı zincirlerinden kurtulmuş, kendi ayakları üzerinde duruyordu; eski moda olan her şey ona yabancıydı. Beyaza boyalı galerilerin çevrelediği, taş döşeli dev holleri akıl almaz ölçüde geniş eski patrisyen evlerinden birinde oturmuyordu. Breite Straße’nin güneye uzantısı olan Sandstraße’deki evi; sade yağlı boyalı cephesi, kullanışlı biçimde değerlendirilmiş odaları, zengin, zarif ve rahat döşemeleriyle yeni ve katı bir üsluptan yoksundu. Üstelik kısa süre önce, büyük akşam davetlerinden birinde, Şehir Tiyatrosu’nda sahneye çıkması için tutulan bir şarkıcı kadını evine çağırmış, yemekten sonra hukukçu olan, sanata ve güzel şeylere düşkün erkek kardeşinin de aralarında bulunduğu konuklarının önünde ona şarkı söyletmiş ve kadına cömertçe ödeme yapmıştı. Yurttaşlar Meclisi’nde Orta Çağ’dan kalma anıtların onarımı ve korunması için büyük ödenekler ayrılmasını destekleyen biri değildi. Ama evini ve ticarethanelerini gazla aydınlatan ilk kişinin, kentte kesinlikle ilk kişinin o olduğu bir gerçekti. Kuşkusuz Konsolos Hagenström bir geleneğe bağlıysa, bu, babası yaşlı Hinrich Hagenström’den devraldığı sınırsız, ilerici, hoşgörülü ve önyargısız düşünce geleneğiydi; gördüğü hayranlığın temeli de buydu.
Thomas Buddenbrook’un itibarı başka türdendi. O yalnızca kendisi değildi; babasının, büyükbabasının ve büyük büyükbabasının unutulmaz kişiliklerine de saygı duyuluyordu. Kendi ticari ve kamusal başarıları bir yana, yüz yıllık bir yurttaşlık şanını temsil ediyordu. Elbette bu mirası temsil edip değerlendirişindeki rahat, zarif ve karşı konulmaz ölçüde sevimli tavır en önemli özelliğiydi; onu öne çıkaran şey, bilgin hemşehrileri arasında bile rastlanmayan derecede biçimsel bir eğitim almış olmasıydı. Bu özellik kendini gösterdiğinde hem şaşkınlık hem saygı uyandırıyordu…
Perşembe günleri Buddenbrooklarda, Konsolos’un yanında yaklaşan seçimden çoğunlukla kısa ve neredeyse kayıtsız sözlerle bahsedilirdi; yaşlı Konsolos hanım da bu sırada açık renk gözlerini ölçülü biçimde başka yana çevirirdi. Ama Bayan Permaneder, şaşırtıcı anayasa bilgisiyle biraz gösteriş yapmaktan yine de kendini alamazdı. Senato üyesi seçimiyle ilgili hükümleri, bir yıl önce boşanma maddelerini inceleyişi kadar ayrıntılı biçimde çalışmıştı. Sonra seçim kurullarından, seçmenlerden ve oy pusulalarından söz eder; akla gelebilecek bütün ihtimalleri gözden geçirir; seçmenlerin edeceği ciddi yemini hiç takılmadan kelimesi kelimesine aktarır; aday listesinde adları bulunan kişilerin her birinin seçim kurullarında anayasa gereği “açıkça görüşülmesini” anlatır; Hermann Hagenström’ün kişiliğinin “açıkça görüşülmesine” katılma arzusunu dile getirirdi. Bir an sonra öne eğilip kardeşinin komposto tabağındaki erik çekirdeklerini saymaya koyulurdu: “Asilzade — Bedelzade — Doktor — Papaz — — Meclis üyesi!” der, eksik çekirdeği bıçağının ucuyla küçük tabağa fırlatırdı… Yemekten sonra ise kendini tutamayarak Konsolos’u kolundan çekip bir pencere girintisine götürdü.
“Aman Tanrım, Tom! Eğer sen olursan… armamız Belediye Sarayı’ndaki Savaş Odası’na asılırsa… sevinçten ölürüm! Bayılır, ölür kalırım, göreceksin!”
“Haydi sevgili Tony! Biraz daha ağırbaşlı ve vakur ol lütfen! Bunlar sende eksik olmazdı, değil mi? Henning Kurz gibi mi dolaşıyorum? ‘Senatör’ olmasak da bir şeyiz… Umarım hangi durumda olursak olalım hayatta kalırsın.”
Kampanya, görüşmeler ve fikir çatışmaları sürüp gitti. İşleri artık yalnızca adı var denecek kadar kötü durumda olan suitier Konsolos Peter Döhlmann, yirmi yedi yaşındaki kızının mirasını erkenden yiyip bitiriyordu; Thomas Buddenbrook’un verdiği bir yemekte de, Hermann Hagenström’ün verdiği benzer bir yemekte de ev sahibine her defasında gür ve gürültülü sesiyle “Sayın Senatör” diye seslenerek kampanyaya katıldı. Yaşlı simsar Gosch ise kükreyen bir aslan gibi dolaşıyor, Konsolos Buddenbrook’a oy vermek istemeyen herkesi hiç çekinmeden boğacağını söylüyordu.
“Konsolos Buddenbrook, beyler… Ah, nasıl bir adam! Babası 48’de tek sözüyle başıboş kalabalığın öfkesini dindirdiğinde yanında durmuştum… Yeryüzünde adalet olsaydı, babası da, babasının babası da çoktan senatör olmuş olurdu…”
Aslında Bay Gosch’un içini ateşe veren Konsolos Buddenbrook’un şahsiyeti değil, genç Konsolos hanım, kızlık soyadı Arnoldsen’di. Gerçi simsar onunla tek kelime bile konuşmuş değildi. Zengin tüccarların çevresinden değildi; onların sofralarında yemek yemiyor, onlarla kartvizit alışverişinde bulunmuyordu. Ama daha önce de belirtildiği gibi, olağanüstü şeylere özlemle bakan karanlık simsarın gözü, Gerda Buddenbrook kente gelir gelmez onu fark etmişti. Bu kadının, tatminsiz yaşamına biraz olsun anlam katabileceğini içgüdüsüyle hemen anlamış ve onu, adını bile zor bildiği halde, varlığıyla ve ruhuyla kendine efendi edinmişti. O zamandan beri, kimsenin kendisini tanıştırmadığı bu gergin ve alabildiğine mesafeli hanımın çevresinde düşünceleriyle dönüp duruyordu; tıpkı kaplanın terbiyecisinin çevresinde dolaşması gibi: sokakta, kadın beklemediği halde önünde Cizvit şapkasını çıkarırken yüzünde aynı öfkeli ifade, aynı haince ve alçakgönüllü duruş vardı… Bu sıradanlık dünyası ona, bu kadın için korkunç bir alçaklıkla sonuçlanacak bir eyleme girişme olanağı vermiyordu. Oysa paltosuna bürünmüş kambur, kasvetli ve soğuk simsar, böyle bir eylemin sorumluluğunu şeytani bir kayıtsızlıkla üstlenirdi! Kadının sıkıcı alışkanlıkları, onu cinayetle, suçla ve kanlı entrikalarla imparatorluk tahtına çıkarma fırsatını vermiyordu. Geriye yalnızca Belediye Sarayı’nda, delice hayran olduğu kocasının seçilmesi için oy kullanmak ve belki bir gün Lope de Vega’nın bütün oyunlarının çevirisini ona ithaf etmek kalıyordu.
Bölüm etkileşimi
