Bölümler 97Şu an: Altıncı Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime · Okuduğun bölüm
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Altıncı Bölüm
Bay Kesselmeyer, ev dostu sıfatıyla haber vermeden, şapkasız ve paltosuz odaya girdi, kapının yanında durdu. Dış görünüşü Tony’nin annesine yazdığı bir mektupta yaptığı tasvire bütünüyle uyuyordu. Boyu biraz kısa ve tıknazdı; ne şişman ne zayıf. Siyah, yer yer parlamaya başlamış bir ceket; ona uygun, dar ve kısa pantolonla beyaz bir yelek giymişti. Uzun, ince bir saat zinciri ile iki üç çift gözlük ipi yeleğinin üzerinde çaprazlaşıyordu. Kırmızı yüzünden, yanaklarını örten ama çenesiyle dudaklarını açıkta bırakan tıraşlı beyaz favorileri keskin biçimde ayrılıyordu. Ağzı küçük, oynak ve gülünçtü; alt çenesinde yalnızca iki dişi vardı. Bay Kesselmeyer ellerini dikey pantolon ceplerine gömmüş halde şaşkın, dalgın ve düşünceli dururken bu iki sarı, koni biçimli köpekdişini üst dudağına dayadı. Başındaki beyaz ve siyah ince tüyler, ortalıkta en ufak bir hava esintisi hissedilmemesine rağmen hafifçe dalgalanıyordu.
Sonunda ellerini çıkardı, eğildi, alt dudağını sarkıttı ve göğsündeki karmakarışık yığından gözlük bağlarından birini güçlükle kurtardı. Sonra en tuhaf yüz ifadesini takınarak pince-nez gözlüğünü bir hamlede burnuna oturttu, çifte göz gezdirdi ve “Ahah,” dedi.
Bu sözü olağanüstü sık kullandığından, onu birbirinden çok farklı ve kendine özgü biçimlerde söylemeye alışkın olduğunu hemen belirtmek gerekir. Başını arkaya atıp burnunu kırıştırarak, ağzını kocaman açıp ellerini havada sallayarak, Çin gongunun sesini andıran uzatılmış, genizden ve metalik bir tınıyla çıkarabilirdi… Öte yandan, birçok ara tonu bir yana bırakırsak, sözü kısacık, gelişigüzel ve yumuşakça da savurabilirdi; bu belki daha da gülünç olurdu, çünkü A sesini çok bozuk ve genizden söylerdi. Bugün kısa, neşeli, ufak bir kasılmalı baş sallayışın eşlik ettiği bir “Ahah” çıkardı; sözde bu, son derece neşeli bir ruh halinden geliyordu… Ama buna güvenmemek gerekirdi; çünkü Bankacı Kesselmeyer ne kadar tehlikeli bir ruh halindeyse o kadar neşeli davranırdı. Binbir “Ahah”la ortalıkta zıplıyor, gözlüğünü burnuna vurup düşürüyor, kollarını sallıyor, gevezelik ediyor ve aşırı şapşallık etmekten kendini alamıyor gibi görünüyorsa, içinde bir kötülüğün kemirdiğinden emin olabilirdiniz… Bay Grünlich ona gözlerini kısarak, açıkça kuşkuyla baktı.
“Bu kadar erken mi?” diye sordu…
“Evet… evet…” diye yanıtladı Bay Kesselmeyer; küçük, kırmızı, buruşuk ellerinden birini havada salladı, sanki “Biraz sabret, sürpriz var!” demek istiyordu… “Sizinle konuşmam gerek! Hemen konuşmam gerek, sevgili dostum!” Son derece gülünç konuşuyordu. Her sözcüğü ağzında evirip çeviriyor, küçük, dişsiz sayılabilecek oynak ağzıyla akıl almaz bir çaba harcayıp dışarı çıkarıyordu. R harfini damağı yağlanmış gibi yuvarlıyordu. Bay Grünlich’in göz kırpışları daha da kuşkucu oldu.
“Buraya gelin Bay Kesselmeyer,” dedi Tony. “Oturun. Gelmeniz iyi oldu… Bir bakın. Hakem siz olun. Grünlich’le biraz önce tartıştık… Söyleyin bakalım: Üç yaşındaki bir çocuğun dadısı olmalı mı, olmamalı mı? Eee?…”
Ama Bay Kesselmeyer onu hiç dinlemiyor gibiydi. Oturmuş, minicik ağzını olabildiğince açıp burnunu kırıştırarak işaret parmağıyla tıraşlı favorilerini kaşıyordu; sinir bozucu bir ses çıkıyordu. Gözlüğünün üstünden, son derece neşeli bir ifadeyle zarif kahvaltı masasını, gümüş ekmek sepetini, kırmızı şarap şişesinin etiketini süzdü…
“Şöyle ki,” diye sürdürdü Tony, “Grünlich onu batırdığımı iddia ediyor!”
Bay Kesselmeyer önce ona, sonra Bay Grünlich’e baktı… ardından kahkahalara boğuldu! “Siz onu batırıyormuşsunuz…?” diye bağırdı. “Siz… onu batır… Yani siz… siz onu batırıyorsunuz, öyle mi?… Aman Tanrım! Ah Tanrım! Hay Allah!… Bu çok komik!… Son derece, son derece, son derece komik!” Sonra kendini türlü türlü “Ahah”lardan oluşan bir selin akışına bıraktı.
Bay Grünlich gözle görülür biçimde sinirlenerek sandalyesinde kıpırdanıp durdu. Uzun işaret parmağını sırayla yakasıyla boynu arasına sokuyor, altın sarısı favorilerini telaşla ellerinin arasından geçiriyordu…
“Kesselmeyer!” dedi. “Kendinize gelin! Aklınızı mı kaçırdınız? Gülmeyi kesin! Şarap ister misiniz? Puro ister misiniz? Neye gülüyorsunuz ki?”
“Neye mi gülüyorum?… Evet, bana bir kadeh şarap verin, bir puro verin… Yani karınızın sizi batırdığını mı düşünüyorsunuz?”
“Lükse fazlasıyla düşkün,” dedi Bay Grünlich öfkeyle.
Tony buna hiç itiraz etmedi. Ellerini kucağında, sabahlığının kadife fiyonklarının üzerinde tutarak rahatça arkasına yaslandı ve üst dudağını cüretkâr biçimde öne çıkarıp şöyle dedi: “Evet… Ben böyleyim işte. Bu belli. Annemden aldım. Bütün Krögerler lükse düşkün olmuştur.”
Savurgan, çabuk öfkelenen, öç almaya düşkün olduğunu da aynı sakinlikle söyleyebilirdi. Güçlü aile duygusu, onu özgür irade ve kendi kaderini belirleme kavramlarına neredeyse yabancılaştırıyordu; özelliklerini, neredeyse kaderci bir kayıtsızlıkla saptayıp kabullenmesine yol açıyordu… Aralarında ayrım yapmadan, onları düzeltmeye de çalışmadan. Kendisi farkında olmaksızın, her özelliğin, ne tür olursa olsun, bir kalıt, bir aile geleneği olduğuna ve dolayısıyla saygı duyulması gereken kutsal bir şey olduğuna inanıyordu.
Bay Grünlich kahvaltısını bitirmişti; iki puronun kokusu sıcak soba buharına karışıyordu.
“Hava alabiliyor musunuz Kesselmeyer?” diye sordu ev sahibi… “Başka bir puro alın. Size bir kadeh daha kırmızı şarap koyayım… Benimle konuşmak istiyordunuz, öyle mi? Acil mi? Önemli mi?… Belki burayı fazla mı sıcak buluyorsunuz?… Birazdan birlikte şehre gideriz… Sigara odası daha serindir…” Ama Bay Kesselmeyer bütün bu çabalara yalnızca elini havada sallayarak karşılık verdi; sanki “Bunlar işe yaramaz sevgili dostum!” demek istiyordu.
Sonunda ayağa kalktılar. Tony yemek odasında kalıp hizmetçi kızın sofrayı kaldırmasını gözetlerken Bay Grünlich iş dostunu Penseezimmer’den geçirerek götürdü. Sol favorisinin ucunu düşünceli biçimde parmaklarının arasında çevirerek başı öne eğik yürüyordu; kollarını kürek çeker gibi sallayan Bay Kesselmeyer de arkasından sigara odasına kayboldu.
On dakika geçti. Tony bir anlığına salona gidip küçük yazı masasının parlak ceviz kaplamasını ve masanın kıvrımlı ayaklarını renkli bir tüy demetiyle kendi eliyle silmiş, şimdi yemek odasından oturma odasına doğru ağır ağır yürüyordu. Sakin ve belirgin bir vakarla ilerliyordu. Demoiselle Buddenbrook, Madam Grünlich olduğunda özgüveninden hiçbir şey yitirmemiş görünüyordu. Dimdik duruyor, çenesini biraz göğsüne çekmiş, nesnelere yukarıdan bakıyordu. Bir elinde zarif, cilalı anahtarlık sepeti vardı; öteki elini koyu kırmızı sabahlığının yan cebine gelişigüzel sokmuştu. Uzun, yumuşak kıvrımlar sabahlığını çevresinde dalgalandırırken o ciddi bir tavır takınıyordu; ama ağzındaki saf ve bilgisiz ifade bütün bu vakarının sonsuz ölçüde çocuksu, zararsız ve oyuncu olduğunu ele veriyordu.
Penseezimmer’de küçük pirinç fıskiyeyle dolaşıp yapraklı bitkilerin siyah toprağını suladı. Evin zarif havasına çok yakışan palmiyelerini pek severdi. Kalın, yuvarlak gövdelerden birindeki genç filize dikkatle dokundu, görkemle açılmış yelpaze yaprakları şefkatle yokladı ve makasla sararmış uçlardan birini kesti… Ansızın kulak kesildi. Sigara odasındaki konuşma birkaç dakikadır canlı bir tonda sürüyordu; şimdi öyle yüksek sesle yapılıyordu ki kapı sağlam, perde kalın olmasına rağmen içeride her sözcük duyuluyordu.
“Bağırmayın artık! Kendinizi tutun, Tanrı aşkına!” diye bağırdı Bay Grünlich; yumuşak sesi bu kadar zorlanmaya dayanamıyor, bu yüzden tizleşip çatlıyordu… Sonra umutsuz bir yumuşaklıkla ekledi: “Bir puro daha alın!”
“Evet, büyük bir memnuniyetle, çok teşekkür ederim,” diye karşılık verdi Bankacı. Ardından bir ara oldu; bu sırada Bay Kesselmeyer herhalde ikramdan yararlanıyordu. Sonra şöyle dedi: “Kısacası, istiyor musunuz istemiyor musunuz? İkisinden biri!”
“Kesselmeyer, vadeyi uzatın!”
“Ahah? Şey… ha… hayır sevgili dostum, kesinlikle olmaz, bundan hiç söz edilemez…”
“Neden olmasın? Neyiniz var? Tanrı aşkına, aklınızı başınıza alın! Bunca zaman beklediniz…”
“Bir gün bile daha bekleyemem sevgili dostum! Evet, diyelim ki sekiz gün olsun; ama bir saat bile fazla değil! Artık hiç kimse… güveniyor mu?”
“İsim vermeyin Kesselmeyer!”
“İsim vermeyeyim… peki. Hâlâ herhangi biri, muhterem Bay Schw…’nize güveniyor mu?”
“Tanımlama da yapmayın…! Her şeye gücü yeten Tanrım, saçmalamayın!”
“Güzel, isim vermeyeyim! Kredi durumunuzun bağlı olduğu o malum firmaya hâlâ güvenen var mı, sevgili dostum? Bremen’deki iflasta ne kadar kaybetti? Elli bin mi? Yetmiş bin mi? Yüz bin mi? Daha mı fazla? O firmanın bu işe girdiğini, hem de korkunç ölçüde girdiğini damdaki serçeler bile biliyor… Bunlar hep havaya bağlı işler. Dün… güzel, isim vermeyeyim! Dün malum firma sağlamdı ve siz farkında bile olmadan sizi sıkıntıdan bütünüyle koruyordu… Bugünse durgun; B. Grünlich de durgunların en durgunu… Bu açık değil mi? Farkında değil misiniz? Böyle dalgalanmaları ilk hissedecek kişi sizsiniz… Size nasıl davranıyorlar? Size nasıl bakıyorlar? Bock ile Goudstikker herhalde son derece nazik ve güven dolu davranıyorlardır? Kredi Bankası nasıl davranıyor?”
“Vademi uzatıyor.”
“Öyle mi? Yalan söylüyorsunuz! Daha dün size bir tekme attığını biliyorum. Hem de son derece, son derece yüreklendirici bir tekme… Gördünüz mü şimdi!… Ama utanmayın. Ötekilerin hâlâ eskisi gibi sakin ve güvenli olduğunu bana yutturmak elbette sizin çıkarınıza… Haydi, hayır sevgili dostum! Konsolosa yazın. Bir hafta beklerim.”
“Bir miktar peşin ödeme, Kesselmeyer!”
“Peşin ödeme de peşin ödeme! İnsan, birinin ödeme gücünden şimdilik emin olmak için peşinat alır! Ben bunu sınama ihtiyacı duyuyor muyum? Ödeme gücünüzün ne durumda olduğunu pekâlâ biliyorum! Ha-ha-ha… Peşin ödeme lafını son derece, son derece eğlenceli buluyorum…”
“Sesinizi alçaltın, Kesselmeyer! Allah aşkına, durmadan böyle gülmeyin! Durumum çok ciddi… Evet, itiraf ediyorum, ciddi; ama sonuçlanmayı bekleyen bir sürü işim var… Her şey iyiye dönebilir. Dinleyin, iyi dinleyin: Vademi uzatın, size yüzde 20 imzalayayım…”
“Olmaz, olmaz… Son derece gülünç, sevgili dostum! Yok, hayır, ben vaktinde satış yapmaktan yanayım! Bana yüzde 8 önerdiniz, ben de vadenizi uzattım. Yüzde 12, yüzde 16 önerdiniz; her seferinde vadenizi uzattım. Şimdi yüzde 40 önerebilirsiniz, yine de vade uzatmayı aklımdan geçirmem; aklımdan bile geçirmem, sevgili dostum!… Bremen’de Westfahl Kardeşler batınca herkes şimdilik çıkarını malum firmadan çekmeye, kendini güvenceye almaya çalışıyor… Dediğim gibi, zamanında satıştan yanayım. Johann Buddenbrook’un ödeme gücü tartışmasız olduğu sürece imzalarınızı elimde tuttum… Bu arada gecikmiş faizleri sermayeye ekleyebildim, size de faizi yükseltebildim! Ama bir şey insanın elinde ancak değer kazandığı ya da en azından sağlam durduğu sürece kalır… düşmeye başlayınca satılır… Yani sermayemin geri ödenmesini istiyorum.”
“Kesselmeyer, utanmazın tekisiniz!”
“A-a, utanmaz lafını son derece eğlenceli buluyorum!… Siz zaten ne istiyorsunuz? Sonuçta kayınpederinize başvurmak zorundasınız! Kredi Bankası kudurmuş durumda; ayrıca siz de pek lekesiz sayılmazsınız…”
“Hayır, Kesselmeyer… Yalvarırım, şimdi beni sakince dinleyin!… Evet, açık konuşacağım, durumumun ciddi olduğunu size dosdoğru itiraf ediyorum. Siz ve Kredi Bankası tek değilsiniz… önüme poliçeler sürüldü… Sanki herkes anlaşmış…”
“Elbette. Bu şartlarda… Ama o zaman hepsini birden halletmiş oluruz…”
“Hayır Kesselmeyer, beni dinleyin!… Ne olur, bir puro daha alın…”
“Şunu daha yarılamadım bile! Purolarınızla rahat bırakın beni! Ödeyin…”
“Kesselmeyer, şimdi beni yüzüstü bırakmayın… Dostumsunuz, soframda oturdunuz…”
“Siz de benim soframda oturmadınız mı, sevgili dostum?”
“Evet, evet… Ama şimdi kredinizi geri çağırmayın, Kesselmeyer…!”
“Kredi mi? Bir de kredi mi? Aklınızı mı kaçırdınız? Yeni bir borçlanma mı…?”
“Evet Kesselmeyer, yalvarırım… Azıcık, küçücük bir şey!… Yeniden itibar ve sabır kazanmak için sağa sola birkaç avans ve ara ödeme yapmam yeter… Bana destek olun, büyük bir iş yapmış olursunuz! Dediğim gibi, sonuçlanmayı bekleyen bir sürü iş var… Her şey iyiye dönecek… Bilirsiniz, çalışkanım ve becerikliyim…”
“Evet, bir züppe, bir budalasınız, sevgili dostum! Şimdi daha neyi becermeyi düşündüğünüzü söyleme lütfunda bulunur musunuz?… Belki dünyanın bir yerinde size masaya bir gümüş kuruş bile koyacak bir banka bulursunuz? Ya da bir kayınpeder daha mı?… Ah hayır… En büyük numaranızı çoktan yaptınız herhalde! Böyle bir şeyi bir daha yapamazsınız! Şapka çıkarıyorum! Yok, hayır, size en derin takdirlerimi sunarım…”
“Allah aşkına biraz daha alçak sesle konuşun…”
“Züppenin tekisiniz! Çalışkan ve becerikli… evet, ama hep başkalarının yararına! Hiç vicdan azabı çekmiyorsunuz, yine de bundan hiçbir zaman çıkar sağlamadınız. Sahtekârlıklar yaptınız, sermayeyi hileyle elde ettiniz; sırf bana yüzde 12 yerine yüzde 16 ödemek için. Dürüstlüğünüzü tümüyle bir yana attınız, ama bundan en ufak bir yararınız olmadı. Kasap köpeği kadar vicdansızsınız, yine de talihsiz, budala, zavallı bir şaşkınsınız! Böyle insanlar vardır; son derece, son derece eğlencelidirler!… Neden bütün bu işi kesin olarak malum kişiye götürmekten bu kadar korkuyorsunuz? İçiniz rahat olmadığı için mi? Dört yıl önce her şey yolunda gitmediği için mi? Her şey usulünce yürümemişti, değil mi? Bazı şeylerin ortaya çıkmasından mı korkuyorsunuz…?”
“Peki Kesselmeyer, yazacağım. Ama ya reddederse? Ya beni yüzüstü bırakırsa…?”
“Ah… öyle mi! O zaman küçük bir iflas yaparız; son derece eğlenceli, minicik bir iflas, sevgili dostum! Bu beni hiç mi hiç ilgilendirmez! Arada sırada güç bela toparladığınız faizlerle ben zaten masrafımı aşağı yukarı çıkardım… İflas masasında da öncelik bende, sevgili dostum… İyi dinleyin, zararlı çıkmayacağım. Sizin evinizde neler döndüğünü biliyorum, sayın dostum! Eşyaların dökümünü şimdiden cebime koydum… Ahah! Gümüş ekmek sepetinin de sabahlığın da saklanıp kaçırılmasına izin vermeyeceğim…”
“Kesselmeyer, soframda oturdunuz…”
“Sofranız lafıyla rahat bırakın beni!… Sekiz gün sonra yanıtı almaya gelirim. Şehre gidiyorum; biraz yürümek bana çok iyi gelecek. Günaydın, sevgili dostum! Güzel bir gün dilerim…”
Bay Kesselmeyer kalkacak gibiydi; evet, gitti. Koridorda tuhaf, sürüyen adımları duyuldu; gözlerinin önünde kollarını kürek çeker gibi salladığı canlanıyordu…
Bay Grünlich Düşünce Odası’na girdiğinde Tony orada, elinde pirinç fıskiye, ona bakıyordu.
“Ne dikiliyorsun… Ne dik dik bakıyorsun…?” dedi. Dişlerini gösteriyor, elleriyle havada belirsiz hareketler yapıyor, gövdesini bir o yana bir bu yana sallıyordu. Pembe yüzü büsbütün solmayı beceremiyordu. Kızıl hastalığına yakalanmış birininki gibi kırmızı beneklerle kaplıydı.
Bölüm etkileşimi
