Buddenbrooklar kitap kapağı

12. bölüm / 97

İkinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: İkinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime · Okuduğun bölüm
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

İkinci Bölüm
Yaz yaklaşırken, belki daha mayısta, belki haziranda, Tony Buddenbrook büyükannesinin ve büyükbabasının Burgtor’un dışındaki evine hep büyük bir sevinçle giderdi.

Dışarıda, lüks döşenmiş villada, geniş müştemilatlar, hizmetçi daireleri ve araba sundurmalarıyla; Trave’ye doğru eğimli biçimde uzanan uçsuz bucaksız meyve, sebze ve çiçek bahçesinde yaşamak güzeldi. Krögerler bolluk içinde yaşıyordu. Bu göz alıcı zenginlikle Tony’nin anne babasının sağlam, ama biraz ağırbaşlı refahı arasında fark vardı; büyükannesinin ve büyükbabasının evindeki her şeyin, evdekinden iki derece daha görkemli olduğu apaçık ortadaydı. Bu, genç Matmazel Buddenbrook’u etkiliyordu.

Burada ev işlerine, hele mutfak işlerine el atmak akla bile gelmezdi. Mengstraße’de büyükbabasıyla annesi bu işlere pek önem vermezdi belki; ama babası ve büyükannesi onu sık sık toz almaya çağırır, itaatkâr, dindar ve çalışkan kuzeni Thilda’yı örnek gösterirdi. Küçük hanımın soylu eğilimleri, sallanan sandalyeden hizmetçi kıza ya da uşağa emir verdiğinde kendini belli ediyordu… Yaşlı efendilerin iki hizmetçi kızı ve bir arabacısı daha vardı.

Ne denirse densin, sabah uyandığında elinin ilk hareketinde, açık renk kumaşla döşenmiş büyük yatak odasında ağır bir saten yorganla karşılaşmak hoş bir şeydir. Teras odasında ilk kahvaltıya oturduğunda, bahçenin açık camlı kapısından sabah havası içeri süzülürken kahve ya da çay yerine bir fincan çikolata ikram edilmesi de kayda değer; üstelik her gün doğum günü çikolatası, yanında da kocaman bir parça nemli kalıpta kekle.

Ne var ki pazar günleri dışında Tony bu kahvaltıyı tek başına yapmak zorundaydı; büyükannesiyle büyükbabası, okul başladıktan epey sonra aşağı inmeye alışkındı. Çikolatasını kekle bitirince kitap çantasını kaptı, terastan indi ve bakımlı ön bahçeden geçti.

Küçük Tony Buddenbrook son derece sevimliydi. Hasır şapkasının altından, sarısı yıllar geçtikçe koyulaşan gür saçları doğal bukleler hâlinde taşıyordu. Hafifçe öne çıkık üst dudağı, gri-mavi, canlı gözleriyle taze yüzüne cüretkâr bir ifade veriyor; bu ifade zarif, küçük bedeninde de kendini gösteriyordu. Bembeyaz çoraplarının içindeki ince bacaklarını salınan, esnek ve kendinden emin adımlarla atıyordu. Konsolos Buddenbrook’un küçük kızını, bahçe kapısından kestane ağaçlı yola çıktığında pek çok kişi tanır, selamlardı. Başında açık yeşil kurdeleli kocaman hasır şapkasıyla köyden küçük arabasında gelen bir sebzeci kadın belki ona sevecenlikle, “God’n Morgen ook, Mamselling!” diye seslenirdi. Siyah giysisi, bol pantolonu, beyaz çorapları ve tokalı ayakkabılarıyla geçip giden iri tahıl hamalı Matthiesen ise saygısından kaba silindir şapkasını bile çıkarırdı…

Tony, okul yolunu birlikte yürümeye alıştığı komşusu Julchen Hagenström’ü beklemek için biraz durdu. Omuzları biraz fazla yüksek, iri kara gözleri ışıl ışıl bu çocuk, bitişikteki, baştan başa asma yapraklarıyla kaplı villada oturuyordu. Ailesi kente yerleşeli çok olmamıştı. Babası Bay Hagenström, şehrin en iri pırlantalarını kulaklarında taşıyan, gür kara saçlı genç bir Frankfurtlu kadınla evlenmişti; kadının soyadı Semlinger’di. Bir ihracat şirketi olan Strunck & Hagenström’ün ortağı Bay Hagenström, kent işlerinde büyük bir gayret ve hırs gösteriyordu. Ancak Möllendorpf’lar, Langhals’lar ve Buddenbrook’lar gibi köklü geleneklere bağlı ailelerde evliliği şaşkınlık yaratmıştı; komitelerde, kurullarda, yönetim kurullarında ve benzeri yerlerdeki çalışkanlığına rağmen pek sevilmiyordu. Sanki eski ailelerin mensuplarına her fırsatta karşı çıkmayı, onların görüşlerini kurnazca çürütmeyi, kendi görüşlerini kabul ettirmeyi ve kendini onlardan çok daha yetenekli ve vazgeçilmez göstermeyi kafasına koymuştu. Konsolos Buddenbrook onun için şöyle derdi: “Hinrich Hagenström zorluk çıkarırken fazla ileri gidiyor… Resmen şahsımı hedef almış olmalı; eline fırsat geçince önüme engel çıkarıyor… Bugün Merkezî Yoksullar Komisyonu toplantısında olay çıkardı, birkaç gün önce de Maliye Dairesi’nde…” Johann Buddenbrook da eklerdi: “Eski bir huysuz işte!” Başka bir gün baba oğul öfkeli ve morali bozuk hâlde sofraya otururlardı… Ne olmuştu? Ah, hiçbir şey… Hollanda’ya gidecek büyük bir çavdar sevkiyatını kaybetmişlerdi; Strunck & Hagenström malları gözlerinin önünden kapmıştı. Tilkiydi şu Hinrich Hagenström…

Tony, Julchen Hagenström’e karşı hiç de iyi duygular beslememeye yetecek kadar çok böyle söz işitmişti. Komşu oldukları için birlikte yürürlerdi, ama çoğu zaman birbirlerini kızdırırlardı.

“Babamın bin taleri var!” dedi Julchen; bunu söylerken korkunç bir yalan söylediğine inanıyordu. “Ya seninki…?”

Tony kıskançlık ve aşağılanmışlık içinde sustu. Sonra gayet sakin ve gelişigüzel bir tavırla şöyle dedi:

“Az önce içtiğim çikolata müthiş lezzetliydi… Sen kahvaltıda ne içersin, Julchen?”

“Ha, unutmuşken söyleyeyim,” diye karşılık verdi Julchen. “Elmalarımın birini ister misin? Hah! Ama sana vermeyeceğim!” Dudaklarını büzdü, kara gözleri keyiften nemlendi.

Julchen’in kendisinden birkaç yaş büyük ağabeyi Hermann bazen aynı saatte okula giderdi. Moritz adında bir erkek kardeşi daha vardı, ama hastalıklıydı ve evde ders görüyordu. Hermann sarışındı; burnu üst dudağının üzerine biraz basık duruyordu. Ağzından soluduğu için dudaklarını sürekli şapırdatırdı.

“Saçmalık!” dedi. “Babamın bin talerden çok daha fazlası var.” Ama onun asıl ilginç yanı, okula götürdüğü ikinci kahvaltısında ekmek yerine limonlu çörek yemesiydi: kuş üzümü içeren yumuşak, oval bir sütlü çörek. Üstelik üstüne dil sucuğu ya da kaz göğsü koyardı… İşte onun damak zevki buydu.

Tony Buddenbrook için bu yeniydi. Kaz göğüslü limonlu çörek… Herhâlde güzel olmalıydı! Hermann teneke kutusunu ona gösterdiğinde, Tony bir parça tatmak istediğini belli etti. Bir sabah Hermann şöyle dedi:

“Tony, elimdekinden veremem ama yarın bir parça fazla getireceğim; karşılığında bana bir şey verirsen senin olur.”

Ertesi sabah Tony caddeye çıktı ve Julchen gelmeyince beş dakika bekledi. Bir dakika daha durdu; sonra Hermann tek başına geldi. Kahvaltı kutusunu kayışından tutup sallıyor, hafifçe dudak şapırdatıyordu.

“Ee,” dedi, “işte kaz göğüslü bir limonlu çörek; üzerinde hiç yağ bile yok, düpedüz et… Karşılığında ne vereceksin?”

“Şey… Bir şilin mi?” diye sordu Tony. Caddenin ortasında duruyorlardı.

“Bir şilin…” diye tekrarladı Hermann. Sonra yutkundu ve şöyle dedi:

“Hayır, başka bir şey istiyorum.”

“Ne?” diye sordu Tony. Bu nefis lokma için akla gelebilecek her şeyi vermeye hazırdı…

“Bir öpücük!” diye bağırdı Hermann Hagenström. Tony’ye iki kolunu doladı ve gelişigüzel öpmeye koyuldu; ama yüzüne değemedi, çünkü Tony başını olağanüstü bir çeviklikle geriye çekmiş, kitap çantasının bulunduğu sol elini göğsüne dayamış, sağ eliyle de bütün gücüyle yüzüne üç dört kez şaplak indirmişti… Hermann sendeleyip geri çekildi. Tam o sırada kız kardeşi Julchen bir ağacın arkasından küçük kara bir şeytan gibi fırlayıp öfkeden tıslayarak Tony’nin üzerine atıldı; şapkasını başından çekti ve yanaklarını acınası hâle gelene dek tırmaladı… Bu olaydan sonra arkadaşlıkları neredeyse sona erdi.

Tony, genç Hagenström’ün öpücüğünü elbette utangaçlıktan reddetmemişti. Epey cüretkâr bir çocuktu; taşkınlığı anne babasına, özellikle de konsolosa sık sık kaygı verirdi. Zeki bir kafası vardı; okulda istenenleri çabucak öğrenirdi, ama davranışları öylesine kusurluydu ki sonunda okul müdüresi Fräulein Agathe Vermehren bile utancından hafifçe terleyerek Mengstraße’deki eve geldi ve konsolos hanımdan küçük kızını ciddi biçimde uyarmasını rica etti. Çünkü Tony, kendisine sevgiyle defalarca tembih edilmiş olmasına rağmen sokakta yeniden açıkça uygunsuz davranışlarda bulunmuştu.

Tony’nin kentte dolaşırken herkesi tanıması ve herkesle sohbet etmesi sakıncalı değildi; konsolos özellikle bunu onaylardı, çünkü bu davranış kibir değil, toplum duygusu ve insan sevgisi gösteriyordu. Thomas’la birlikte Trave kıyısındaki ambarlarda, döşemelere yayılmış yığınla yulafın ve buğdayın arasında dolaşır; işçilerle ve giriş kattaki küçük, karanlık bürolarda oturan kâtiplerle sohbet eder, hatta dışarıda çuvalların çekilip kaldırılmasına yardım ederdi. Beyaz önlükleri ve et kasalarıyla Breite Straße’de yürüyen kasapları tanırdı; teneke güğümleriyle köyden gelen sütçü kadınları tanır, bazen onların arabasına binerdi. Çarşı revaklarının içine yapılmış küçük ahşap kuyumcu dükkânlarında çalışan, kır sakallı ustaları; pazardaki balıkçı, meyveci ve sebzeci kadınları; sokak köşelerinde tütün çiğneyen hamalları tanırdı… İyi, peki!

Ama yaşı kestirilemeyen, solgun, sakalsız bir adam vardı; sabahları Breite Straße’de kederli bir gülümsemeyle gezinirdi. İnsanların çıkardığı ani her ses, mesela “Ha!” ya da “Ho!”, onu tek ayağının üzerinde dans etmeye zorluyordu; bunda onun suçu yoktu. Yine de Tony onu görür görmez dans ettirirdi. Her havada başının üstünde kocaman, delik deşik bir şemsiye taşıma alışkanlığı olan, iri kafalı, minicik bir kadını “Şemsiyeli Hanım!” ya da “Mantar!” diye bağırarak sürekli üzmek de hoş değildi. Johannisstraße yakınlarındaki dar bir geçitte yün bebekler satan yaşlı Bebek Liese’nin evinin önüne, kendisi gibi düşünen iki üç arkadaşıyla gidip zili var gücüyle çalmak; kadın kapıya çıkınca sahte bir nezaketle “Acaba Bay ve Bayan Tükürük Hokkası burada mı oturuyor?” diye sormak ve sonra çığlık çığlığa kaçmak da ayıplanacak bir davranıştı. Yaşlı kadının gözleri gerçekten de çok tuhaf bir kırmızıydı. Bütün bunları Tony Buddenbrook yapardı ve görünüşe göre vicdanı da hiç sızlamazdı. Hırpaladığı kişilerden biri onu tehdit ettiğinde, nasıl bir adım geri çekildiğini, öne çıkık üst dudağıyla güzel başını geriye attığını ve yarı öfkeli, yarı alaycı bir “Peh!” çıkardığını görmek gerekirdi; sanki şöyle demek istiyordu: “Hele bana bir şey yapmaya kalk da göreyim! Konsolos Buddenbrook’un kızıyım, bilmiyorsan…”

Kentte, canı ve keyfi nasıl isterse öyle nazik ya da zalim olma hakkını elinde tutan küçük bir kraliçe gibi dolaşırdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…