Bölümler 97Şu an: Beşinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime · Okuduğun bölüm
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Beşinci Bölüm
İsteklerimiz ve girişimlerimiz, sözlerle tanımlanması güç bazı sinirsel gereksinimlerden doğar. Thomas Buddenbrook’un “kibiri” denilen şey, dış görünüşüne gösterdiği özen, giyimine harcadığı lüks, aslında bambaşka bir şeydi. Başlangıçta, eylem insanı olan birinin, duruşunu sağlayan düzgünlük ve kusursuzluğun bilincinde baştan ayağa sürekli kalma çabasından ibaretti. Ne var ki hem kendisinin hem de insanların onun yeteneğinden ve gücünden beklentileri arttı. Özel ve kamusal görevler altında eziliyordu. Senato üyelerine görevlerin dağıtıldığı “meclis ataması” sırasında, başlıca sorumluluk alanı olarak vergi işleri ona düşmüştü. Demiryolu, gümrük ve başka devlet işleri de zamanını alıyordu. Seçildiğinden beri başkanlığını üstlendiği yönetim ve denetim kurullarının binlerce toplantısında, kendisinden çok daha yaşlı kişilerin alınganlığını gözetmek, görünüşte onların daha eski deneyimine boyun eğmek ama yine de gücü elinde tutmak için bütün sağduyusuna, sevimliliğine ve esnekliğine ihtiyaç duyuyordu. Şaşırtıcı olan, aynı zamanda “kibir”inin, yani bedenen dinlenme, yenilenme, günde birkaç kez kıyafet değiştirme, kendini toparlayıp sabaha tazelenmiş çıkma ihtiyacının gözle görülür biçimde artmasıydı. Thomas Buddenbrook henüz otuz yedi yaşına bile basmamışken, bu durum yalnızca dayanma gücünün azaldığını, daha çabuk yıprandığını gösteriyordu…
İyi Doktor Grabow ondan biraz daha fazla dinlenmesini istediğinde, “Ah, sevgili doktorum! Daha o noktada değilim,” diye karşılık verirdi. Demek istediği, belki bir gün, tamamlanmış ve hedefine ulaşmış halde huzurla tadını çıkarabileceği bir duruma erişmeden önce kendisi üzerinde daha çok çalışması gerektiğiydi. Gerçekte böyle bir duruma pek inanmıyordu. Onu ileri iten şey, rahat yüzü görmesine izin vermiyordu. Görünüşte dinlendiği zamanlarda bile, belki yemekten sonra gazetelerle otururken, yavaş ve tutkulu bir hareketle bıyığının kıvrılmış ucunu çevirirken ve solgun şakaklarındaki damarlar belirginleşirken, kafasında binbir tasarı birbirine karışırdı. İster bir iş hamlesi ya da topluluk önünde yapacağı bir konuşmayı tasarlasın, ister en sonunda bütün iç çamaşırlarını bir çırpıda yenileyip en azından bu konuda bir süreliğine işini yoluna koymaya niyetlensin, aynı yoğun ciddiyet içindeydi!
Bu tür satın almalar ve yenilemeler ona geçici bir tatmin ve huzur veriyorsa, masraflarını hiç çekinmeden göze alabilirdi; çünkü işleri bu yıllarda, eskiden yalnızca büyükbabasının zamanında görüldüğü kadar iyi gidiyordu. Şirketin adı yalnızca kentte değil, dışarıda da ün kazanıyordu; kent topluluğu içindeki itibarı da artmaya devam ediyordu. Herkes onun becerisini ve maharetini kıskançlıkla ya da içten bir sevinçle kabul ediyordu. Oysa Thomas, tasarlayan hayal gücünün gerisinde kaldığını düşünüp umutsuzluğa kapılarak, işlerini huzur içinde sıraya koymak için boşuna çabalıyordu.
Senatör Buddenbrook’un o yıl, 1863 yazında dolaşıp büyük ve yeni bir ev yaptırmayı düşünmesi böbürlenmesinden değildi. Mutlu olan yerinden kıpırdamaz. Onu buna huzursuzluğu itiyordu; hemşehrileri bu girişimi “kibir”ine bağlayabilirdi, çünkü bunda payı vardı. Yeni bir ev, dış yaşamında köklü bir değişiklik, toparlanma, taşınma, eski ve gereksiz olan her şeyi, geçmiş yılların bütün tortusunu ayıklayarak yeniden yerleşme düşünceleri ona temizlik, yenilik, tazelik, el değmemişlik ve güçlenme duygusu veriyordu… Bütün bunlara ihtiyaç duymuş olmalıydı; çünkü hevesle bu düşüncelere sarılıyor, gözünü şimdiden belirli bir yere dikiyordu.
Fischergrube’nin aşağı tarafında, oldukça geniş bir arsaydı. Bakımı kötü, yaşlılıktan grileşmiş bir ev satılıktı. Unutulmuş bir ailenin geride kalmış tek üyesi olarak orada tek başına yaşayan sahibi, yaşlı bir kız kurusu, kısa süre önce ölmüştü. Senatör evini bu arsaya yaptırmak istiyordu; limana giderken sık sık oradan geçip dikkatle çevreyi inceliyordu. Mahalle hoşuna gidiyordu: üçgen alınlıklı, güzel yurttaş evleri vardı. En gösterişsizi karşısındakiydi; zemin katında küçük bir çiçekçi dükkânı bulunan daracık bir ev.
Bu girişim üzerinde yoğun biçimde çalışıyordu. Maliyeti kabaca hesapladı ve başlangıçta belirlediği tutar azımsanmayacak kadar yüksek olsa da fazla zorlanmadan karşılayabileceğini gördü. Yine de bütün bunların belki de yararsız bir heves olabileceğini düşününce yüzü soldu; şu anki evinin kendisi, karısı, çocuğu ve hizmetçiler için aslında fazlasıyla geniş olduğunu kabul etti. Ama bilincinin altında yatan ihtiyaçları daha güçlüydü. Girişiminin dışarıdan desteklenmesini ve haklı bulunmasını istediğinden önce kız kardeşine açıldı.
“Kısacası Tony, bu işe ne diyorsun? Banyoya çıkan döner merdiven hoş bir ayrıntı, ama aslında ev bir kutudan ibaret. Pek gösterişli sayılmaz, değil mi? Şimdi, sen beni Senatör yaptırmayı başarmışken… Tek kelimeyle, bunu kendime borçlu değil miyim…?”
Ah, Tanrım, Madame Permaneder’in gözünde kendine neler borçlu değildi ki! Ciddi bir coşkuyla dolmuştu. Kollarını göğsünde kavuşturup omuzlarını biraz kaldırarak, başını geriye atmış halde odada dolaşıyordu.
“Haklısın Tom! Ah Tanrım, ne kadar haklısın! Buna hiç itiraz edilemez; hele yüz bin talerli bir Arnoldsen’in varsa… Bu arada, önce bana açılmana gururlandım, ne güzel yaptın!… Madem öyle, Tom, bari gösterişlisinden olsun; bunu da söyleyeyim…!”
“Evet, ben de öyle düşünüyorum. Bunun için elimden geleni yapacağım. Voigt yapsın; planı seninle inceleyeceğimiz günü şimdiden dört gözle bekliyorum. Voigt’in zevki iyidir…”
Thomas’ın onayını aldığı ikinci kişi Gerda’ydı. Planı bütünüyle beğendi. Taşınmanın kargaşası hoş olmayacaktı ama iyi akustiği olan büyük bir müzik odası düşüncesi onu mutlu ediyordu. Yaşlı Konsolos hanıma gelince, bu yapıya sevinçle ve Tanrı’ya şükrederek karşıladığı öteki mutlulukların mantıklı bir devamı gözüyle bakmaya hemen hazırdı. Mirasçının doğumundan ve Konsolos’un meclise seçilmesinden beri annelik gururunu eskisinden de açıkça gösteriyordu. “Senatör oğlum” deyişinde öyle bir hali vardı ki Breite Straße’deki Buddenbrook hanımlarını son derece rahatsız ediyordu.
Yaşlanmakta olan kızlar, Thomas’ın dış yaşamındaki göz alıcı yükseliş karşısında oyalanacak pek az şey buluyordu. Perşembe günleri zavallı Klothilde’yle alay etmek pek tat vermiyordu. Eski patronu Bay Richardson’ın aracılığıyla Londra’da bir iş bulan ve çok kısa süre önce oradan, Bayan Puvogel’le evlenmek istediği yolunda akıl almaz bir telgraf gönderen Christian konusunda da dosya kapanmıştı; Konsolos hanım onu en sert biçimde geri çevirmişti… Jakob Kröger’in sınıfına ait Christian için söylenecek söz kalmamıştı. Böylece Konsolos hanımın ve Frau Permaneder’in küçük zaaflarıyla biraz avunuyorlardı. Örneğin sözü saç biçimlerine getiriyorlardı; çünkü Konsolos hanım en yumuşak yüz ifadesiyle “kendi” saçını düz kullandığını söyleyebiliyordu… Oysa Tanrı’nın akıl verdiği herkes, hele Buddenbrook hanımları, yaşlı hanımın başlığının altındaki değişmez kızılımsı sarı ayrımın artık uzun zamandır “kendi” saçı sayılamayacağını bilmek zorundaydı. Ama kuzenleri Tony’yi, şimdiye dek hayatını nefret edilesi biçimde etkilemiş kişiler hakkında biraz konuşturmaya çalışmak daha eğlenceliydi. Gözyaşı Trieschke! Grünlich! Permaneder! Hagenström’ler!… Tony öfkelendiğinde omuzlarını hafifçe kaldırıp tiksintisini anlatan küçük trompet sesleri gibi havaya savurduğu bu isimler, Gotthold Amca’nın kızlarının kulağına pek hoş geliyordu.
Üstelik küçük Johann’ın yürümeyi ve konuşmayı korkutucu ölçüde yavaş öğrendiğini gizlemiyor, bunu saklamanın sorumluluğunu da üstlenmiyorlardı… Haklıydılar. Hanno —Senatör Buddenbrook hanımın oğluna taktığı ad buydu— ailesinin bütün üyelerine oldukça doğru adlarıyla seslenebildiği bir dönemde bile Friederike, Henriette ve Pfiffi adlarını anlaşılır biçimde söyleyemiyordu. Yürümeye gelince, on beş aylıkken hâlâ kendi başına tek bir adım atamamıştı. Buddenbrook hanımları da bu sıralarda umutsuzca başlarını sallayıp çocuğun bütün ömrü boyunca dilsiz ve topal kalacağını söylüyorlardı.
Daha sonra bu üzücü kehanetin yanlış olduğunu anlayabildiler; ama Hanno’nun gelişiminde biraz geri kaldığını kimse inkâr etmiyordu. Hayatının daha en başında ağır mücadeleler vermiş, çevresini sürekli korku içinde bırakmıştı. Sessiz ve güçsüz bir çocuk olarak dünyaya gelmişti. Vaftizinden kısa süre sonra, yalnızca üç gün süren bir kusma ve ishal nöbeti, güçlükle çalıştırılabilmiş küçücük kalbinin sonsuza dek durmasına neredeyse yetiyordu. Hayatta kaldı. İyi Doktor Grabow, özenli beslenme ve bakımla, diş çıkarırken yaklaşan krizlere karşı önlemler aldı. Ama ilk beyaz diş ucu dişetini delmeye yeltenir yeltenmez, nöbetler başladı; sonra daha şiddetli ve birkaç kez dehşet verici biçimde tekrarlandı. Yaşlı doktorun çaresizce anne babanın ellerini sessizce sıkmasından başka yapacak şeyi kalmadığı anlar yeniden geldi… Çocuk derin bir bitkinlik içindeydi; koyu gölgeli gözlerinin donuk yan bakışı beyin rahatsızlığına işaret ediyordu. Ölmesi neredeyse arzulanır hale gelmişti.
Yine de Hanno biraz güç topladı; bakışları çevresindeki şeyleri seçmeye başladı. Geçirdiği sıkıntılar konuşma ve yürümedeki ilerlemesini yavaşlatmış olsa da artık yakın bir tehlikeden korkmak gerekmiyordu.
Hanno yaşına göre ince yapılı ve oldukça uzundu. Açık kahverengi, çok yumuşak saçları bu dönemde olağanüstü hızlı uzamaya başladı; çok geçmeden, hafifçe dalgalanarak, önlük gibi kat kat giysisinin omuzlarına döküldü. Aile benzerlikleri belirginleşmeye başlamıştı. Daha en başından Buddenbrook’ların ellerine sahipti: geniş, biraz kısa ama biçimli; burnu da kanatları daha narin görünse de babasının ve büyük büyükbabasının burnunun aynısıydı. Ancak uzun ve dar olan yüzünün alt kısmı ne Buddenbrook’lara ne de Kröger’lere benziyordu; annesinin ailesinden geliyordu. Özellikle ağzı… Daha şimdiden erkenden, hem kederli hem ürkek bir ifadeyle kapanmaya eğilimliydi… Daha sonra bu ifadeye, kendine özgü altın kahverengi gözlerinin mavimsi gölgeli bakışı giderek daha çok uyacaktı…
Babası ona bastırılmış bir şefkatle bakarken, annesi giyimini ve bakımını özenle gözetirken, teyzesi Antonie ona hayranlıkla düşkünken, Konsolos hanım ile Justus Amca ona biniciler ve topaçlar armağan ederken… Hanno yaşamaya başladı. Güzel küçük arabası sokağa çıktığında insanlar ilgiyle, beklentiyle ardından bakıyordu. Önceleri hizmetini sürdüren saygın çocuk bakıcısı Madame Decho’nun yeni eve taşınmayacağı, onun yerine Ida Jungmann’ın geleceği kesinleşmişti; Konsolos hanım ise başka bir yardımcı arayacaktı…
Senatör Buddenbrook planlarını hayata geçirdi. Fischergrube’deki arsanın satın alınması hiçbir güçlük çıkarmadı. Simsar Gosch’un öfkeyle de olsa hemen devralmayı kabul ettiği Breite Straße’deki evi ise ailesi büyüyen ve kardeşiyle birlikte Rotspohn’da iyi para kazanan Bay Stephan Kistenmaker doğrudan satın aldı. İnşaatı Bay Voigt üstlendi. Çok geçmeden perşembe günleri ailece onun temiz çizilmiş planı açılıyor, cephe önceden görülebiliyordu: çıkmayı taşıyan kumtaşı karyatidleri ve düz çatısıyla görkemli bir kaba yapı… Klothilde çatıyı görünce, uzatarak ve sevecenlikle, öğleden sonra orada kahve içilebileceğini söyledi. Mengstraße’deki evin artık boş kalacak zemin katındaki odalar için de —Senatör işyerini de Fischergrube’ye taşımayı düşünüyordu— işler çabucak yoluna girdi; çünkü belediyenin yangın sigortası şirketinin odaları ofis olarak kiralamak istediği anlaşıldı.
Sonbahar geldi; gri duvarlar yıkılıp moloza dönüştü. Kış başlar, sonra da gücünü yitirirken geniş bodrumların üzerine Thomas Buddenbrook’un yeni evi yükseldi. Kentte bunun kadar ilgi çekici başka konu yoktu! Her şey dört dörtlük oluyordu; çevredeki en güzel konut olacaktı! Hamburg’da bundan daha güzeli var mıydı?… Ama mutlaka akıl almaz derecede pahalı olmalıydı; yaşlı Konsolos böyle işlere kalkışmazdı… Üçgen alınlıklı evlerde oturan komşu yurttaşlar pencerelerden iskelede çalışan adamları izliyor, yapı yükseldikçe seviniyor ve çatı kaldırma töreninin ne zaman yapılacağını tahmin etmeye çalışıyordu.
Günü geldi ve bütün ayrıntılarıyla kutlandı. Düz çatıda yaşlı bir duvar ustabaşı konuşma yaptı; sonunda omzunun üzerinden bir şampanya şişesi fırlattı. Bayrakların arasında, güllerden, yeşil yapraklardan ve renkli yapraklardan yapılmış kocaman çatı tacı ağır ağır rüzgârda sallanıyordu. Ardından yakındaki bir handa bütün işçilere uzun masalarda bira, üstü malzemeli sandviç ve puro eşliğinde bir ziyafet verildi. Senatör Buddenbrook, Madame Decho’nun kucağında taşıdığı küçük oğluyla ve karısıyla, yemek yiyenlerin sıraları arasındaki alçak salondan geçti; kendisine yöneltilen tezahüratları teşekkür ederek kabul etti.
Dışarıda Hanno yeniden arabasına oturtuldu. Thomas, kırmızı cepheye ve beyaz karyatidlere son bir kez göz gezdirmek için Gerda’yla birlikte taşıt yolunu geçti. Karşıda, dar kapısı ve cılız vitrininde yeşil cam bir raf üzerinde birkaç soğanlı bitkinin yan yana sergilendiği küçük çiçekçi dükkânının önünde, dükkânın sahibi Iwersen duruyordu. Yün ceketli, sarışın, dev gibi bir adamdı. Yanında, daha ufak tefek, esmer ve güneyli yüz hatları taşıyan karısı vardı. Kadın bir eliyle dört ya da beş yaşındaki bir oğlanı tutuyor, ötekiyle küçük bir çocuğun uyuduğu arabayı yavaşça ileri geri sürüyordu; belli ki yeniden hamileydi.
Iwersen beceriksizce ama derin bir reverans yaptı. Çocuk arabasını durmadan ileri geri sallayan karısı ise uzun, çekik siyah gözleriyle, kolunda kocası olduğu halde kendilerine doğru gelen Senatör hanımı sakin ve dikkatli bir bakışla süzdü.
Thomas durdu ve bastonuyla çatı tacını gösterdi.
“Çok güzel olmuş, Iwersen!”
“Bana düşmez, Bay Senatör. Bu, benim karımın işi.”
“Ah!” dedi Senatör kısaca; başını küçük bir hareketle kaldırıp bir saniye boyunca Frau Iwersen’in yüzüne aydınlık, kararlı ve dostça baktı. Ardından tek kelime etmeden, nazik bir el hareketiyle vedalaştı.
Bölüm etkileşimi
