Bölümler 97Şu an: İkinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime · Okuduğun bölüm
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İkinci Bölüm
Nisan sonunda Bayan Grünlich yeniden babaevine taşındı. Artık hayatının bir dönemi daha geride kalmış, eski yaşamı yeniden başlamıştı; yine ibadetlere katılması, Kudüs Akşamı’nda Lea Gerhardt’ın okuyuşunu dinlemesi gerekiyordu. Buna rağmen keyfi yerinde, umut dolu olduğu apaçık belliydi.
Kardeşi Konsolos onu istasyondan alıp—Büchen’den gelmişti—Holstentor’dan şehre götürürken, Klothilde’den sonra ailede hâlâ en güzel kadının kendisi olduğunu söylemeden edememişti. O da şöyle karşılık vermişti: “Aman Tanrım Tom, senden nefret ediyorum! Yaşlı bir kadını böyle alaya almak…”
Ama bu söz yine de doğruydu: Madam Grünlich görünüşünü en iyi biçimde korumuştu. Güçlü, kül sarısı saçları ayrımın iki yanında kabartılmış, küçük kulaklarının üzerinden geriye doğru taranmış ve başının tepesinde geniş bir bağa tarağın altında toplanmıştı; gri-mavi gözlerindeki yumuşak ifade, güzel üst dudağı, ince yüz hattı ve narin ten rengiyle insan onu otuzunda değil, yirmi üçünde sanırdı. Büyükannesi de bir zamanlar, yalnızca biçimi biraz farklı olan, altın uzun sallantılı küpeler takmıştı. Hafif, koyu renk ipekten, atlas yakalı ve yassı dantelli apoletleri olan bol kesimli bir üstlük, göğsüne büyüleyici bir yumuşaklık katıyordu…
Söylediğimiz gibi, keyfi yerindeydi. Konsolos Buddenbrook ile Breitenstraße’deki Buddenbrook hanımları, Konsolos Kröger, Klothilde ve Sesemi Weichbrodt Erika’yla birlikte perşembe günleri yemeğe geldiklerinde, Münih’ten, biradan, buharda pişmiş çöreklerden, portresini yapmak isteyen ressamdan ve kendisinde en büyük etkiyi bırakan saray arabalarından canlı canlı söz ediyordu. Bay Permaneder’den de laf arasında bahsediyordu. Diyelim Pfiffi Buddenbrook, böyle bir yolculuğun pek hoş olduğunu ama görünüşe bakılırsa pratik bir sonuç vermediğini ima eden bir söz etti; Bayan Grünlich bunu anlatılmaz bir ağırbaşlılıkla duymazdan gelir, başını geriye atarken çenesini göğsüne bastırmaya çalışırdı…
Üstelik, giriş holünün kapısındaki zil geniş antreden her çaldığında merdiven sahanlığına koşup gelenin kim olduğunu görme alışkanlığı edinmişti… Bunun anlamı ne olabilirdi? Bunu herhâlde yalnızca Tony’nin mürebbiyesi ve uzun yıllardır sırdaşı olan Ida Jungmann biliyordu. Arada bir ona şöyle derdi: “Tonyciğim, yavrucuğum, göreceksin, gelecek! Herhâlde Dujak olmak istemez…”
Aile üyeleri, eve dönen Antonie’ye neşesi için minnettardı; evde moral yükseltmeye çok ihtiyaç vardı. Çünkü firma sahibiyle küçük kardeşi arasındaki ilişki zamanla düzelmemiş, tersine acınacak ölçüde kötüleşmişti. Bu gidişatı kederle izleyen anneleri Konsolos hanım, iki kardeş arasında zar zor aracılık etmekle uğraşıp duruyordu… Christian, firmanın yazıhanesine daha düzenli gelmesi yolundaki öğütlerini dalgın bir sessizlikle karşılamıştı. Ağabeyinin kendi uyarılarını ise ciddi, huzursuz, düşünceli bir utançla ve ses çıkarmadan kabullenmiş; ardından birkaç gün İngilizce yazışmalarla biraz daha hevesle ilgilenmişti. Ama ağabeyinde, ara sıra dile getirilen sözlere karşı koymadan, düşünceli gözlerle etrafına bakarak kulak veren Christian’a yönelik giderek artan bir öfke ve küçümseme gelişiyordu.
Thomas’ın yoğun işleri ve sinirlerinin durumu, Christian’ın değişen hastalık belirtilerine ilişkin uzun anlatılarını ilgiyle ya da sakinlikle dinlemesine izin vermiyordu. Annesine ya da kız kardeşine bunlardan öfkeyle “iğrenç bir öz gözlemin saçma sonuçları” diye söz ediyordu.
Christian’ın sol bacağındaki belirsiz ağrı bir süredir çeşitli dıştan uygulanan tedavilerle dinmişti. Ama yutma güçlüğü yemeklerde hâlâ sık sık geri dönüyordu; son zamanlarda buna aralıklı bir nefes darlığı, astım benzeri bir rahatsızlık eklenmişti. Christian bu rahatsızlığın haftalarca verem olduğunu sanmış, ne olduğunu ve etkilerini burnunu kırıştırarak ailesine uzun uzun anlatmaya çalışmıştı. Doktor Grabow’a danışıldı. Doktor, kalbin ve akciğerlerin gayet güçlü çalıştığını, ara sıra gelen nefes darlığınınsa bazı kasların tembelliğinden kaynaklandığını belirledi. Solunumu rahatlatmak için önce yelpaze kullanmasını, sonra da yakıp dumanını soluması gereken yeşilimsi bir toz önerdi. Christian yelpazesini yazıhanede de kullanıyordu. Patronu bunu eleştirince, Valparaiso’da yazıhanede çalışan herkesin sırf sıcaktan dolayı yelpazesi olduğunu söyledi: “Johnny Thunderstorm… aman Tanrım!” Ama bir gün sandalyesinde uzun süre ciddi ve huzursuzca kıpırdandıktan sonra tozunu da yazıhanede cebinden çıkardı ve öyle ağır, kötü kokulu bir duman çıkardı ki birkaç kişi şiddetle öksürmeye başladı, Bay Marcus’un bile rengi bembeyaz kesildi… Bunun üzerine büyük bir rezalet, bir skandal, korkunç bir tartışma çıktı; Konsolos hanım her şeyi bir kez daha örtbas edip aklıselimle konuşarak işi tatlıya bağlamasaydı, kardeşler hemen o anda kopacaklardı…
Sorun bundan ibaret değildi. Konsolos, Christian’ın ev dışında, çoğunlukla okul arkadaşı avukat Doktor Gieseke’yle geçirdiği yaşamdan da rahatsızdı. O bir sofu ya da eğlence düşmanı değildi; kendi gençlik günahlarını hatırlıyordu. İş hayatına saygıdeğer yurttaşların kaldırımları bastonlarıyla, eşine az rastlanır ölçüde dürüst bir ifadeyle dövdüğü bu liman ve ticaret şehrinin kusursuz ahlakın yurdu olmadığını da biliyordu. Yazıhane taburesinde geçen günlerin acısını burada yalnızca sert şaraplar ve ağır yemeklerle çıkarmıyorlardı… Ama bu tür kaçamakların üzerini kalın bir namusluluk örtüsü kapatıyordu. Konsolos Buddenbrook’un ilk kuralı “dış görünüşü korumak” idiyse, bu konuda hemşehrilerinin dünya görüşünü bütünüyle benimsemişti. Avukat Gieseke, “bilginler” sınıfından olup “tüccarların” yaşam tarzına rahatça ayak uydurmuştu; herkesin kolayca tanıyabileceği, çapkın, şık yaşayan adamlardandı. Ama öteki rahatına düşkün hovardalar gibi, gereken yüz ifadesini takınmayı, tepki çekmekten kaçınmayı ve siyasal görüşleriyle mesleki ilkelerinin lekesiz namını korumayı biliyordu. Bayan Huneus’la nişanı daha yeni duyurulmuştu. Böylece hem sosyetede baş köşeyi hem de önemli bir çeyizi kapıyordu. Şehir işlerine özellikle vurgulu bir ilgiyle katılıyor, gözünü belediye meclisindeki bir koltuğa, sonunda da yaşlı Belediye Başkanı Doktor Överdieck’in sandalyesine diktiği söyleniyordu.
Oysa Christian Buddenbrook, bir zamanlar kararlı adımlarla Mademoiselle Meyer-de la Grange’a gidip çiçek buketini vermiş ve “Ah matmazel, ne güzel çaldınız!” demiş olan dostu, karakteri ve uzun gezginlik yılları yüzünden fazlasıyla saf ve tasasız bir çapkına dönüşmüştü. Aşk işlerinde de, başka konularda olduğu gibi, duygularını bastırmaya, ölçülü davranmaya, ağırbaşlılığını korumaya hiç yatkın değildi. Örneğin yaz tiyatrosundaki bir figüran kadınla ilişkisi bütün şehri eğlendiriyordu. Glockengießerstraße’de oturan, üst tabakalarda dolaşan Frau Stuht, bunu duymak isteyen her kadına, “Krischan”ın yine “Tivoli”deki kadınla gündüz gözüyle, açık sokakta görüldüğünü anlatıyordu.
Buna da kimse aldırmıyordu… İnsanlar ahlaki öfke gösterecek kadar safdil değildi; kuşkuculukları buna engel oluyordu. Christian Buddenbrook ve işlerinin iyice dibe vurması yüzünden benzer biçimde zararsızca davranan Konsolos Peter Döhlmann, eğlenceli tipler olarak sevilir, erkek topluluklarında neredeyse vazgeçilmez sayılırlardı. Ama ciddiye alınmazlardı; ciddi işlerde söz sahibi değillerdi. Bütün şehirde, kulüpte, borsada, limanda yalnızca ön adlarıyla anılmaları da bunu gösteriyordu: “Krischan” ve “Peter”. Hagenström’ler gibi kötü niyetli kimseler, Krischan’ın hikâyelerine ve şakalarına değil, Krischan’ın kendisine gülmekte özgürdü.
Christian ya bunu düşünmüyor ya da huyu gereği, tuhaf bir huzursuzlukla bir an düşündükten sonra konuyu geçiştiriyordu. Ama kardeşi Konsolos bunları biliyordu: Christian’ın ailenin düşmanlarına saldıracak bir açık verdiğini biliyordu ve… zaten açıkları fazlasıyla çoktu. Överdieck’lerle akrabalıkları uzaktan geliyordu ve Belediye Başkanı öldükten sonra bunun hiçbir değeri kalmayacaktı. Kröger’ler artık hiçbir önem taşımıyor, kendi hâllerinde yaşıyor, oğullarıyla ilgili ciddi sorunlar çekiyorlardı… Merhum amca Gotthold’un uygunsuz evliliği hâlâ tatsız bir konuydu… Konsolosun kız kardeşi boşanmıştı; yeniden evlenmesi umudundan bütünüyle vazgeçmek gerekmiyordu belki, ama kardeşi de çalışkan beylerin boş zamanlarını onun soytarılıklarına kimi iyi niyetle, kimi alaycı biçimde gülerek geçirdiği gülünç bir adamdı. Üstelik borçlanıyor, her çeyrek dönemin sonunda parası kalmayınca Doktor Gieseke’nin hesabına açıkça içiyordu… Bu, firma için doğrudan bir utanç kaynağıydı.
Thomas’ın kardeşine yönelttiği kindar küçümseme, Christian’ın düşünceli bir kayıtsızlıkla katlandığı, ancak birbirine muhtaç aile üyeleri arasında görülebilecek ince hesaplarla kendini gösteriyordu. Örneğin Buddenbrook ailesinin geçmişi konuşulurken Christian’ın içine, kendisine pek yakışmayan bir hava gelir; doğduğu şehirden ve atalarından ciddi bir sevgi ve hayranlıkla söz etmeye başlardı. Konsolos soğuk bir sözle konuşmayı hemen bitirirdi. Buna katlanamıyordu. Kardeşini öyle küçümsüyordu ki, kendisinin sevdiği şeyleri Christian’ın sevmesine izin vermiyordu. Christian bunlardan Marcellus Stengel’in ağzıyla söz etseydi, çok daha iyi olurdu. Thomas, kendisinde güçlü bir etki bırakmış tarihî bir kitap okumuş ve onu heyecanlı sözlerle övmüştü. Kitabı kendi başına bulup çıkaramayacak, ama etkilenmeye ve her türlü telkine açık, iradesiz biri olan Christian da bu şekilde hazırlanıp heveslendirilince kitabı okumuş; onu harika bulmuş, duygularını olabildiğince tam anlatmıştı… O andan sonra kitap Thomas için bitmişti. Kitaptan kayıtsız ve soğuk bir biçimde söz etmeye başladı. Sanki onu zar zor okumuş gibi davranıyordu. Hayranlığı yalnızca kardeşine bırakıyordu…
Bölüm etkileşimi
