Buddenbrooklar kitap kapağı

54. bölüm / 97

İkinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: İkinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime · Okuduğun bölüm
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

İkinci Bölüm
Nisan sonunda Bayan Grünlich yeniden babaevine taşındı. Artık hayatının bir dönemi daha geride kalmış, eski yaşamı yeniden başlamıştı; yine ibadetlere katılması, Kudüs Akşamı’nda Lea Gerhardt’ın okuyuşunu dinlemesi gerekiyordu. Buna rağmen keyfi yerinde, umut dolu olduğu apaçık belliydi.

Kardeşi Konsolos onu istasyondan alıp—Büchen’den gelmişti—Holstentor’dan şehre götürürken, Klothilde’den sonra ailede hâlâ en güzel kadının kendisi olduğunu söylemeden edememişti. O da şöyle karşılık vermişti: “Aman Tanrım Tom, senden nefret ediyorum! Yaşlı bir kadını böyle alaya almak…”

Ama bu söz yine de doğruydu: Madam Grünlich görünüşünü en iyi biçimde korumuştu. Güçlü, kül sarısı saçları ayrımın iki yanında kabartılmış, küçük kulaklarının üzerinden geriye doğru taranmış ve başının tepesinde geniş bir bağa tarağın altında toplanmıştı; gri-mavi gözlerindeki yumuşak ifade, güzel üst dudağı, ince yüz hattı ve narin ten rengiyle insan onu otuzunda değil, yirmi üçünde sanırdı. Büyükannesi de bir zamanlar, yalnızca biçimi biraz farklı olan, altın uzun sallantılı küpeler takmıştı. Hafif, koyu renk ipekten, atlas yakalı ve yassı dantelli apoletleri olan bol kesimli bir üstlük, göğsüne büyüleyici bir yumuşaklık katıyordu…

Söylediğimiz gibi, keyfi yerindeydi. Konsolos Buddenbrook ile Breitenstraße’deki Buddenbrook hanımları, Konsolos Kröger, Klothilde ve Sesemi Weichbrodt Erika’yla birlikte perşembe günleri yemeğe geldiklerinde, Münih’ten, biradan, buharda pişmiş çöreklerden, portresini yapmak isteyen ressamdan ve kendisinde en büyük etkiyi bırakan saray arabalarından canlı canlı söz ediyordu. Bay Permaneder’den de laf arasında bahsediyordu. Diyelim Pfiffi Buddenbrook, böyle bir yolculuğun pek hoş olduğunu ama görünüşe bakılırsa pratik bir sonuç vermediğini ima eden bir söz etti; Bayan Grünlich bunu anlatılmaz bir ağırbaşlılıkla duymazdan gelir, başını geriye atarken çenesini göğsüne bastırmaya çalışırdı…

Üstelik, giriş holünün kapısındaki zil geniş antreden her çaldığında merdiven sahanlığına koşup gelenin kim olduğunu görme alışkanlığı edinmişti… Bunun anlamı ne olabilirdi? Bunu herhâlde yalnızca Tony’nin mürebbiyesi ve uzun yıllardır sırdaşı olan Ida Jungmann biliyordu. Arada bir ona şöyle derdi: “Tonyciğim, yavrucuğum, göreceksin, gelecek! Herhâlde Dujak olmak istemez…”

Aile üyeleri, eve dönen Antonie’ye neşesi için minnettardı; evde moral yükseltmeye çok ihtiyaç vardı. Çünkü firma sahibiyle küçük kardeşi arasındaki ilişki zamanla düzelmemiş, tersine acınacak ölçüde kötüleşmişti. Bu gidişatı kederle izleyen anneleri Konsolos hanım, iki kardeş arasında zar zor aracılık etmekle uğraşıp duruyordu… Christian, firmanın yazıhanesine daha düzenli gelmesi yolundaki öğütlerini dalgın bir sessizlikle karşılamıştı. Ağabeyinin kendi uyarılarını ise ciddi, huzursuz, düşünceli bir utançla ve ses çıkarmadan kabullenmiş; ardından birkaç gün İngilizce yazışmalarla biraz daha hevesle ilgilenmişti. Ama ağabeyinde, ara sıra dile getirilen sözlere karşı koymadan, düşünceli gözlerle etrafına bakarak kulak veren Christian’a yönelik giderek artan bir öfke ve küçümseme gelişiyordu.

Thomas’ın yoğun işleri ve sinirlerinin durumu, Christian’ın değişen hastalık belirtilerine ilişkin uzun anlatılarını ilgiyle ya da sakinlikle dinlemesine izin vermiyordu. Annesine ya da kız kardeşine bunlardan öfkeyle “iğrenç bir öz gözlemin saçma sonuçları” diye söz ediyordu.

Christian’ın sol bacağındaki belirsiz ağrı bir süredir çeşitli dıştan uygulanan tedavilerle dinmişti. Ama yutma güçlüğü yemeklerde hâlâ sık sık geri dönüyordu; son zamanlarda buna aralıklı bir nefes darlığı, astım benzeri bir rahatsızlık eklenmişti. Christian bu rahatsızlığın haftalarca verem olduğunu sanmış, ne olduğunu ve etkilerini burnunu kırıştırarak ailesine uzun uzun anlatmaya çalışmıştı. Doktor Grabow’a danışıldı. Doktor, kalbin ve akciğerlerin gayet güçlü çalıştığını, ara sıra gelen nefes darlığınınsa bazı kasların tembelliğinden kaynaklandığını belirledi. Solunumu rahatlatmak için önce yelpaze kullanmasını, sonra da yakıp dumanını soluması gereken yeşilimsi bir toz önerdi. Christian yelpazesini yazıhanede de kullanıyordu. Patronu bunu eleştirince, Valparaiso’da yazıhanede çalışan herkesin sırf sıcaktan dolayı yelpazesi olduğunu söyledi: “Johnny Thunderstorm… aman Tanrım!” Ama bir gün sandalyesinde uzun süre ciddi ve huzursuzca kıpırdandıktan sonra tozunu da yazıhanede cebinden çıkardı ve öyle ağır, kötü kokulu bir duman çıkardı ki birkaç kişi şiddetle öksürmeye başladı, Bay Marcus’un bile rengi bembeyaz kesildi… Bunun üzerine büyük bir rezalet, bir skandal, korkunç bir tartışma çıktı; Konsolos hanım her şeyi bir kez daha örtbas edip aklıselimle konuşarak işi tatlıya bağlamasaydı, kardeşler hemen o anda kopacaklardı…

Sorun bundan ibaret değildi. Konsolos, Christian’ın ev dışında, çoğunlukla okul arkadaşı avukat Doktor Gieseke’yle geçirdiği yaşamdan da rahatsızdı. O bir sofu ya da eğlence düşmanı değildi; kendi gençlik günahlarını hatırlıyordu. İş hayatına saygıdeğer yurttaşların kaldırımları bastonlarıyla, eşine az rastlanır ölçüde dürüst bir ifadeyle dövdüğü bu liman ve ticaret şehrinin kusursuz ahlakın yurdu olmadığını da biliyordu. Yazıhane taburesinde geçen günlerin acısını burada yalnızca sert şaraplar ve ağır yemeklerle çıkarmıyorlardı… Ama bu tür kaçamakların üzerini kalın bir namusluluk örtüsü kapatıyordu. Konsolos Buddenbrook’un ilk kuralı “dış görünüşü korumak” idiyse, bu konuda hemşehrilerinin dünya görüşünü bütünüyle benimsemişti. Avukat Gieseke, “bilginler” sınıfından olup “tüccarların” yaşam tarzına rahatça ayak uydurmuştu; herkesin kolayca tanıyabileceği, çapkın, şık yaşayan adamlardandı. Ama öteki rahatına düşkün hovardalar gibi, gereken yüz ifadesini takınmayı, tepki çekmekten kaçınmayı ve siyasal görüşleriyle mesleki ilkelerinin lekesiz namını korumayı biliyordu. Bayan Huneus’la nişanı daha yeni duyurulmuştu. Böylece hem sosyetede baş köşeyi hem de önemli bir çeyizi kapıyordu. Şehir işlerine özellikle vurgulu bir ilgiyle katılıyor, gözünü belediye meclisindeki bir koltuğa, sonunda da yaşlı Belediye Başkanı Doktor Överdieck’in sandalyesine diktiği söyleniyordu.

Oysa Christian Buddenbrook, bir zamanlar kararlı adımlarla Mademoiselle Meyer-de la Grange’a gidip çiçek buketini vermiş ve “Ah matmazel, ne güzel çaldınız!” demiş olan dostu, karakteri ve uzun gezginlik yılları yüzünden fazlasıyla saf ve tasasız bir çapkına dönüşmüştü. Aşk işlerinde de, başka konularda olduğu gibi, duygularını bastırmaya, ölçülü davranmaya, ağırbaşlılığını korumaya hiç yatkın değildi. Örneğin yaz tiyatrosundaki bir figüran kadınla ilişkisi bütün şehri eğlendiriyordu. Glockengießerstraße’de oturan, üst tabakalarda dolaşan Frau Stuht, bunu duymak isteyen her kadına, “Krischan”ın yine “Tivoli”deki kadınla gündüz gözüyle, açık sokakta görüldüğünü anlatıyordu.

Buna da kimse aldırmıyordu… İnsanlar ahlaki öfke gösterecek kadar safdil değildi; kuşkuculukları buna engel oluyordu. Christian Buddenbrook ve işlerinin iyice dibe vurması yüzünden benzer biçimde zararsızca davranan Konsolos Peter Döhlmann, eğlenceli tipler olarak sevilir, erkek topluluklarında neredeyse vazgeçilmez sayılırlardı. Ama ciddiye alınmazlardı; ciddi işlerde söz sahibi değillerdi. Bütün şehirde, kulüpte, borsada, limanda yalnızca ön adlarıyla anılmaları da bunu gösteriyordu: “Krischan” ve “Peter”. Hagenström’ler gibi kötü niyetli kimseler, Krischan’ın hikâyelerine ve şakalarına değil, Krischan’ın kendisine gülmekte özgürdü.

Christian ya bunu düşünmüyor ya da huyu gereği, tuhaf bir huzursuzlukla bir an düşündükten sonra konuyu geçiştiriyordu. Ama kardeşi Konsolos bunları biliyordu: Christian’ın ailenin düşmanlarına saldıracak bir açık verdiğini biliyordu ve… zaten açıkları fazlasıyla çoktu. Överdieck’lerle akrabalıkları uzaktan geliyordu ve Belediye Başkanı öldükten sonra bunun hiçbir değeri kalmayacaktı. Kröger’ler artık hiçbir önem taşımıyor, kendi hâllerinde yaşıyor, oğullarıyla ilgili ciddi sorunlar çekiyorlardı… Merhum amca Gotthold’un uygunsuz evliliği hâlâ tatsız bir konuydu… Konsolosun kız kardeşi boşanmıştı; yeniden evlenmesi umudundan bütünüyle vazgeçmek gerekmiyordu belki, ama kardeşi de çalışkan beylerin boş zamanlarını onun soytarılıklarına kimi iyi niyetle, kimi alaycı biçimde gülerek geçirdiği gülünç bir adamdı. Üstelik borçlanıyor, her çeyrek dönemin sonunda parası kalmayınca Doktor Gieseke’nin hesabına açıkça içiyordu… Bu, firma için doğrudan bir utanç kaynağıydı.

Thomas’ın kardeşine yönelttiği kindar küçümseme, Christian’ın düşünceli bir kayıtsızlıkla katlandığı, ancak birbirine muhtaç aile üyeleri arasında görülebilecek ince hesaplarla kendini gösteriyordu. Örneğin Buddenbrook ailesinin geçmişi konuşulurken Christian’ın içine, kendisine pek yakışmayan bir hava gelir; doğduğu şehirden ve atalarından ciddi bir sevgi ve hayranlıkla söz etmeye başlardı. Konsolos soğuk bir sözle konuşmayı hemen bitirirdi. Buna katlanamıyordu. Kardeşini öyle küçümsüyordu ki, kendisinin sevdiği şeyleri Christian’ın sevmesine izin vermiyordu. Christian bunlardan Marcellus Stengel’in ağzıyla söz etseydi, çok daha iyi olurdu. Thomas, kendisinde güçlü bir etki bırakmış tarihî bir kitap okumuş ve onu heyecanlı sözlerle övmüştü. Kitabı kendi başına bulup çıkaramayacak, ama etkilenmeye ve her türlü telkine açık, iradesiz biri olan Christian da bu şekilde hazırlanıp heveslendirilince kitabı okumuş; onu harika bulmuş, duygularını olabildiğince tam anlatmıştı… O andan sonra kitap Thomas için bitmişti. Kitaptan kayıtsız ve soğuk bir biçimde söz etmeye başladı. Sanki onu zar zor okumuş gibi davranıyordu. Hayranlığı yalnızca kardeşine bırakıyordu…

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…