Bölümler 97Şu an: Dördüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Dördüncü Bölüm
Hizmetçi kız, çıplak kırmızı kolları, kalın çizgili eteği ve başının arkasındaki küçük beyaz bonesiyle, Mamsell Jungmann ve yukarı kattan Konsolos hanımın hizmetçisinin yardımıyla kızgın ot çorbasını kızarmış ekmekle birlikte servis etmiş, herkes de dikkatle kaşıklamaya başlamıştı. O sırada Bay Köppen’in gür sesi genel sohbeti bastırdı: “Dediğim gibi, doğrusu insan hayran kalıyor Buddenbrook!”
“Hayran kalmamak elde değil! Bu genişlik, bu zarafet… Doğrusu, burada yaşamak var, doğrusu…” Bay Köppen, evin önceki sahipleriyle iş yapmıştı. Daha yeni zengin olmuştu, köklü bir patrisyen ailesinden gelmiyordu ve ne yazık ki “doğrusu” sözünü tekrarlamak gibi birkaç ağız alışkanlığından henüz kurtulamamıştı. Üstelik “Achtung” yerine “Achung” derdi.
“Üstelik hiç paraya mal olmadı,” diye kuru bir sesle ekledi, bunu bilmesi gereken Bay Grätjens; avucunu dürbün gibi yaparak körfezi dikkatle inceledi.
Mümkün olduğunca bir kadın bir erkek oturacak şekilde düzen kurulmuş, akraba zincirinin arasına aile dostları yerleştirilmişti. Ama bunu tam olarak uygulamak mümkün olmamıştı; yaşlı Oeverdieck çifti her zamanki gibi neredeyse birbirlerinin kucağına oturmuş, sevgiyle baş sallıyordu. Yaşlı Kröger ise Senatör Langhals’ın karısıyla Madame Antoinette’in arasında dimdik ve heybetli oturmuş, iki hanıma da zarif el hareketlerini ve ölçülü şakalarını sunuyordu.
“Bu ev ne zaman yapılmıştı?” diye sordu Bay Hoffstede, masanın öteki yanından, Madame Köppen’le neşeli ve biraz alaycı bir tonda konuşan yaşlı Buddenbrook’a.
“Yıl… dur bakalım… Yanılmıyorsam 1680 dolayları. O tarihler konusunda oğlum daha bilgilidir…”
Masada daha aşağıda, yanında bir kadın olmadan Senatör Langhals’ın yanına oturmuş olan konsolos öne eğilerek, “Seksen iki,” diye doğruladı. “1682 kışında tamamlandı. Ratenkamp ve Ortakları o sırada parlak bir yükselişe geçmişti… Firmanın son yirmi yıldaki düşüşü ne üzücü…”
Sohbet birden kesildi ve yarım dakika kadar sürdü bu sessizlik. Herkes tabağına bakarak bir zamanlar böylesine parlak olan, bu evi yaptırıp içinde yaşamış, sonra yoksullaşıp çökmüş ve buradan taşınmış aileyi düşündü…
“Evet, üzücü,” dedi komisyoncu Grätjens. “İflasa yol açan o çılgınlığı düşünün… Dietrich Ratenkamp o sırada Geelmaack’ı ortak almasaydı! O işe giriştiğinde, inanın, ellerimi başıma götürmüştüm. Beyefendiler, en güvenilir kaynaktan biliyorum; Ratenkamp’ın arkasından korkunç spekülasyonlara girişmiş, firmanın adına bir yerde poliçeler, başka yerde kabul senetleri düzenlemiş… Sonunda iş bitti… Bankalar kuşkulanmaya başladı, teminat yoktu… Neler olduğunu tasavvur bile edemezsiniz… Depoyu kim denetledi ki? Geelmaack mı? Yıllar yılı orada fareler gibi yaşamışlar! Ama Ratenkamp hiçbir şeyle ilgilenmedi…”
“Felç olmuş gibiydi,” dedi konsolos. Yüzüne karanlık, kapalı bir ifade yerleşmişti. Öne eğilmiş, kaşığını çorbasında gezdiriyor; ara sıra küçük, yuvarlak ve derin gözlerini masanın baş tarafına doğru kısaca kaldırıyordu.
“Sanki bir baskı altında yaşıyordu; bu baskıyı anlayabileceğimizi sanıyorum. Onu, sermayeye pek az katkı sağlayan ve kimsenin iyi şöhretinden söz etmediği Geelmaack’la ortak olmaya iten neydi? İşlerin kaçınılmaz biçimde sona erdiğini hissettiği için, korkunç sorumluluğun bir kısmını bir başkasına yükleme ihtiyacı duymuş olmalı… Bu firma artık işini tamamlamıştı, bu eski aile modası geçmişti. Wilhelm Geelmaack kuşkusuz çöküşe yalnızca son darbeyi indirdi…”
“Yani, değerli konsolos, sizce,” dedi Papaz Wunderlich, düşünceli bir gülümsemeyle hem kendi kadehine hem de yanındaki hanımın kadehine kırmızı şarap doldurarak, “Geelmaack’ın ortaklığa katılması ve o ölçüsüz davranışları olmasa da her şey yine aynı şekilde mi gelişecekti?”
“Tam olarak değil,” dedi konsolos düşünceli bir tavırla, belirli bir kişiye seslenmeden. “Ama yazgı gerçekleşsin diye Dietrich Ratenkamp’ın Geelmaack’la ortak olması gerekli ve kaçınılmazdı, diye düşünüyorum… Acımasız bir zorunluluğun baskısı altında hareket etmiş olmalı… Ah, ortağının yaptıklarını az çok bildiğinden, deposundaki durumlardan da tümüyle habersiz olmadığına eminim. Ama donup kalmıştı…”
“Hadi, yeter Jean,” dedi yaşlı Buddenbrook kaşığını bırakarak. “Bu da senin o fikirlerinden biri işte…”
Konsolos dalgın bir gülümsemeyle kadehini babasına kaldırdı. Lebrecht Kröger ise şöyle dedi:
“Hayır, artık neşeli bugüne bakalım!”
Gümüş tıpasının üzerinde küçük bir geyik bulunan beyaz şarap şişesinin boynunu dikkatle ve zarifçe kavradı, şişeyi hafifçe yana yatırıp etiketi özenle inceledi. “C. F. Köppen,” diye okudu ve şarap tüccarına başını salladı. “Ah evet, siz olmasanız ne yapardık!”
Madame Antoinette kızların hareketlerini dikkatle izlerken altın yaldızlı Meissen tabaklar değiştirildi; Mamsell Jungmann da yemek salonunu mutfağa bağlayan konuşma borusunun hunisine talimatlar seslendi. Balık elden ele dolaştırıldı. Papaz Wunderlich ihtiyatla kendine servis yaparken şöyle dedi:
“Bu neşeli hâlimiz yine de öyle bütünüyle olağan sayılmaz. Şu anda bizim yaşlılarla birlikte sevinen gençler, her şeyin bir zamanlar başka türlü olabileceğini düşünmüyorlardır… Buddenbrook ailesinin başına gelenlerle sık sık kişisel olarak yakından ilgilendiğimi söyleyebilirim… Bu eşyaları gözümün önüne getirdiğimde,” dedi Madame Antoinette’e dönerek masadaki ağır gümüş kaşıklardan birini eline alırken, “bunların, dostumuz filozof Lenoir’nın, İmparator Napolyon’un çavuşuyken 1806’da elinde tuttuğu eşyalardan olup olmadığını düşünmeden edemiyorum… Alfstraße’de karşılaşmamızı hatırlıyorum, Madame…”
Madame Buddenbrook, yarı mahcup, yarı anılarla dolu bir gülümsemeyle önüne baktı. Aşağıda, balık yemek istemeyen ama büyüklerin sohbetini dikkatle dinleyen Tom’la Tony neredeyse bir ağızdan seslendiler: “Ah evet, anlatın büyükanne!” Ancak onun bu biraz mahcup edici olayı kendisinin anlatmayı sevmediğini bilen papaz, onun yerine eski küçük hikâyeyi yeniden anlatmaya başladı. Çocuklar bu hikâyeyi yüzüncü kez bile dinlemekten hoşlanırdı; belki de oradakilerden biri için yeniydi…
“Kısacası, bir düşünün: Kasım ayında bir öğleden sonra; öyle soğuk ve yağmurlu ki Allah yardım etsin. Bir resmi işten çıkmış, Alfstraße’den yukarı doğru yürüyorum ve kötü günleri düşünüyorum. Prens Blücher gitmiş, Fransızlar şehre girmişti ama ortalığı saran heyecandan pek iz yoktu. Sokaklar sessizdi, insanlar evlerinde oturup kendilerini sakınıyordu. Kapısının önünde elleri cebinde dikilip gür sesiyle ‘Bu artık fazla oldu, bu artık…’ diye söylenen kasap ustası Prahl’ın kafasına pat diye vurmuşlardı… Neyse, kendi kendime, ‘Bir Buddenbrooklara uğrayayım; belki biraz teselli iyi gelir. Adam başındaki yılancığı yüzünden yatıyor, Madame da askerlerin evlere yerleştirilmesiyle uğraşıyordur,’ dedim.”
“Tam o sırada karşıma kim çıkıyor dersiniz? Çok saygıdeğer Madame Buddenbrook’umuz. Ama ne halde! Yağmurda şapkasız koşuyor; omuzlarına ancak bir şal atmış, yürümekten çok sendeleyerek ilerliyor ve saçları darmadağın… Hayır, bu doğru Madame! Saçının nasıl olduğundan söz etmek bile mümkün değildi.”
“‘Ne hoş bir sürpriz!’ dedim. Beni hiç görmeyen kadını kolundan tutmaya cesaret ettim, çünkü iyi bir şey olmayacağını seziyordum… ‘Nereye böyle aceleyle, sevgili dostum?’ Beni fark etti, yüzüme baktı ve soluk soluğa, ‘Siz misiniz… Hoşça kalın! Her şey bitti! Trave’ye gidiyorum!’ dedi.”
“‘Aman, olmaz!’ dedim; yüzümün bembeyaz kesildiğini hissettim. ‘Orası sizin gideceğiniz yer değil, sevgili dostum! Ama ne oldu?’ Saygının izin verdiği ölçüde sıkıca tuttum. ‘Ne mi oldu?’ diye haykırdı, titreyerek. ‘Gümüş eşyaların peşindeler, Wunderlich! Olan bu! Jean başındaki yılancık yüzünden yatıyor, bana yardım edemiyor! Ayakta olsa da yardım edemezdi zaten! Kaşıklarımı, gümüş kaşıklarımı çalıyorlar, olan bu Wunderlich; ben de Trave’ye gidiyorum!’”
“Ben de dostumuzu tutup böyle durumlarda söylenen şeyleri söyledim: ‘Cesaret, sevgili dostum!’ dedim; ‘Her şey düzelecek!’ ve ‘Onlarla konuşalım, kendinize hâkim olun, yalvarırım, hadi gidelim!’ Sonra onu sokaktan yukarı, evine götürdüm. Yukarıdaki yemek odasında, Madame’ın bıraktığı gibi, yirmi kişiye yakın milis bulduk; büyük sandıkla, gümüş eşyaların durduğu sandıkla uğraşıyorlardı.”
“‘İçinizden kiminle görüşebilirim, beyler?’ diye nazikçe sordum. Önce gülmeye başlayıp, ‘Hepimizle, baba!’ diye bağırdılar. Sonra biri öne çıktı, kendini tanıttı: Ağaç gibi uzun boylu bir adam; simsiyah cilalı bıyığı, üniformalı kollarından görünen kocaman kırmızı elleri vardı. ‘Lenoir,’ dedi ve sol eliyle selam verdi; sağ elinde beş altı gümüş kaşıktan oluşan bir demet tutuyordu. ‘Çavuş Lenoir. Beyefendi ne ister?’”},{
“‘Bay subay!’ dedim, onur meselesine değinerek. ‘Bu eşyalarla uğraşmanız, parlak rütbenize yakışır mı?… Şehir İmparator’a kapılarını kapatmadı…’ ‘Ne istiyorsunuz?’ diye karşılık verdi. ‘Savaş bu! İnsanların bu tür eşyalara ihtiyacı var…’”},{
“‘Biraz anlayış göstermelisiniz,’ diye sözünü kestim; çünkü aklıma bir şey gelmişti. ‘Bu hanım,’ dedim, böyle bir durumda insan ne demez ki, ‘evin hanımı; Alman değil, neredeyse sizin hemşeriniz, Fransız…’ ‘Nasıl, Fransız mı?’ diye tekrarladı. Peki, sizce bu uzun boylu kabadayı ne ekledi? ‘Öyleyse göçmen!’ dedi. ‘Ama o zaman felsefenin düşmanıdır!’”},{
“Şaşkına döndüm ama gülmemi yuttum. ‘Gördüğüm kadarıyla akıllı bir adamsınız,’ dedim. ‘Bu eşyalarla uğraşmanın size yakışmadığını tekrar ediyorum!’ Bir an sustu; sonra birden kızardı, elindeki altı kaşığı sandığa attı ve bağırdı: ‘Bu eşyalarla onları biraz incelemekten başka bir şey yapacağımı kim söylüyor size?! Ne güzel şeyler! İnsanlardan biri ya da öteki bir parçayı hatıra olarak yanında götürürse…’
“Eh, yine de yanlarında yeterince hatıra götürdüler; insan ya da Tanrı adaletine başvurmanın faydası olmadı… Anlaşılan o korkunç küçük adamdan başka bir tanrı tanımıyorlardı…”
Bölüm etkileşimi
