Bölümler 97Şu an: Üçüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Bölüm
Jean Jacques Hoffstede, konsolos Buddenbrook’un iki oğluyla ilgili kesinlikle isabetli bir yargıya varmıştı.
Doğumundan beri tüccar olması ve ileride şirketin başına geçmesi beklenen Thomas, eski okulun Gotik tonozlu binasında gerçek bilimler bölümüne devam ediyordu. Zeki, canlı ve sağduyulu bir çocuktu. Buna karşılık lise öğrencisi Christian, yetenek bakımından ondan geri kalmasa da daha az ciddi biriydi. Usta işi taklitleriyle öğretmenleri, özellikle de müzik, resim ve benzeri eğlenceli dersleri veren yetenekli Bay Marcellus Stengel’i canlandırdığında Thomas kahkahalara boğulurdu.
Yelek ceplerinden her zaman ucu harika biçimde açılmış yarım düzine kurşun kalemin göründüğü Bay Stengel, tilki kızılı bir peruk takar, neredeyse ayak bileklerine kadar inen açık kahverengi, önü açık bir ceket giyerdi. Gömlek yakaları şakaklarını bile örterdi. Nüktedan biriydi ve şu tür felsefi ayrımları severdi: “Bir çizgi çizeceksin, yavrum; peki ne yapıyorsun? Bir çizik atıyorsun!” “Linie” yerine “Line” derdi. Tembel bir öğrenciye de şöyle seslenirdi: “Quarta’da yıllarca oturmuyorsun, yıl boyunca oturuyorsun!” “Quarta”yı “Quäta” diye, “Jahre”yi ise “Schahre”ye yakın bir sesle söylerdi… En sevdiği ders etkinliği, şan dersinde güzel “Yeşil Orman” şarkısını çalıştırmaktı. Koroda “Tarlada ormanda neşeyle dolaşıyoruz…” dizesi söylendiğinde, birkaç öğrenci koridora çıkar, son sözcüğü yankı gibi çok hafif ve dikkatle tekrarlardı. Ama bu göreve Christian Buddenbrook, kuzeni Jürgen Kröger ya da itfaiye müdürünün oğlu, arkadaşı Andreas Giesecke atanmışsa, o ince yankıyı çıkarmak yerine kömür sandığını merdivenlerden aşağı fırlatırlardı. Bunun üzerine öğleden sonra saat dörtte Bay Stengel’in evinde ceza etüdüne kalırlardı. Orada ortam oldukça rahattı. Bay Stengel her şeyi unutmuş olur, kahyası kadına Buddenbrook, Kröger ve Giesecke adlı öğrencilere “kişi başı” bir fincan kahve vermesini söyler, sonra da gençleri salıverirdi…
Gerçekten de eski bir manastır okulu olan eski okulun tonozlu salonlarında, enfiye çeken yaşlı ve insancıl bir müdürün sevecen yönetimi altında görev yapan seçkin bilginler zararsız, iyi huylu insanlardı. Bilimle neşenin birbirini dışlamadığı konusunda hemfikirdiler; işlerini iyi niyetle, gönül rahatlığıyla yapmaya çalışırlardı. Orta sınıflarda Latince öğreten eski bir vaiz vardı: Pastor Hirte adında, uzun boylu, kahverengi favorili, canlı gözlü bir beyefendi. Adının unvanıyla örtüşmesi onun yaşam sevincinin adeta kaynağıydı; pastor sözcüğünün çevirisini öğrencilere tekrar tekrar sordururdu. En sevdiği deyiş “Sınırsız budalalık!” idi; bunu bilerek mi şaka olsun diye mi söylediği hiçbir zaman anlaşılmadı. Öğrencileri büsbütün şaşırtmak istediğinde dudaklarını ağzının içine kıvırıp sonra şampanya mantarı patlar gibi ses çıkararak dışarı fırlatma hünerini sergilerdi. Sınıfta uzun adımlarla dolaşmayı ve tek tek öğrencilere, hayal güçlerini biraz canlandırmak amacıyla, bütün geleceklerini büyük bir canlılıkla anlatmayı severdi. Sonra ciddi ciddi derse geçerdi; yani genus kuralları ve çeşitli zor yapılar üzerine gerçekten ustalıkla yazdığı dizeleri dinletirdi. “Genus kuralları” sözcüğünü Almancada “Genußregeln” diye, yani “haz kuralları” gibi söylerdi. Bu dizeleri Pastor Hirte, ritmi ve kafiyeyi tarifsiz bir zafer duygusuyla vurgulayarak okurdu…
Tom ile Christian’ın gençliği… Bu konuda anlatılacak önemli bir şey yok. O günlerde Buddenbrookların evinde güneşli günler hüküm sürüyordu; bürolarda işler yolunda gidiyordu. Bazen de bir fırtına kopuyor, şu türden küçük bir talihsizlik yaşanıyordu:
Glockengießerstraße’de terzi ustası Bay Stuht otururdu. Karısı eski giysiler satın aldığı için en seçkin çevrelere girip çıkardı. Yün gömleğinin üzerine taşan karnı hayret verici bir yuvarlaklıkla pantolonunun üstüne sarkardı… Bay Stuht, genç Buddenbrooklara toplam yetmiş kurant mark tutarında iki takım elbise dikmişti. Ama ikisinin isteği üzerine hesaba kolayca seksen mark yazmayı ve kalan parayı onlara nakit vermeyi kabul etmişti. Ufak bir işti bu… Pek dürüst sayılmazdı belki, ama hiç de alışılmadık değildi. Talihsizlik, karanlık bir kaderin cilvesiyle her şeyin ortaya dökülmesiydi: Bay Stuht, yün gömleğinin üzerine siyah bir ceket geçirip konsolosun özel bürosuna gelmiş; Tom ile Christian da onun önünde sıkı bir sorguya çekilmişti. Konsolosun koltuğunun yanında bacaklarını iki yana açarak, başını yana eğmiş ve saygılı bir duruşla dikilen Bay Stuht, kulağa hoş gelen bir konuşma yaptı. “Bu da böyle bir işte,” dedi; yetmiş kurant markı geri alırsa sevineceğini ekledi, çünkü “işler artık bir kez ters gitmişti.” Konsolos bu düzen karşısında çok öfkelendi. Ama kendi payına ciddi ciddi düşündükten sonra vardığı sonuç, oğullarının harçlığını artırmak oldu; çünkü denmişti ki: Bizi ayartılmaktan koru.
Thomas Buddenbrook’tan daha büyük umutlar beklenebileceği açıktı. Davranışları ölçülü, neşesi aklı başındaydı. Christian ise kaprisli görünür, bir yandan saçma bir komikliğe meyleder, öte yandan bütün aileyi en tuhaf biçimlerde korkutabilirdi…
Sofrada oturulmuş, meyveye geçilmiş, keyifli bir sohbet eşliğinde yemek yenmektedir. Birden Christian ısırdığı şeftaliyi tabağa bırakır. Yüzü solmuştur; fazlasıyla büyük burnunun üzerindeki yuvarlak, derine gömülü gözleri açılmıştır.
“Bir daha asla şeftali yemeyeceğim,” der.
“Neden, Christian… Ne saçmalık… Neyin var?”
“Düşünsenize, ya yanlışlıkla… şu kocaman çekirdeği yutsaydım, boğazıma takılsaydı… nefes alamazdım… ayağa fırlar, korkunç biçimde öğürürdüm, siz de hepiniz ayağa kalkardınız…” Birden dehşetle dolu, inleyen kısa bir “Oh!” ekler, huzursuzca sandalyesinde doğrulur ve kaçacakmış gibi yana döner.
Konsolos hanım ile Mamsell Jungmann gerçekten ayağa fırlar.
“Aman Tanrım, Christian, çekirdeği yutmadın ya?!” Gerçekten yutmuş gibi görünmektedir.
“Hayır, hayır,” der Christian, yavaş yavaş sakinleşerek. “Ama ya yutsaydım!”
Korkudan yüzü bembeyaz kesilen konsolos azarlamaya başlar; büyükbaba da öfkeyle masaya vurup bu tür maskaralıklara son verilmesini ister… Ama Christian gerçekten de uzun bir süre şeftali yemez.
Bölüm etkileşimi
