Bölümler 97Şu an: Altıncı Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime · Okuduğun bölüm
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Altıncı Bölüm
Temmuz başlarında bir pazar günü —Senatör Buddenbrook yeni evine taşınalı yaklaşık dört hafta olmuştu— Frau Permaneder akşamüstü kardeşini ziyarete geldi. Thorwaldsen kabartmalarıyla süslü, sağındaki bir kapıdan yazıhaneye geçilen serin taş koridordan yürüdü; mutfaktan lastik bir topa basılarak açılabilen rüzgârlığa giden kapının zilini çaldı. Merdiven başında, Tiburtiusların armağanı olan ayının durduğu geniş antrede, uşak Anton’dan Senatörün hâlâ çalıştığını öğrendi.
“Güzel,” dedi, “teşekkürler Anton; yanına gidiyorum.”
Ama önce yazıhane girişinin önünden geçip biraz sağa, üstünde görkemli merdiven boşluğunun açıldığı yere yöneldi. Bu merdivenin birinci kattaki dökme demir korkuluğu yukarı doğru sürüyor, ikinci kat hizasında beyaz ve altın yaldızlı geniş bir sütun galerisine dönüşüyordu; baş döndürücü yükseklikteki “ışık boşluğundan” altın gibi parlayan kocaman bir avize aşağı süzülüyordu… “Ne şatafat!” dedi Frau Permaneder sessizce, memnuniyetle. Önündeki bu aydınlık ihtişama bakarken, Buddenbrookların gücünü, görkemini ve zaferini görüyordu onda. Sonra buraya kederli bir mesele için geldiğini hatırladı ve ağır adımlarla yazıhane girişine yöneldi.
Thomas içeride yapayalnızdı; pencere kenarındaki yerinde oturmuş mektup yazıyordu. Açık renk kaşlarından birini kaldırarak yukarı baktı ve kız kardeşine elini uzattı.
“İyi akşamlar, Tony. Güzel bir haber mi var?”
“Ah, pek güzel bir şey yok, Tom!… Ama merdiven boşluğu da doğrusu olağanüstü!… Hem burada yarı karanlıkta oturmuş yazıyorsun.”
“Evet… Acil bir mektup. Yani güzel bir haber yok mu? Her hâlükârda, konuşurken biraz bahçede dolaşalım; orası daha hoş. Gel.”
Antreden geçerlerken, birinci kattan aşağıya kemanla çalınan titrek bir adagio sesi süzüldü.
“Dinle!” dedi Frau Permaneder, bir an durup… “Gerda çalıyor. Ne kadar güzel! Ah Tanrım, şu kadın… Bir peri o! Hanno nasıl, Tom?”
“Şu sırada Jungmann’la akşam yemeği yiyor. Yürümesi hâlâ bir türlü ilerlemiyor, yazık…”
“Olur, Tom, olur! Ida’dan memnun musunuz?”
“Ah, nasıl memnun olmayalım…”
Arka taraftaki taş koridordan geçerken mutfağı sağlarında bıraktılar; camlı kapıdan ve iki basamaktan geçerek bakımlı, mis kokulu çiçek bahçesine çıktılar.
“Eee?” diye sordu Senatör.
Hava sıcak ve sakindi. Özenle sınırlandırılmış çiçek tarhlarının kokusu akşam havasına sinmişti. Uzun, mor süsenlerin çevrelediği fıskiye huzurlu bir şırıltıyla suyunu karanlık göğe gönderiyor, gökte ilk yıldızlar parlamaya başlıyordu. Arka tarafta, iki alçak dikilitaşın arasındaki küçük dış merdiven, yükseltilmiş çakıllı bir alana çıkıyordu. Burada, indirilmiş tentesiyle birkaç bahçe sandalyesini gölgeleyen, açık ahşap bir köşk vardı. Mülkün sol tarafı komşu bahçeden bir duvarla ayrılmıştı; sağda ise ek binanın yan duvarı, zamanla sarmaşıklarla kaplanması için baştan başa ahşap bir kafesle örtülmüştü. Dış merdivenin iki yanında ve köşkün bulunduğu alanda birkaç frenk üzümü ve bektaşi üzümü çalısı vardı; ama tek büyük ağaç, solda duvar dibinde duran budaklı bir ceviz ağacıydı.
“Mesele şu,” diye yanıtladı Frau Permaneder tereddütle. Kardeşler çakıllı yolda ağır ağır yürüyüp öndeki alanı dönmeye başlamışlardı… “Tiburtius yazıyor…”
“Klara mı?!” diye sordu Thomas… “Lütfen, kısa ve açık anlat!”
“Evet Tom, yatıyor; durumu ağır ve doktor verem olmasından korkuyor… beyin veremi… Bunu söylemek bana ne kadar zor, bilemezsin. Bak, bu kocasının bana yazdığı mektup. Anneme hitaben yazılmış ve içinde aynı şeylerin anlatıldığını söylediği şu mektubu, onu biraz hazırladıktan sonra vermemiz gerekiyormuş. Bir de anneme hitaben yazılmış, Klara’nın kendi elinden kurşun kalemle güçlükle karaladığı şu ikinci mektup var. Tiburtius, Klara’nın yanında, bunun son satırları olduğunu çünkü yaşamak için hiç çaba göstermediğini söylediğini anlatıyor. Zaten hep göklere özlem duyardı…” diye bitirdi Frau Permaneder ve gözlerini kuruladı.
Senatör, elleri arkasında, başı öne eğik halde sessizce onun yanında yürüdü.
“Çok sessizsin, Tom… Haklısın da; ne denir ki? Üstelik bu da tam şimdi, Christian da Hamburg’da hasta yatarken…”
Gerçekten de olan buydu. Christian’ın sol yanındaki “azap”, son zamanlarda Londra’da öyle şiddetlenmiş, öyle gerçek bir acıya dönüşmüştü ki daha küçük rahatsızlıklarının hepsini unutmuştu. Ne yapacağını bilememiş, annesine eve dönüp onun bakımına muhtaç olduğunu yazmış, Londra’daki işinden vazgeçip yola çıkmıştı. Ama Hamburg’a varır varmaz yatağa düşmek zorunda kaldı. Doktor eklem romatizması teşhisi koydu ve yolculuğa devam etmesi şimdilik mümkün olmadığından onu otelden hastaneye naklettirdi. Şimdi orada yatıyor, bakıcısına son derece kederli mektuplar dikte ediyordu…
“Evet,” diye alçak sesle karşılık verdi Senatör; “galiba dertler peş peşe gelecek.”
Bir an kolunu onun omuzlarına doladı.
“Ama umutsuzluğa kapılmamalısın, Tom! Buna hakkın yok, hem de hiç! Yüreğini sağlam tutmalısın…”
“Evet, Tanrı şahidim olsun, buna ihtiyacım var!”
“Nasıl yani, Tom?… Söylesene, öğrenebilir miyim, geçen gün, perşembe, neden bütün öğleden sonra böyle sessizdin?”
“Ah… İşler, canım. Bir miktar çavdarı pek kârlı olmayacak şekilde… neyse, kısa keseyim: büyük bir miktarı çok zararla satmak zorunda kaldım…”
“Olur böyle şeyler, Tom! Bugün kaybedersin, yarın geri kazanırsın. Böyle bir şey yüzünden hemen keyfini kaçırmak…”
“Yanılıyorsun, Tony,” dedi ve başını salladı. “Başarısızlığa uğradığım için keyfim sıfırın altına inmiyor. Tam tersi. Ben buna inanıyorum; bu yüzden de böyle oluyor.”
“Ama neyin var senin?!” diye sordu, korku ve şaşkınlıkla. “İnsan… sevinçli olman gerekir, Tom! Klara hayatta… Tanrı’nın yardımıyla her şey yoluna girecek! Hem bir de şuna bak: bahçende dolaşıyoruz, her yer mis gibi kokuyor. Şurada da evin duruyor, düş gibi bir ev; Hermann Hagenström’ün kulübesi yanında ne kadar küçük kalır! Bütün bunları sen başardın…”
“Evet, neredeyse fazla güzel, Tony. Demek istediğim, daha çok yeni. Beni hâlâ biraz huzursuz ediyor; içimi kemiren kötü ruh hâli de belki bundandır ve her işimi bozuyordur. Bütün bunlar için çok heveslenmiştim, ama her zamanki gibi en güzeli o bekleyişti; çünkü iyi şeyler hep geç gelir, sevinmeye fırsat kalmayacak kadar geç tamamlanır…”
“Artık sevinemiyor musun, Tom! Hem bu yaşında!”
“İnsan kendini nasıl hissediyorsa o yaştadır. İyi ve arzulanan şey hantalca, gecikerek gelip çattığında, yanında bir sürü küçük, can sıkıcı, sinir bozucu ayrıntı da getirir; hayal kurarken hesaba katmadığımız gerçekliğin bütün tozunu taşır. O toz insanı rahatsız eder… rahatsız eder…”
“Evet, evet… Ama insan kendini nasıl hissediyorsa o yaştadır, Tom, öyle mi?”
“Evet, Tony. Geçip gidebilir… Geçici bir keyifsizlik, elbette. Ama bu sıralar kendimi yaşımdan daha yaşlı hissediyorum. İşler yolunda değil; dün, Büchen Demiryolu’nun yönetim kurulunda Konsolos Hagenström beni kelimenin tam anlamıyla yere serdi, sözlerimi çürüttü, neredeyse herkese gülünç duruma düşürdü… Eskiden böyle şeyler başıma gelemezmiş gibi geliyor. Sanki bir şey elimden kaymaya başlıyor; bu belirsiz şeyi eskisi kadar sıkı tutamıyormuşum gibi… Başarı nedir? Gizli, tarif edilemez bir güç, basiret, hazırlıklı olmak… Yalnızca varlığımla çevremdeki hayatın akışı üzerinde baskı kurduğumu bilmek… Hayatın benim lehime şekilleneceğine inanmak… Mutluluk da başarı da içimizdedir. Onları elimizde tutmalıyız: sıkı sıkı, derinlerde. İçimizde bir şey gevşemeye, kendini salmaya, yorulmaya görsün, çevremizdeki her şey bir anda serbest kalır, direnir, isyan eder, etkimizden çıkar… Sonra dertler peş peşe gelir, her yenilgi bir yenilginin ardından gelir ve insan tükenir. Son günlerde bir yerde okuduğum bir Türk atasözünü sık sık düşündüm: ‘Ev tamamlanınca ölüm gelir.’ Gerçi ille de ölüm olması gerekmez. Ama gerileme… düşüş… sonun başlangıcı… Görüyorsun, Tony,” diye sürdürdü; kolunu kız kardeşinin koluna sokmuştu ve sesi daha da alçalmıştı. “Hanno’yu vaftiz ettiğimiz günü hatırlıyor musun? Bana, ‘Şimdi yepyeni bir dönem başlayacakmış gibi geliyor!’ demiştin. Hâlâ kulaklarımda. Sonra gerçekten haklı çıkacakmışsın gibi göründü; Senatör seçildim, şansım yaver gitti, ev de burada topraktan yükseldi. Ama ‘Senatör’ unvanı da ev de dış görünüşten ibaret. Senin henüz aklına gelmeyen bir şeyi, hayattan ve tarihten biliyorum. Mutluluğun ve yükselişin dışa vuran, gözle görülür, elle tutulur işaretleri, işin gerçeğinde her şey yeniden yokuş aşağı gitmeye başladıktan sonra ortaya çıkabilir. Bu dış işaretlerin varması zaman alır; tıpkı şu yukarıdaki yıldızın ışığı gibi: en parlak hâlinde bile sönmeye başlamış, hatta çoktan sönmüş olup olmadığını bilemeyiz…”
Sustu. Fıskiyenin sessizliği bozan şırıltısı ve ceviz ağacının tepesindeki yaprak hışırtısı eşliğinde bir süre konuşmadan yürüdüler. Sonra Frau Permaneder öyle güçlükle soluklandı ki sesi hıçkırığı andırdı.
“Ne kadar kederli konuşuyorsun, Tom! Hiç bu kadar kederli konuşmamıştın! Ama içini dökmen iyi oldu; şimdi bunların hepsini aklından çıkarıp rahatlayacaksın.”
“Evet Tony, elimden geldiğince bunu denemeliyim. Şimdi Klara’nın ve papazın mektuplarını ver bana. Bu işi üstlenip yarın sabah annemle kendim konuşmam sana da uyar herhâlde. Zavallı anneciğim! Ama veremse boyun eğmek gerekir.”
Bölüm etkileşimi
