Bölümler 97Şu an: Üçüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime · Okuduğun bölüm
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Bölüm
Küçük Johann, büyükannesinin ölü bedenine veda etmek zorundaydı; babası bunu emretmişti ve korkmasına rağmen tek bir itiraz sesi çıkarmadı. Konsolos hanımın çetin can çekişmesinden sonraki gün, Senatör yemek masasında ve görünüşe bakılırsa özellikle oğlunun yanında, karısına birkaç sert sözle Amca Christian’ın davranışını kınamıştı; hasta en kötü durumdayken sıvışıp yatağa gitmişti. Gerda, “Sinirleri yüzünden Thomas,” diye karşılık vermişti; ama Hanno’ya bakarak —çocuk bunu gözden kaçırmamıştı— Thomas, neredeyse sert bir sesle, burada hiçbir mazeretin söz konusu olamayacağını söylemişti. Rahmetli annesi o kadar çok acı çekmişti ki, yanı başında insanın bu kadar az acı çekiyormuş gibi oturması utanç verici olurdu; onun çırpınışlarını görmenin insanda uyandırdığı azıcık acıdan korkakça kaçmamalıydı. Hanno da bundan, açık tabutun başına gitmeye karşı çıkmaya cesaret edemeyeceği sonucunu çıkarmıştı.
Noel günü eve girişlerinde olduğu gibi, cenazeden önceki gün babasıyla annesinin arasında Sütunlu Salon’dan içeri girince büyük salon ona yabancı geldi. Tam karşıda, büyük saksı bitkilerinin koyu yeşilliği önünde beyaz parlayan, uzun gümüş şamdanlarla dönüşümlü dizilip yarım daire oluşturan bitkilerin önünde, siyah bir kaide üzerinde Thorwaldsen’in Kutsayan İsa heykelinin bir kopyası duruyordu; heykelin koridorda bir yeri vardı. Duvarlarda siyah tüller hava akımında dalgalanıyor, bu salonda neşeyle yemek yenirken onları izleyen beyaz tanrı heykellerinin gülümsemesini ve duvar kâğıdının gök mavisini örtüyordu. Küçük Johann, baştan aşağı siyah giyinmiş akrabalarının arasında, denizci giysisinin koluna geniş bir yas şeridi takmış, çiçek demetleriyle çelenklerden yükselen kokuların sersemlettiği zihniyle tabutun yanında duruyordu. Bu kokulara, ancak kimi nefeste belli belirsiz duyulan, yabancı ama tuhaf biçimde tanıdık başka bir koku karışıyordu. Önünde beyaz satenin üzerinde kaskatı ve törensel biçimde uzanan hareketsiz bedene bakıyordu…
Bu büyükanne değildi. Beyaz ipek kurdeleli ziyaret başlığı ve altındaki kızıl kahverengi saç ayrımı onundu. Ama sivri burun, içeri çekilmiş dudaklar, öne çıkık çene, soğukluğu ve katılığı belli olan sarımtırak, saydam, buruşturulmuş eller ona ait değildi. Bu, böyle yatırılıp sergilenmesinde korkunç bir şey olan yabancı, balmumundan bir bebekti. Bir an sonra gerçek büyükannesi orada belirecekmiş gibi Manzara Odası’na baktı… Ama gelmedi. Ölmüştü. Ölüm, onu göz kapaklarını ve dudaklarını böylesine acımasızca, böylesine erişilmez bir katılıkla kapalı tutan balmumu figürle sonsuza dek değiştirmişti…
Sol bacağının üzerinde duruyor, sağ dizini ayağının ucu hafifçe yere değecek biçimde büküyor, bir eliyle göğsündeki denizci düğümünü kavrarken öteki kolunu gevşekçe aşağı sarkıtıyordu. Şakaklarına kıvırcık açık kahverengi saçları dökülen başı yana eğilmişti; çatık kaşlarının altındaki, çevresini mavimsi gölgelerin sardığı altın kahverengi gözleri, yadırgatıcı ve düşünceli bir ifadeyle kısık kısık cesede bakıyordu. Yavaş ve tereddütle nefes alıyordu; çünkü her solukta, çiçek kokusu bulutlarının her zaman bastıramadığı o yabancı ama böylesine tuhaf biçimde tanıdık kokuyu bekliyordu. Koku geldiğinde, onu duyumsadığında kaşları daha da çatılıyor, dudakları bir an titreyerek kıpırdıyordu… Sonunda iç çekti; ama bu, gözyaşsız bir hıçkırığa o kadar benziyordu ki Bayan Permaneder eğilip onu öptü ve yanına alarak oradan götürdü.
Senatör ve karısı, Bayan Permaneder ile Erika Weinschenk’le birlikte Manzara Odası’nda saatlerce şehrin taziye ziyaretlerini kabul ettikten sonra, Elisabeth Buddenbrook, kızlık soyadı Kröger, toprağa verildi. Frankfurt ve Hamburg’dan gelen uzak akrabalar da cenazeye yetişmiş, Mengstraße’deki evde son kez konuk edilmişlerdi. Yas tutan kalabalık salonu, Manzara Odası’nı, Sütunlu Salon’u ve koridoru doldurmuştu. Yanan mumların ışığında, tabutun başında dimdik ve heybetli duran, tıraşlı yüzündeki ifade kasvetli bir bağnazlıkla yumuşak bir vecd arasında gidip gelen, geniş ve pileli yaka bağının üzerinde göğe çevrilmiş başı ve çenesinin hemen altında kavuşturulmuş elleriyle St. Marien’den Papaz Pringsheim cenaze konuşmasını yaptı.
Ölünün meziyetlerini, soyluluğunu ve alçakgönüllülüğünü, neşesini ve dindarlığını, hayırseverliğini ve şefkatini, coşup yankılanan seslerle övdü. “Kudüs Akşamı”ndan ve “Pazar Okulu”ndan söz etti; ölenin uzun, zengin ve mutlu ömrünü, diyalektiğinin parıltısıyla yeniden gözler önüne serdi… Ve “son” sözcüğünün bir sıfatı olması gerektiğinden, en sonunda onun huzurlu sonundan bahsetti.
Bayan Permaneder, o saatte hem kendisine hem de bütün topluluğa karşı vakur ve temsile yaraşır bir duruş borçlu olduğunu biliyordu. Kızı Erika ve torunu Elisabeth’le birlikte en göze çarpan şeref yerlerini, papazın hemen yanında, çelenklerle örtülü tabutun başucunda almıştı. Thomas, Gerda, Christian, Klothilde ve küçük Johann’ın yanı sıra bir sandalyede oturan yaşlı Konsolos Kröger ise ikinci dereceden akrabalar gibi töreni daha az seçkin yerlerden izlemekle yetinmişlerdi. Dimdik duruyor, omuzlarını biraz kaldırıyor, siyah kenarlı batist mendili elleri kavuşturulmuş hâlde tutuyordu. Bu törende kendisine düşen başrolün gururu öylesine büyüktü ki bazen acısını tümüyle bastırıp unutturuyordu. Bütün şehrin gözleri üzerinde olduğunu bilerek çoğunlukla yere indirdiği bakışlarını ara sıra kalabalığın üzerinde gezdirmekten kendini alamıyor, Julchen Möllendorpf’u, kızlık soyadı Hagenström’ü, ve kocasını da görüyordu… Evet, Möllendorpf’lar, Kistenmaker’lar, Langhals’lar ve Oeverdieck’ler, hepsi gelmek zorunda kalmıştı! Tony Buddenbrook baba evini boşaltmadan önce, Grünlich’e, Permaneder’e ve Hugo Weinschenk’e rağmen ona yaslarını paylaşarak saygılarını sunmak üzere bir kez daha burada toplanmalıydılar…!
Papaz Pringsheim cenaze konuşmasıyla ölümün açtığı yarayı deşiyor, herkesin ne kaybettiğini hesaplı bir biçimde gözlerinin önüne seriyor, kendiliğinden ağlamayacak kişilerin bile gözyaşlarını akıtmayı başarıyordu; duygulananlar da bunun için ona minnet duyuyordu. “Kudüs Akşamı”ndan söz edince, ölenin eski dostlarının hepsi hıçkırmaya başladı. Hiçbir şey duymayan, sağırlar gibi kapalı bir yüzle önüne bakan Madame Kethelsen ve bir köşede el ele, gözleri berrak hâlde duran Paul Gerhardt’ın soyundan Gerhardt kardeşler dışında. Dostlarının ölümüne seviniyorlardı; onu kıskanmamalarının tek nedeni, kıskançlıkla hasedin yüreklerine yabancı olmasıydı.
Matmazel Weichbrodt ise durmadan burnunu kısa, kararlı bir hareketle siliyordu. Ama Breite Straße’deki Buddenbrook hanımları ağlamadı; bu onların âdeti değildi. Her zamankinden biraz daha az sivri olan yüz ifadeleri, ölümün tarafsız adaletinden duydukları hafif hoşnutluğu yansıtıyordu…
Papaz Pringsheim’ın son “Âmin”i yankılanıp kesilince, siyah üç köşeli şapkalarıyla dört taşıyıcı sessizce ama öyle hızlı içeri girdi ki siyah paltoları arkalarında savruldu; tabuta el attılar. Herkesin tanıdığı dört uşak yüzüydü bunlar; seçkin çevrelerin her yemeğinde ağır tabakları sunan, koridorlarda Möllendorpf’ların karaflarından kırmızı şarap içen ücretli hizmetkârlar. Ama birinci ve ikinci sınıf her cenazede de vazgeçilmezlerdi; bu işteki ustalıkları büyüktü. Tabutun, geride kalanların ortasından yabancılarca alınıp sonsuza dek götürüleceği bu anın, incelik ve çeviklikle atlatılması gerektiğini iyi biliyorlardı. İki üç hızlı, sessiz ve güçlü hareketle yükü katafalktan omuzlarına kaldırdılar. Oradakiler daha bu anın dehşetini kavramaya fırsat bulamadan, çiçeklerle örtülü tabut gecikmeden ama ölçülü bir tempoyla sallanarak uzaklaştı ve Sütunlu Salon’dan çıkıp gözden kayboldu.
Hanımlar, gözlerini yere indirip bu vesileyle söylenmesi gerekenlerden ne eksik ne fazla mırıldanarak, Bayan Permaneder’le kızına el sıkmak için ağır ağır yaklaştılar; beyler de arabalara binmek üzere aşağı inmeye hazırlanıyordu…
Sonra uzun, siyah bir kortej hâlinde, gri ve nemli sokaklardan, kale kapısından dışarı, yapraklarını dökmüş, soğuk çiseleyen yağmurda ürperen ağaçlı yol boyunca mezarlığa uzanan uzun ve ağır yolculuk başladı. Yarı çıplak çalılıkların arkasından bir cenaze marşı duyulurken tabutun ardından, çamurla yumuşamış yollarda yürüyerek ilerlediler; sonunda koruluğun kenarında, büyük kumtaşı haçın taçlandırdığı, Buddenbrook aile mezarlığının Gotik isim levhasının yükseldiği yere vardılar… Kabartma aile armasıyla süslü taş mezar kapağı, nemli yeşilliklerin çerçevelediği siyah mezarın yanında duruyordu.
Aşağıda yeni gelen için yer hazırlanmıştı. Son günlerde Senatör’ün gözetiminde biraz temizlik yapılmış, eski Buddenbrook’lardan kalanlar bir kenara kaldırılmıştı. Müzik susarken tabut, taşıyıcıların ipleri üzerinde örme duvarlı mezarın derinliğinin üstünde sallandı; hafif bir gürültüyle aşağı kaydı. Bileklerini sıcak tutan kollukları takmış olan Papaz Pringsheim yeniden konuşmaya başladı. Eğitilmiş sesi açık mezarın, başlarını öne eğmiş ya da kederle yana çevirmiş beylerin üzerinden serin ve sessiz sonbahar havasına berrak, kıvrak ve dindar bir tonda yayılıyordu. Sonunda mezarın üzerine eğilip ölüye tam adıyla seslendi ve haç işaretiyle onu kutsadı. Sesi kesilince bütün beyler siyah giysili elleriyle silindir şapkalarını yüzlerinin önünde tutup sessizce dua etmeye koyuldu; o sırada biraz güneş açtı. Yağmur artık yağmıyordu; ağaçlardan ve çalılardan tek tük düşen damlaların sesine, arada bir kısa, ince ve soru sorar gibi bir kuş cıvıltısı karışıyordu.
Sonra herkes, ölünün oğullarının ve erkek kardeşinin elini bir kez daha sıkmaya koyuldu.
Thomas Buddenbrook, kalın ve koyu renkli paltosunun üzerine ince gümüş yağmur damlaları serpilmiş hâlde, bu uğurlama sırasında kardeşi Christian’la Amca Justus’un arasında duruyordu. Son zamanlarda biraz fazla kilo almaya başlamıştı; özenle bakımlı dış görünüşünde yaşlanmanın tek belirtisi buydu. Sivri uçlu bıyığının ötesine taşan yanakları yuvarlaklaşmıştı; ama kansız ve cansız, soluk beyaz bir renkleri vardı. Hafifçe kızarmış gözleri, elini bir an tuttuğu her beyin yüzüne yorgun bir nezaketle bakıyordu.
Bölüm etkileşimi
