Buddenbrooklar kitap kapağı

83. bölüm / 97

Üçüncü Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Üçüncü Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime · Okuduğun bölüm
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Üçüncü Bölüm
Küçük Johann, büyükannesinin ölü bedenine veda etmek zorundaydı; babası bunu emretmişti ve korkmasına rağmen tek bir itiraz sesi çıkarmadı. Konsolos hanımın çetin can çekişmesinden sonraki gün, Senatör yemek masasında ve görünüşe bakılırsa özellikle oğlunun yanında, karısına birkaç sert sözle Amca Christian’ın davranışını kınamıştı; hasta en kötü durumdayken sıvışıp yatağa gitmişti. Gerda, “Sinirleri yüzünden Thomas,” diye karşılık vermişti; ama Hanno’ya bakarak —çocuk bunu gözden kaçırmamıştı— Thomas, neredeyse sert bir sesle, burada hiçbir mazeretin söz konusu olamayacağını söylemişti. Rahmetli annesi o kadar çok acı çekmişti ki, yanı başında insanın bu kadar az acı çekiyormuş gibi oturması utanç verici olurdu; onun çırpınışlarını görmenin insanda uyandırdığı azıcık acıdan korkakça kaçmamalıydı. Hanno da bundan, açık tabutun başına gitmeye karşı çıkmaya cesaret edemeyeceği sonucunu çıkarmıştı.

Noel günü eve girişlerinde olduğu gibi, cenazeden önceki gün babasıyla annesinin arasında Sütunlu Salon’dan içeri girince büyük salon ona yabancı geldi. Tam karşıda, büyük saksı bitkilerinin koyu yeşilliği önünde beyaz parlayan, uzun gümüş şamdanlarla dönüşümlü dizilip yarım daire oluşturan bitkilerin önünde, siyah bir kaide üzerinde Thorwaldsen’in Kutsayan İsa heykelinin bir kopyası duruyordu; heykelin koridorda bir yeri vardı. Duvarlarda siyah tüller hava akımında dalgalanıyor, bu salonda neşeyle yemek yenirken onları izleyen beyaz tanrı heykellerinin gülümsemesini ve duvar kâğıdının gök mavisini örtüyordu. Küçük Johann, baştan aşağı siyah giyinmiş akrabalarının arasında, denizci giysisinin koluna geniş bir yas şeridi takmış, çiçek demetleriyle çelenklerden yükselen kokuların sersemlettiği zihniyle tabutun yanında duruyordu. Bu kokulara, ancak kimi nefeste belli belirsiz duyulan, yabancı ama tuhaf biçimde tanıdık başka bir koku karışıyordu. Önünde beyaz satenin üzerinde kaskatı ve törensel biçimde uzanan hareketsiz bedene bakıyordu…

Bu büyükanne değildi. Beyaz ipek kurdeleli ziyaret başlığı ve altındaki kızıl kahverengi saç ayrımı onundu. Ama sivri burun, içeri çekilmiş dudaklar, öne çıkık çene, soğukluğu ve katılığı belli olan sarımtırak, saydam, buruşturulmuş eller ona ait değildi. Bu, böyle yatırılıp sergilenmesinde korkunç bir şey olan yabancı, balmumundan bir bebekti. Bir an sonra gerçek büyükannesi orada belirecekmiş gibi Manzara Odası’na baktı… Ama gelmedi. Ölmüştü. Ölüm, onu göz kapaklarını ve dudaklarını böylesine acımasızca, böylesine erişilmez bir katılıkla kapalı tutan balmumu figürle sonsuza dek değiştirmişti…

Sol bacağının üzerinde duruyor, sağ dizini ayağının ucu hafifçe yere değecek biçimde büküyor, bir eliyle göğsündeki denizci düğümünü kavrarken öteki kolunu gevşekçe aşağı sarkıtıyordu. Şakaklarına kıvırcık açık kahverengi saçları dökülen başı yana eğilmişti; çatık kaşlarının altındaki, çevresini mavimsi gölgelerin sardığı altın kahverengi gözleri, yadırgatıcı ve düşünceli bir ifadeyle kısık kısık cesede bakıyordu. Yavaş ve tereddütle nefes alıyordu; çünkü her solukta, çiçek kokusu bulutlarının her zaman bastıramadığı o yabancı ama böylesine tuhaf biçimde tanıdık kokuyu bekliyordu. Koku geldiğinde, onu duyumsadığında kaşları daha da çatılıyor, dudakları bir an titreyerek kıpırdıyordu… Sonunda iç çekti; ama bu, gözyaşsız bir hıçkırığa o kadar benziyordu ki Bayan Permaneder eğilip onu öptü ve yanına alarak oradan götürdü.

Senatör ve karısı, Bayan Permaneder ile Erika Weinschenk’le birlikte Manzara Odası’nda saatlerce şehrin taziye ziyaretlerini kabul ettikten sonra, Elisabeth Buddenbrook, kızlık soyadı Kröger, toprağa verildi. Frankfurt ve Hamburg’dan gelen uzak akrabalar da cenazeye yetişmiş, Mengstraße’deki evde son kez konuk edilmişlerdi. Yas tutan kalabalık salonu, Manzara Odası’nı, Sütunlu Salon’u ve koridoru doldurmuştu. Yanan mumların ışığında, tabutun başında dimdik ve heybetli duran, tıraşlı yüzündeki ifade kasvetli bir bağnazlıkla yumuşak bir vecd arasında gidip gelen, geniş ve pileli yaka bağının üzerinde göğe çevrilmiş başı ve çenesinin hemen altında kavuşturulmuş elleriyle St. Marien’den Papaz Pringsheim cenaze konuşmasını yaptı.

Ölünün meziyetlerini, soyluluğunu ve alçakgönüllülüğünü, neşesini ve dindarlığını, hayırseverliğini ve şefkatini, coşup yankılanan seslerle övdü. “Kudüs Akşamı”ndan ve “Pazar Okulu”ndan söz etti; ölenin uzun, zengin ve mutlu ömrünü, diyalektiğinin parıltısıyla yeniden gözler önüne serdi… Ve “son” sözcüğünün bir sıfatı olması gerektiğinden, en sonunda onun huzurlu sonundan bahsetti.

Bayan Permaneder, o saatte hem kendisine hem de bütün topluluğa karşı vakur ve temsile yaraşır bir duruş borçlu olduğunu biliyordu. Kızı Erika ve torunu Elisabeth’le birlikte en göze çarpan şeref yerlerini, papazın hemen yanında, çelenklerle örtülü tabutun başucunda almıştı. Thomas, Gerda, Christian, Klothilde ve küçük Johann’ın yanı sıra bir sandalyede oturan yaşlı Konsolos Kröger ise ikinci dereceden akrabalar gibi töreni daha az seçkin yerlerden izlemekle yetinmişlerdi. Dimdik duruyor, omuzlarını biraz kaldırıyor, siyah kenarlı batist mendili elleri kavuşturulmuş hâlde tutuyordu. Bu törende kendisine düşen başrolün gururu öylesine büyüktü ki bazen acısını tümüyle bastırıp unutturuyordu. Bütün şehrin gözleri üzerinde olduğunu bilerek çoğunlukla yere indirdiği bakışlarını ara sıra kalabalığın üzerinde gezdirmekten kendini alamıyor, Julchen Möllendorpf’u, kızlık soyadı Hagenström’ü, ve kocasını da görüyordu… Evet, Möllendorpf’lar, Kistenmaker’lar, Langhals’lar ve Oeverdieck’ler, hepsi gelmek zorunda kalmıştı! Tony Buddenbrook baba evini boşaltmadan önce, Grünlich’e, Permaneder’e ve Hugo Weinschenk’e rağmen ona yaslarını paylaşarak saygılarını sunmak üzere bir kez daha burada toplanmalıydılar…!

Papaz Pringsheim cenaze konuşmasıyla ölümün açtığı yarayı deşiyor, herkesin ne kaybettiğini hesaplı bir biçimde gözlerinin önüne seriyor, kendiliğinden ağlamayacak kişilerin bile gözyaşlarını akıtmayı başarıyordu; duygulananlar da bunun için ona minnet duyuyordu. “Kudüs Akşamı”ndan söz edince, ölenin eski dostlarının hepsi hıçkırmaya başladı. Hiçbir şey duymayan, sağırlar gibi kapalı bir yüzle önüne bakan Madame Kethelsen ve bir köşede el ele, gözleri berrak hâlde duran Paul Gerhardt’ın soyundan Gerhardt kardeşler dışında. Dostlarının ölümüne seviniyorlardı; onu kıskanmamalarının tek nedeni, kıskançlıkla hasedin yüreklerine yabancı olmasıydı.

Matmazel Weichbrodt ise durmadan burnunu kısa, kararlı bir hareketle siliyordu. Ama Breite Straße’deki Buddenbrook hanımları ağlamadı; bu onların âdeti değildi. Her zamankinden biraz daha az sivri olan yüz ifadeleri, ölümün tarafsız adaletinden duydukları hafif hoşnutluğu yansıtıyordu…

Papaz Pringsheim’ın son “Âmin”i yankılanıp kesilince, siyah üç köşeli şapkalarıyla dört taşıyıcı sessizce ama öyle hızlı içeri girdi ki siyah paltoları arkalarında savruldu; tabuta el attılar. Herkesin tanıdığı dört uşak yüzüydü bunlar; seçkin çevrelerin her yemeğinde ağır tabakları sunan, koridorlarda Möllendorpf’ların karaflarından kırmızı şarap içen ücretli hizmetkârlar. Ama birinci ve ikinci sınıf her cenazede de vazgeçilmezlerdi; bu işteki ustalıkları büyüktü. Tabutun, geride kalanların ortasından yabancılarca alınıp sonsuza dek götürüleceği bu anın, incelik ve çeviklikle atlatılması gerektiğini iyi biliyorlardı. İki üç hızlı, sessiz ve güçlü hareketle yükü katafalktan omuzlarına kaldırdılar. Oradakiler daha bu anın dehşetini kavramaya fırsat bulamadan, çiçeklerle örtülü tabut gecikmeden ama ölçülü bir tempoyla sallanarak uzaklaştı ve Sütunlu Salon’dan çıkıp gözden kayboldu.

Hanımlar, gözlerini yere indirip bu vesileyle söylenmesi gerekenlerden ne eksik ne fazla mırıldanarak, Bayan Permaneder’le kızına el sıkmak için ağır ağır yaklaştılar; beyler de arabalara binmek üzere aşağı inmeye hazırlanıyordu…

Sonra uzun, siyah bir kortej hâlinde, gri ve nemli sokaklardan, kale kapısından dışarı, yapraklarını dökmüş, soğuk çiseleyen yağmurda ürperen ağaçlı yol boyunca mezarlığa uzanan uzun ve ağır yolculuk başladı. Yarı çıplak çalılıkların arkasından bir cenaze marşı duyulurken tabutun ardından, çamurla yumuşamış yollarda yürüyerek ilerlediler; sonunda koruluğun kenarında, büyük kumtaşı haçın taçlandırdığı, Buddenbrook aile mezarlığının Gotik isim levhasının yükseldiği yere vardılar… Kabartma aile armasıyla süslü taş mezar kapağı, nemli yeşilliklerin çerçevelediği siyah mezarın yanında duruyordu.

Aşağıda yeni gelen için yer hazırlanmıştı. Son günlerde Senatör’ün gözetiminde biraz temizlik yapılmış, eski Buddenbrook’lardan kalanlar bir kenara kaldırılmıştı. Müzik susarken tabut, taşıyıcıların ipleri üzerinde örme duvarlı mezarın derinliğinin üstünde sallandı; hafif bir gürültüyle aşağı kaydı. Bileklerini sıcak tutan kollukları takmış olan Papaz Pringsheim yeniden konuşmaya başladı. Eğitilmiş sesi açık mezarın, başlarını öne eğmiş ya da kederle yana çevirmiş beylerin üzerinden serin ve sessiz sonbahar havasına berrak, kıvrak ve dindar bir tonda yayılıyordu. Sonunda mezarın üzerine eğilip ölüye tam adıyla seslendi ve haç işaretiyle onu kutsadı. Sesi kesilince bütün beyler siyah giysili elleriyle silindir şapkalarını yüzlerinin önünde tutup sessizce dua etmeye koyuldu; o sırada biraz güneş açtı. Yağmur artık yağmıyordu; ağaçlardan ve çalılardan tek tük düşen damlaların sesine, arada bir kısa, ince ve soru sorar gibi bir kuş cıvıltısı karışıyordu.

Sonra herkes, ölünün oğullarının ve erkek kardeşinin elini bir kez daha sıkmaya koyuldu.

Thomas Buddenbrook, kalın ve koyu renkli paltosunun üzerine ince gümüş yağmur damlaları serpilmiş hâlde, bu uğurlama sırasında kardeşi Christian’la Amca Justus’un arasında duruyordu. Son zamanlarda biraz fazla kilo almaya başlamıştı; özenle bakımlı dış görünüşünde yaşlanmanın tek belirtisi buydu. Sivri uçlu bıyığının ötesine taşan yanakları yuvarlaklaşmıştı; ama kansız ve cansız, soluk beyaz bir renkleri vardı. Hafifçe kızarmış gözleri, elini bir an tuttuğu her beyin yüzüne yorgun bir nezaketle bakıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…