Buddenbrooklar kitap kapağı

89. bölüm / 97

Beşinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Beşinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime · Okuduğun bölüm
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Beşinci Bölüm
Küçük Johann’ın dünyaya geldiği evlilik, kentte konu olarak çekiciliğini hiç yitirmemişti. Eşlerin her birinde sıra dışı ve gizemli bir yan bulunduğu ne kadar kesinse, bu evliliğin kendisinin alışılmadık ve kuşku uyandırıcı bir nitelik taşıdığı da o kadar kesindi. Burada biraz olsun işin ardını görebilmek ve sınırlı dış olguları bir yana bırakıp ilişkinin biraz içyüzüne inmek, zor ama ödüllendirici bir uğraş gibi görünüyordu… Oturma odalarında, yatak odalarında, kulüplerde, kumarhanelerde, hatta borsada bile insanlar Gerda ve Thomas Buddenbrook hakkında ne kadar az şey biliyorlarsa o kadar çok konuşuyorlardı.

Bu ikisi nasıl tanışmış, aralarındaki ilişki nasılmış? İnsanlar Thomas Buddenbrook’un on sekiz yıl önce, o zaman otuz yaşındayken gösterdiği ani kararlılığı hatırlıyordu. “Ya o ya hiç,” demişti; Gerda da herhâlde aynı şekilde düşünüyordu, çünkü Amsterdam’da yirmi yedi yaşına dek sepet dağıtmış ve bu talibi hemen kabul etmişti. İnsanlar kendi bildiklerince bunun bir aşk evliliği olduğunu düşündüler; Gerda’nın üç yüz bininin bu işte ancak ikinci derecede rol oynadığını kabul etmek zorunda kalmaları onlar için ne kadar zor olsa da… Ama öte yandan, ikisinin arasında, insanların aşk dediği şeyden en başından beri pek eser yoktu. Başlangıçtan itibaren aralarındaki ilişkide yalnızca bir nezaket göze çarpıyordu: Eşler arasında olağanüstü ölçüde düzgün ve saygılı bir nezaket. Anlaşılmaz biçimde, bu nezaket içsel bir uzaklıktan ve yabancılıktan değil, birbirlerini sessizce ve derinden tanıyıp anlamalarından, sürekli karşılıklı gözetip kollamalarından kaynaklanıyor gibiydi. Yıllar bunu zerre kadar değiştirmemişti. Yılların getirdiği tek değişiklik, yaşları arasındaki farkın pek az olmasına rağmen artık belirgin biçimde ortaya çıkmaya başlamasıydı…

İnsanlar ikisine bakıp yanında genç bir kadın bulunan, iyice yaşlanmış, biraz da göbeklenmiş bir adam görüyorlardı. Thomas Buddenbrook’un çökmüş göründüğünü düşünüyorlardı — evet, kendine çeki düzen verirken sergilediği, artık biraz gülünç kaçan kibirine rağmen, onu anlatacak en doğru sözcük buydu — Gerda ise bu on sekiz yılda neredeyse hiç değişmemişti. Yaşadığı ve çevresine yaydığı sinirli soğukluğun içinde sanki korunup kalmıştı. Koyu kızıl saçlarının rengi aynen duruyor, güzel, beyaz yüzünün ölçülü çizgileri ve bedeninin ince, uzun, soylu görünümü hiç değişmiyordu. Biraz küçük ve birbirine biraz fazla yakın duran kahverengi gözlerinin köşelerinde mavimsi gölgeler hâlâ yer etmişti… İnsan bu gözlere güvenemiyordu. Tuhaf bakıyorlardı; içlerinde yazılı olanlarıysa kimse okuyamıyordu. Özü böylesine soğuk, içine kapanık, kapalı, mesafeli ve uzak duran, sanki yalnızca müziğine biraz yaşam sıcaklığı ayıran bu kadın, belirsiz kuşkular uyandırıyordu. İnsanlar, Senatör Buddenbrook’un karısına karşı kullanmak üzere, tozlanmış insan bilgilerini şöyle bir yokladılar. Durgun sular derin olurdu. Kimi insanın içinde kim bilir neler saklıydı. Üstelik bütün bu olup biteni biraz daha yakından bilmek, en azından bir şeyler öğrenip anlamak istediklerinden, kıt hayal güçleri onları güzel Gerda’nın yaşlanan kocasını biraz aldatıyor olabileceği düşüncesine götürdü.

Dikkatle gözlemlediler; çok geçmeden Gerda Buddenbrook’un Bay Teğmen von Throta’yla ilişkisinde, en hafif deyişle, namus sınırlarını aştığı konusunda fikir birliğine vardılar.

Renee Maria von Throta, Ren bölgesinde doğmuştu ve kentte garnizonda bulunan piyade taburlarından birinde teğmen olarak görev yapıyordu. Kızıl yakası, yana ayrılmış, sağ tarafta beyaz alnından geriye doğru taranmış, gür, yüksek ve kıvırcık siyah saçlarıyla iyi duruyordu. Ama iri yapılı görünmesine karşın, bütün hali, hem hareketleri hem de konuşma ve susma biçimi son derece askerlik dışı bir izlenim bırakıyordu. Yarı açık günlük üniformasının düğmeleri arasına elini sokmayı ya da yanağını elinin üstüne dayayıp oturmayı severdi; eğilerek selam verişlerinde zerre kadar askerî sertlik yoktu, selam verirken topuklarının birbirine vurduğu bile duyulmazdı. Kaslı bedenindeki üniformayı da tıpkı bir sivil giysiyi giyer gibi, özensiz ve keyfî bir biçimde giyerdi. Ağız kenarlarına doğru çapraz inen, incecik delikanlı bıyığına ne sivrilik ne de kıvrım verilebilirdi; bu bile onun savaşçı olmayan genel havasını güçlendiriyordu. Ama en tuhaf yanı gözleriydi: iri, olağanüstü parlak, öylesine kara gözlerdi ki dipsiz, kor gibi yanan derinliklere benziyorlardı; eşyalara ve yüzlere dalgın, ciddi, ışıl ışıl bakıyorlardı…

Kuşkusuz, orduya kendi isteği dışında ya da hiç heves duymadan katılmıştı. Çünkü beden gücüne rağmen görevinde beceriksizdi ve, kısa süre önce zafer kazanmış bir seferden dönen genç subayların ilgi alanlarını ve eğlencelerini pek paylaşmadığından, arkadaşları arasında sevilmiyordu. Aralarında itici ve aykırı bir tuhaf olarak görülüyordu: yalnız başına gezintilere çıkan, atları, avı, kumarı, kadınları sevmeyen ve bütün ilgisini müziğe veren biri. Birkaç enstrüman çalardı; kor gibi gözleriyle, askerlikle ilgisiz, hem başıboş hem de gösterişe dönük tavrıyla bütün opera ve konserlerde görülürdü; kulüpleri ve kumarhaneleri ise küçümserdi.

İstese de istemese de seçkin ailelere gerekli ziyaretleri yapıyordu; ama davetlerin neredeyse hepsini geri çeviriyor, aslında yalnızca Buddenbrookların evine gidip geliyordu… İnsanların düşündüğüne göre fazla sık; Senatörün kendisi de öyle düşünüyordu…

Thomas Buddenbrook’un içinde neler olup bittiğini kimse sezmiyordu; kimsenin sezmeye hakkı da yoktu. Herkesi kederinden, nefretinden ve çaresizliğinden habersiz bırakmak işte bu yüzden korkunç derecede zordu! İnsanlar onu biraz gülünç bulmaya başlamışlardı; ama gülünç duruma düşmekten ne büyük bir kaygıyla sakındığını, bunun uzaktan yaklaşacağını çok önceden görüp herkesten önce sezdiğini en ufak biçimde tahmin etselerdi, belki ona acırlar ve bu duygularını bastırırlardı. Sık sık alaya alınan o “kibri” de büyük ölçüde bu kaygıdan doğmuştu. Yılların dokunmadığı Gerda’nın tuhaf, etkilenmez görünüşü ile kendi görünüşü arasındaki, durmadan belirginleşen orantısızlığı ilk kuşkuyla karşılayan oydu. Şimdiyse Bay von Throta evine girdiğinden beri, kaygısını kalan gücüyle bastırıp gizlemek zorundaydı; çünkü kaygısının ortaya çıkmasıyla adının herkesin alayına düşmesini istemiyordu.

Gerda Buddenbrook ile genç, tuhaf subay, anlaşılacağı üzere, müzik alanında birbirlerini bulmuşlardı. Bay von Throta piyano, keman, viyola, çello ve flüt çalardı —hepsini de çok iyi—; Senatörün yaklaşan ziyaretten önceden haberi olurdu: Bay von Throta’nın uşağı, çello kutusunu sırtında taşıyarak özel çalışma odasının yeşil perde kaplı pencerelerinin önünden geçer ve eve girerdi… Thomas Buddenbrook masasının başında oturur, karısının dostunun da eve girdiğini görene dek beklerdi. Sonra üst kattaki salonda ezgiler kabarırdı; şarkılar, ağıtlar ve insanüstü sevinç haykırışları eşliğinde, sanki kasılmış, yukarı uzanmış ellerle yükselir; türlü belirsiz taşkınlıkların ardından güçsüzce ve hıçkırarak geceye, sessizliğe çökerlerdi. Bırakın kabarsın, uğuldayıp coşsun, ağlayıp haykırsın, köpürerek birbirine sarılsın ve dilediğince doğaüstü bir hâl alsınlar! Asıl kötü, asıl işkence verici olan, ardından gelen sessizlikti; yukarıda, salonda uzun, çok uzun süre hüküm süren ve dehşet vermemesi için fazla derin, fazla cansız olan sessizlik. Tavanda tek bir adım yankılanmıyor, tek bir sandalye kıpırdamıyordu; bu, kirli, sinsi, suskun, her şeyi gizleyen bir sessizlikti… Thomas Buddenbrook oturup öyle korkuyordu ki bazen hafifçe inliyordu.

Neden korkuyordu? İnsanlar Bay von Throta’nın eve girdiğini yine görmüşlerdi; Thomas da sanki onların gözleriyle, gördükleri biçimiyle şu sahneyi görüyordu: kendisi, yaşlanmış, yıpranmış, huysuz hâliyle aşağıda çalışma odasının penceresinde oturuyor; yukarıda ise güzel karısı, sevgilisiyle müzik yapıyor, hem de yalnızca müzik yapmıyordu… Evet, insanlar olan biteni böyle görüyordu, bunu biliyordu. Ama “sevgili” sözcüğünün Bay von Throta’yı anlatmaya hiç de uygun olmadığını da biliyordu. Ah, ona böyle diyebilse, onu uçkuruna düşkün, cahil ve bayağı bir delikanlı olarak görüp küçümseyebilse neredeyse mutlu olurdu; hani taşkınlığın olağan payını biraz sanata akıtarak kadınların gönlünü kazanan biri. Onu böyle bir kalıba sokmak için elinden geleni yapmadı değil. Sırf bu amaçla atalarının içindeki içgüdüleri uyandırdı: yerleşik, tutumlu tüccarın maceracı, uçarı ve iş hayatında güvenilmez asker sınıfına duyduğu kuşkuyu ve düşmanlığı. Hem düşüncelerinde hem konuşmalarında Bay von Throta’dan küçümseyerek sürekli “teğmen” diye söz ediyordu; oysa bu unvanın genç adamın özünü anlatmaya en az uygun unvan olduğunu fazlasıyla iyi hissediyordu…

Thomas Buddenbrook neden korkuyordu? Hiçbir şeyden… Adı konabilecek hiçbir şeyden. Ah, elle tutulur, basit ve kaba bir şeye karşı kendini savunabilseydi! Dışarıdaki insanları, olup bitene dair kurdukları basit resimden ötürü kıskanıyordu; ama burada başını ellerinin arasına almış, acıyla kulak kabartırken “aldatma” ve “zina” sözcüklerinin, yukarıda yaşanan o şarkılı, dipsiz sessizliğin içindeki şeyleri adlandırmaya yetmediğini fazlasıyla iyi biliyordu.

Bazen gri alınlıklara ve gelip geçen kentlilere bakarken, gözlerini önünde asılı duran anı levhasına, yıldönümü armağanına, atalarının portrelerine diker ve ailesinin geçmişini düşünürdü. O zaman bütün bunların her şeyin sonu olduğunu, şimdi olup bitenin eksik kalan son parça olduğunu söylerdi kendi kendine. Evet, kişisinin alaya düşmesi, adının ve aile hayatının insanların ağzına sakız olması; her şeyin üstüne tüy dikilmesi için bundan başka ne eksik kalmıştı ki… Ama bu düşünce neredeyse içini rahatlatıyordu. Çünkü tepede yaşanan bu utanç verici bilmeceyi, bu esrarengiz skandalı kafasında evirip çevirmeye kıyasla basit, anlaşılır, makul, düşünülebilir ve söylenebilir geliyordu…

Artık dayanamadı, koltuğunu geriye itti, çalışma odasından çıktı ve evin üst katına çıktı. Nereye gitmeliydi? Salona mı, Bay von Throta’yı rahat ve biraz da üstten bir tavırla selamlamaya, onu akşam yemeğine davet etmeye ve daha önce birkaç kez olduğu gibi reddedilmeye mi? Çünkü dayanılmaz olan asıl şey, teğmenin ondan bütünüyle kaçınması, resmî davetlerin neredeyse hepsini reddetmesi ve yalnızca Senatör hanımla özel, serbest ilişkiyi sürdürmeye razı olmasıydı…

Beklemek mi? Bir yerde, belki sigara odasında, onun gitmesini beklemek; sonra Gerda’nın karşısına çıkıp onunla konuşmak, hesap sormak mı? Gerda’ya hesap sorulmaz, onunla böyle konuşulmazdı. Ne hakkında? Aralarındaki bağ anlayış, düşüncelilik ve sessizlik üzerine kurulmuştu. Kendini onun karşısında da gülünç duruma düşürmesine gerek yoktu. Kıskanç rolüne bürünmek, dışarıdaki insanlara hak vermek, skandalı ilan edip herkesin diline düşürmek demekti… Kıskançlık mı duyuyordu? Kime? Neye? Ah, hiç de değil! Böyle güçlü bir duygu, belki yanlış ve akılsızca ama kararlı, kurtarıcı eylemlere yol açardı. Ah hayır, yalnızca biraz korku duyuyordu; bütün bu olup bitene dair biraz işkence edici, insanı kovalayan bir korku…

Kolonyayla alnını yıkamak için giyinme odasına çıktı; sonra sessizliği ne pahasına olursa olsun salonda bozma kararıyla birinci kata indi. Ama beyaz kapının siyah altınlı kolunu daha yeni kavramıştı ki müzik yeniden, fırtınalı bir coşkuyla başladı; o da geri çekildi.

Hizmetçi merdiveninden zemin kata indi; giriş holünden, soğuk koridordan geçip bahçeye çıktı, sonra geri döndü. Giriş holündeki içi doldurulmuş ayıyla, ana merdivenin sahanlığındaki fanuslu akvaryumla oyalanıp durdu; hiçbir yerde sakinleşemiyor, kulak kabartıp tetikte bekliyor, utanç ve keder içinde ezilip bu gizli ve herkesin diline düşecek skandal korkusuyla oradan oraya sürükleniyordu…

Bir gün yine böyle bir saatte, ikinci kattaki galerinin korkuluğuna yaslanmış, her şeyin sessiz olduğu aydınlık merdiven boşluğuna aşağı bakıyordu. Küçük Johann odasından çıktı; “balkon”un basamaklarından ve koridordan geçerek bir işi için Ida Jungmann’a gidiyordu. Taşıdığı kitapla duvar boyunca sürtünerek, başı önde ve hafifçe selam verip babasının yanından geçmek istedi; ama Senatör ona seslendi.

“Ee Hanno, ne yapıyorsun?”

“Ders çalışıyorum, baba; Ida’ya gidip ona derslerimi anlatacağım…”

“Nasıl gidiyor? Neler var?”

Hanno gözlerini hâlâ yere indirmişti. Aceleyle yutkunduktan sonra, çabucak ve belli ki kendini zorlayarak, düzgün, açık ve hazırcevap bir yanıt verdi: “Nepos’tan çeviri hazırlayacağız, ticari bir hesabı temize çekeceğiz, Fransızca dilbilgisi, Kuzey Amerika nehirleri… Almanca kompozisyon düzeltmesi…”

Sustu; son sözü “ve” diye bitirip sesini kararlılıkla alçaltmadığına üzülüyordu. Çünkü artık sayacak başka bir şey bulamıyordu; yanıtı yine birden kesilmiş, yarım kalmıştı. “Başka yok,” dedi, başını kaldırmadan, olabildiğince kararlı bir sesle. Ama babası bunu önemsemiş görünmüyordu. Hanno’nun boşta duran elini iki eli arasına almış, dalgın dalgın onunla oynuyordu; söylenenlerden hiçbir şey duymamış gibi, farkında olmadan ve yavaşça oğlunun narin eklemlerini yokluyor, susuyordu.

Derken Hanno birden, başının üstünden, konuşmanın asıl konusuyla hiç ilgisi olmayan bir şey duydu: alçak, korkuyla titreşen, neredeyse yalvaran bir ses. Daha önce hiç duymadığı, ama yine de babasının sesi olan bu ses şöyle dedi: “Teğmen Mama’nın yanında iki saattir… Hanno…”

Ve işte bu sesle küçük Johann altın kahverengi gözlerini kaldırdı; onları babasının yüzüne, daha önce hiç olmadığı kadar iri, duru ve sevgi dolu bir bakışla dikti. Açık renk kaşlarının altındaki göz kapakları kızarmış, beyaz yanakları biraz şişmiş olan yüzün üstüne bıyığının uzun, sivri uçları dimdik uzanıyordu. Ne kadarını anladığını Tanrı bilirdi. Ama bir şey kesindi ve ikisi de bunu hissetti: bakışlarının birbirine değdiği o saniyelerde aralarındaki bütün yabancılık ve soğukluk, her türlü zorlama ve yanlış anlama silinip gitti. Thomas Buddenbrook, enerji, beceriklilik ve canlı bir zindelik söz konusu olmadığında; korku ve acı söz konusu olduğunda, her yerde olduğu gibi burada da oğlunun güveninden ve bağlılığından emin olabilirdi.

Ama bunu önemsemedi; önemsemeye karşı koydu. O günlerde Hanno’yu her zamankinden daha sert biçimde gelecekteki etkin yaşamı için pratik alıştırmalara zorluyor, zihinsel gücünü sınava çekiyor, onu bekleyen mesleğe istekle yöneleceğini kararlılıkla söylemesi için sıkıştırıyor, her direnme ve bezginlik belirtisinde öfkeye kapılıyordu… Çünkü kırk sekiz yaşındaki Thomas Buddenbrook, günlerinin giderek sayılı olduğunu düşünüyor ve yakın ölümünü hesaba katmaya başlıyordu.

Bedensel durumu kötüleşmişti. İştahsızlık ve uykusuzluk, baş dönmesi ve zaten hep yatkın olduğu titreme nöbetleri, birkaç kez Doktor Langhals’a danışmasını gerektirdi. Ama doktorun önerilerine uyamadı. Yıllarca süren telaşlı ve çılgınca eylemsizlik içinde yıpranmış iradesi buna yetmiyordu. Her akşam erken kalkıp çaydan önce doktorun önerdiği yürüyüşü yapmaya öfkeli bir kararlılıkla niyet ettiği hâlde sabahları çok uzun uyumaya başlamıştı. Gerçekte bunu iki ya da üç kez yaptı… Her işte durum aynıydı. İrade gücünü durmadan, ama sonuç ve tatmin bulamadan zorlamak özsaygısını aşındırıyor, onu umutsuzluğa sürüklüyordu. Gençliğinden beri her gün avuç avuç içtiği o sert, küçük Rus sigaralarının uyuşturucu keyfinden vazgeçmeye hiç niyeti yoktu. Doktor Langhals’a, onun kibirli yüzüne hiç dolandırmadan şöyle dedi: “Görüyorsunuz doktor, sigaraları yasaklamak sizin göreviniz… Hem de ne kadar kolay, ne kadar hoş bir görev, doğrusu! Yasağa uymaksa benim işim! Siz de seyredersiniz… Hayır, sağlığım için birlikte çalışacağız, ama görevler adaletsizce bölüşülmüş; bu işte bana düşen pay çok büyük! Gülmeyin… Bu şaka değil… İnsan öyle korkunç derecede yalnız ki… Sigara içiyorum. İzin verir misiniz?”

Sonra Tula sigara tabakasını ona uzattı…

Bütün güçleri azalıyordu; içinde büyüyen tek şey, bunun uzun sürmeyeceği ve ölümünün yaklaştığı inancıydı. Tuhaf, uğursuz önseziler belirmeye başladı. Birkaç kez yemek masasında, artık ailesiyle gerçekten birlikte oturmadığını; belli belirsiz bir uzaklığa çekilmiş olarak onlara uzaktan baktığını hissetti… Öleceğim, diye düşündü; Hanno’yu yine yanına çağırdı ve ona şöyle dedi: “Oğlum, sandığımızdan önce ölebilirim. O zaman yerini almalısın! Ben de genç yaşta göreve çağrılmıştım… Umursamazlığının beni nasıl üzdüğünü anla artık! Karar verdin mi?… Evet, evet, bu yanıt değil; yine yanıt değil! Cesaretle ve şevkle karar verip vermediğini soruyorum… Yeterince paran olduğunu ve çalışman gerekmeyeceğini mi sanıyorsun? Hiçbir şeyin yok, neredeyse hiçbir şeyin yok; bütünüyle kendi başının çaresine bakacaksın! Yaşamak, hatta iyi yaşamak istiyorsan çalışman gerekecek; çok, ağır, benden de ağır çalışacaksın…”

Ama onu yalnızca bu yıpratmıyordu; artık çektiği sıkıntı yalnızca oğlunun ve ailesinin geleceğine dair kaygıdan ibaret değildi. Başka, yeni bir şey gelip onu sardı, yorgun düşüncelerini önüne katıp sürükledi… Ölümünü uzak, kuramsal ve önemsiz bir zorunluluk olarak değil, hemen hazırlık yapılması gereken yakın ve elle tutulur bir şey olarak görmeye başlar başlamaz, kafa yormaya, kendi içine bakmaya, ölümle ve öte dünyanın sorularıyla ilişkisini sınamaya koyuldu… Bu tür ilk denemelerin sonucu, zihninin ölmek için ne denli korkunç biçimde olgunlaşmamış ve hazırlıksız olduğu oldu.

Babası, pratik iş anlayışıyla birleştirmeyi başardığı harfi harfine iman ve coşkulu Kitabı Mukaddes Hristiyanlığını, daha sonra annesi de benimsemişti; bunlar ona hep yabancı kalmıştı. Yaşamı boyunca ilk ve son meseleleri büyükbabasının dünyalı kuşkuculuğuyla karşılamıştı. Ama derin düşünceli, zeki ve metafizik arayışlara öylesine muhtaçtı ki yaşlı Johann Buddenbrook’un rahat yüzeyselliği ona yetmemiş; sonsuzluk ve ölümsüzlük meselelerini tarihsel açıdan yanıtlamış, atalarında yaşamış olduğunu ve soyundan gelenlerde yaşamayı sürdüreceğini düşünmüştü. Bu inanç yalnızca aile bağlılığına, soylu sınıftan gelmenin bilincine ve tarihe duyduğu saygıya uymakla kalmamış; çalışmasını, hırsını ve bütün yaşam biçimini de destekleyip güçlendirmişti. Ne var ki şimdi, ölümün yakından ve derinlere işleyen bakışı karşısında bu inanç silinip yok oluyor; tek bir saatlik huzur ve hazırlık bile sağlayamıyordu.

Thomas Buddenbrook yaşamında zaman zaman Katolikliğe hafifçe eğilim duymuş olsa da, gerçek ve tutkulu bir Protestanın ciddi, derin, insanı kendine eziyet edecek kadar katı, amansız sorumluluk duygusuyla bütünüyle doluydu. Hayır, en yüce ve son mesele karşısında dışarıdan yardım, aracılık, bağışlanma, uyuşma ya da teselli yoktu! İnsan, çok geç olmadan, tek başına, kendi ayakları üzerinde ve kendi gücüyle, kızgın ve gayretli bir çabayla bilmeceyi çözmeli, açık seçik bir hazırlığa erişmeliydi; yoksa umutsuzluk içinde çekip gitmeliydi… Thomas Buddenbrook, güçlü ve gençleşmiş olarak içinde yaşamayı sürdürmesini umduğu tek oğlu yüzünden düş kırıklığına uğrayıp umutsuzluğa kapılarak ondan uzaklaştı ve bir yerlerde kendisi için mutlaka var olması gereken gerçeği telaş ve korkuyla aramaya koyuldu…

Yıl 1874’tü, yazın ortasıydı. Gümüş beyazı, tombul bulutlar koyu mavi gökte, kent bahçesinin zarif simetrisinin üzerinden geçiyordu. Ceviz ağacının dallarında kuşlar soru sorar gibi ötüyor, çevresini saran uzun, mor süsenlerin ortasındaki fıskiye şırıldıyor, leylak kokusu da ne yazık ki yakındaki şeker imalathanesinden ılık bir esintinin taşıdığı şurup kokusuna karışıyordu. Personelin şaşkınlığına rağmen Senatör, artık sık sık tam mesai saatinde bürosundan çıkıp ellerini arkasında kavuşturarak bahçesinde dolaşıyor, çakılları tırmıklıyor, fıskiyedeki çamuru çıkarıyor ya da bir gül dalını destekliyordu… Açık renk kaşlarından biri biraz kalkık duran yüzü, bu uğraşlar sırasında ciddi ve dikkatli görünüyordu; ama düşünceleri karanlığın içinde çok uzaklarda, kendilerine özgü zahmetli yollarda ilerliyordu.

Bazen küçük terasın hizasındaki, asma yapraklarının bütünüyle örttüğü köşke oturuyor, hiçbir şey görmeden bahçenin üzerinden evinin kırmızı arka cephesine bakıyordu. Hava ılık ve tatlıydı; çevresindeki huzurlu sesler sanki yatıştırıcı sözlerle ona seslenip onu uyutmaya çalışıyordu. Boşluğa bakmaktan, yalnızlıktan ve sessizlikten yorulunca gözlerini kapatıyor, sonra hemen kendini toparlayıp bu huzuru telaşla başından savıyordu. Düşünmeliyim, dedi neredeyse yüksek sesle… Çok geç olmadan her şeyi düzene koymalıyım…

İşte burada, bu köşkte, sarı hasırdan küçük sallanan sandalyede, bir gün tam dört saat boyunca, giderek artan bir heyecanla, yarı arayarak yarı rastlantı sonucu eline geçen bir kitabı okudu… İkinci kahvaltının ardından, ağzında sigarasıyla, sigara odasında kitaplığın derin bir köşesinde, gösterişli ciltlerin arkasına saklanmış bulmuştu onu. Bir zamanlar, yıllar önce, kitapçıdan fırsat fiyatına gelişigüzel satın aldığını hatırladı: ince, sarımsı kâğıda kötü basılmış, kötü ciltlenmiş, epeyce hacimli bir eser; ünlü bir metafizik sistemin yalnızca ikinci bölümü… Kitabı bahçeye götürmüş, şimdi derin bir dalgınlık içinde sayfaları bir bir çevirmeye koyulmuştu…

Daha önce hiç tatmadığı, büyük ve minnet dolu bir hoşnutluk içini doldurdu. Yaşamı, bu öylesine güçlü, acımasız ve alaycı yaşamı kavrayıp alt etmek ve mahkûm etmek için kullanan, ezici üstünlükte bir zihne tanık olmanın eşsiz doyumunu duyuyordu… Yaşamın soğukluğu ve katılığı karşısında acısını hep utançla ve vicdan azabıyla gizleyen bir kişinin, birdenbire büyük ve bilge birinin elinden, dünyanın acısını çekmeye hakkı olduğunu gösteren ilkesel ve ciddi bir onay almasının doyumuydu bu; oynak bir alayla, düşünülebilecek dünyaların en iyisi olduğu söylenen bu dünyanın, düşünülebileceklerin en kötüsü olduğu kanıtlanmıştı.

Her şeyi kavrayamıyordu; ilkeler ve önkabuller ona kapalı kalıyor, böyle okumalar yapmaya alışmamış zihni bazı düşünce zincirlerini izleyemiyordu. Ama aydınlıkla karanlık, bulanık kavrayışsızlık, belirsiz sezgi ve ansızın gelen kavrayış arasında gidip gelmek onu soluksuz bırakıyordu. Saatler geçip gidiyor, o kitaptan başını kaldırmıyor, sandalyedeki oturuşunu bile değiştirmiyordu.

Başlangıçta bazı sayfaları okumadan geçmiş, asıl meseleye, gerçekten önemli olana bilinçsizce ve aceleyle yönelerek hızla ilerlemiş, yalnızca ilgisini çeken bir iki bölümü özümsemişti. Ama sonra, ilk harfinden son harfine kadar okuduğu kapsamlı bir bölüme rastladı. Dudaklarını sımsıkı kapamış, kaşlarını çatmıştı; yüzündeki ifade ciddi, kusursuz, neredeyse ölü gibi, çevresindeki yaşamın hiçbir kıpırtısının etkileyemeyeceği bir ciddiyetti. Bölümün başlığı şuydu: “Ölüm ve kendinde varlığımızın yok edilemezliğiyle ilişkisi üzerine.” –

Saat dörtte, son birkaç satırı kalmışken hizmetçi kız bahçeden gelip onu sofraya çağırdı. Başını salladı, kalan cümleleri okudu, kitabı kapattı ve çevresine baktı… Bütün varlığının korkunç ölçüde genişlediğini, ağır ve karanlık bir sarhoşluğa kapıldığını hissediyordu; zihni, ilk umutlu aşk özlemini anımsatan, tarif edilemez kadar yeni, baştan çıkarıcı ve vaatlerle dolu bir şeyin sisiyle örtülmüş, bütünüyle sarhoş olmuştu. Ama kitabı soğuk ve titrek elleriyle bahçe masasının çekmecesine koyarken, içinde tuhaf bir baskı ve ürkütücü bir gerilim bulunan, sanki bir şey çatlayıp parçalanacakmış gibi atan ateşli başı tek bir eksiksiz düşünce bile kuramıyordu.

Bu neydi? diye sordu kendine, eve girip ana merdiveni çıktıktan ve yemek odasında ailesinin yanına oturduktan sonra… Bana ne oldu? Ne duydum? Bana, bana, bu kentin belediye meclisi üyesi, Johann Buddenbrook Tahıl Şirketi’nin sahibi Thomas Buddenbrook’a ne söylendi? Bu benim için miydi? Buna dayanabilir miyim? Ne olduğunu bilmiyorum… Yalnızca bunun fazla, burjuva zihnim için fazla olduğunu biliyorum…

Ağır, karanlık, sarhoş edici ve düşünceden yoksun bir kapılmışlık hâli içinde bütün günü geçirdi. Akşam olunca başını omuzlarında daha fazla tutamayacak durumdaydı; erkenden yatağa gitti. Üç saat boyunca, yaşamında hiç uyumadığı kadar derin, erişilmez bir derinlikte uyudu. Sonra, insanın yalnız başına, yüreğinde filizlenen bir aşkla uyanışı gibi, ansızın ve tatlı bir ürpertiyle uyandı.

Büyük yatak odasında yalnız olduğunu biliyordu; Gerda artık Ida Jungmann’ın odasında uyuyordu. Küçük Johann’a yakın olmak için yakınlarda üç balkonlu odadan birine taşınmıştı. İki uzun pencerenin perdeleri sıkıca kapalı olduğundan çevresini koyu bir gece kaplamıştı. Derin bir sessizliğin ve hafifçe bastıran bunaltıcı sıcaklığın içinde sırtüstü yatıyor, karanlığa bakıyordu.

Ve işte, birden karanlık gözlerinin önünde yırtılıvermiş, gecenin kadife duvarı yarılıp sınırsız derinlikte, sonsuz bir ışık manzarası açılmış gibiydi… Yaşayacağım! dedi Thomas Buddenbrook neredeyse yüksek sesle; içten gelen hıçkırıklarla göğsünün titrediğini hissetti. Yaşayacak olan bu! Bu yaşayacak… ve bunun ben olmadığını sanmam yalnızca bir yanılsama; ölümün düzelteceği bir yanılgı. İşte böyle, böyle!… Neden? – Bu soruyla birlikte gece yeniden gözlerinin önünde kapandı. Yine hiçbir şey görmüyor, bilmiyor, anlamıyordu; az önce görmesine izin verilen ufacık gerçeklik karşısında gözü kamaşmış ve tükenmiş hâlde yastıklara daha derin gömüldü.

Sessizce yatıp içtenlikle bekledi; yeniden gelip kendisini aydınlatması için dua etmeye yeltendi. Ve geldi. Ellerini kavuşturmuş, kımıldamaya cesaret edemeden yatıyor ve görmesine izin verilenleri görüyordu…

Ölüm neydi? Yanıt ona yoksul ve kendini önemli sanan sözlerle belirmedi; yanıtı hissediyor, en derininde biliyordu. Ölüm bir mutluluktu; ancak bu tür bağışlanmış anlarda bütünüyle ölçülebilecek kadar derin bir mutluluk. Dayanılmaz ölçüde acı veren bir dolambaçtan geri dönüştü; ağır bir hatanın düzeltilmesi, en sevimsiz bağlardan ve sınırlardan kurtuluştu. Acınası bir talihsizliği telafi ediyordu.

Son ve çözülüş mü? Bu boş kavramları korkunç şeylermiş gibi gören herkes üç kez zavallıydı! Ne sona erecek, ne çözülecekti? Bu bedeni… Başka ve daha iyi bir şey olmanın önündeki bu ağır, inatçı, kusurlu ve nefret uyandıran engeli; bu kişiliği ve bireyselliği!

Her insan bir yanlışlık, bir sürçme değil miydi? Doğar doğmaz acı veren bir tutsaklığa düşmüyor muydu? Hapishane! Hapishane! Her yerde sınırlar, bağlar! İnsan, bireyselliğinin parmaklıklı pencerelerinden dış koşulların surlarına umutsuzca bakar; ta ki ölüm gelip onu eve ve özgürlüğe çağırana dek…

Bireysellik!… Ah, insanın olduğu, yapabildiği ve sahip olduğu şey yoksul, soluk, yetersiz ve sıkıcı görünür; olmadığı, yapamadığı ve sahip olmadığı şey ise, nefrete dönüşmekten korktuğu için aşka dönüşen o özlem dolu kıskançlıkla baktığı şeydir.

Dünyadaki bütün yetenek ve uğraşların tohumunu, başlangıcını, olanağını içimde taşıyorum… Burada olmasaydım nerede olabilirdim! Ben olmasaydım, bu kişisel görünüş beni kapatıp bilincimi ben olmayan herkesten ayırmasaydı, kim, ne, nasıl olabilirdim! Organizma! Kör, düşüncesiz, acınası bir itki patlaması! Doğrusu bu iradenin, titreyen ve sendeleyen akıl alevinin zar zor aydınlattığı bir zindanda çile çekmektense, uzamsız ve zamansız gecede özgürce dokunması daha iyi!

Oğlumda yaşamayı sürdüreceğimi mi ummuştum? Daha korkak, daha güçsüz, daha kararsız bir kişilikte mi? Çocukça, yanlış yola sapmış bir budalalık! Oğul ne işime yarar? Oğula ihtiyacım yok!… Öldükten sonra nerede olacağım mı? Ama bu öylesine ışıl ışıl açık, öylesine ezici bir sadelikte ki! Ben, şimdiye dek “Ben” demiş, diyen ve diyecek olan herkesin içinde olacağım; özellikle de bunu daha dolu, daha güçlü ve daha neşeli söyleyenlerin içinde…

Dünyanın bir yerinde, yeteneklerini geliştirmeye elverişli, iyi donanmış, kusursuz biçimde gelişmiş; dimdik, lekesiz, temiz, acımasız ve neşeli bir oğlan büyüyor. Görünüşleri mutluların mutluluğunu artıran, mutsuzları umutsuzluğa sürükleyen insanlardan biri: İşte benim oğlum. Yakında ben olacağım… yakında… ölüm beni, onun benden çok ben olduğunu değil de ondan ayrı olduğumu sandığım zavallı kuruntudan kurtarır kurtarmaz…

Bu saf, acımasız ve güçlü yaşamdan nefret etmiş miydim hiç? Budalalık, yanlış anlama! Yalnızca kendimden, ona dayanamadığım için nefret ettim. Ama sizi seviyorum… hepinizi seviyorum, siz mutluları; yakında daracık tutsaklığım yüzünden sizden ayrı kalmayacağım. İçimde sizi seven şey, size duyduğum sevgi, yakında özgür kalıp yanınızda ve içinizde olacak… hepinizin yanında ve içinizde! – –

Ağladı; yüzünü yastıklara bastırıp hıçkıra hıçkıra ağladı. Bedenini sarsan, onu sarhoşluk içinde yukarı kaldıran mutluluğun dünyada acı veren tatlılığı bakımından eşi yoktu. Dünden beri öğleden sonra onu sarhoş edip karanlığa gömen, gece yarısı yüreğinde filizlenip onu tıpkı filizlenen bir aşk gibi uyandıran şey işte buydu; hepsi buydu. Şimdi bunu kavrayıp anlayabilmesine izin verildiğinde —sözlerle, birbirini izleyen düşüncelerle değil, iç dünyasının ansızın gelen, mutluluk veren aydınlanmalarıyla— çoktan özgürleşmiş, aslında çoktan kurtulmuş, doğal ya da yapay bütün sınır ve bağlardan sıyrılmıştı. İradesiyle ve bilincinin yardımıyla kendini kapattığı, doğduğu kentin surları açıldı; gözlerinin önünde dünyayı, bütün dünyayı serdi. Gençliğinde oranın buranın küçük bir parçasını görmüştü; şimdi ölümün ona tümüyle armağan edeceğini vaat ettiği dünyayı. Uzamın, zamanın ve dolayısıyla tarihin aldatıcı bilgi biçimleri; soyundan gelenlerin kişiliğinde tarihsel olarak şanlı bir biçimde yaşamayı sürdürme kaygısı; sonlu bir tarihsel dağılma ve çözülme korkusu… Bütün bunlar ruhunu serbest bırakmış, sürekli sonsuzluğu kavramasına artık engel olmuyordu. Hiçbir şey başlamıyor, hiçbir şey sona ermiyordu. Yalnızca sonsuz bir şimdi vardı; yaşamı öylesine acı tatlı, yoğun ve özlemli bir aşkla seven, kişiliğinin ise yalnızca kusurlu bir dışavurumu olduğu o güç, bu şimdinin kapılarını bulmayı her zaman bilecekti.

Yaşayacağım! diye fısıldadı yastığa, ağladı ve… bir sonraki an neye ağladığını artık bilmiyordu. Beyni durmuş, bilgisi sönmüştü; içinde birdenbire yine yalnızca suskun bir karanlık kalmıştı. Ama geri gelecek! diye kendini temin etti. Ona sahip olmamış mıydım?… Uyuşukluk ve uykunun karşı konulmaz biçimde üzerine çöktüğünü hissederken, bu muazzam mutluluğu asla bırakmamaya; gücünü toplayıp, öğrenip, okuyup incelemeye, bütün bu düşüncelerin çıktığı dünya görüşünü kesin ve vazgeçilmez biçimde benimseyene kadar çalışmaya yemin etti.

Ama bu mümkün değildi; daha ertesi sabah, dünkü düşünsel taşkınlıkları hatırlayınca içini kaplayan hafif bir mahcubiyetle uyandığında, bu güzel niyetleri gerçekleştirmenin imkânsızlığını sezdi.

Geç kalktı ve hemen bir Yurttaşlar Meclisi oturumundaki tartışmalara katılması gerekti. Orta büyüklükteki bu ticaret kentinin üçgen çatılı, dolambaçlı sokaklarındaki kamusal, ticari ve yurttaşlık yaşamı zihnini ve gücünü yeniden ele geçirdi. Harikulade okumaya geri dönme niyetini hâlâ aklında tutarken, o gecenin yaşantılarının gerçekten kendisine uygun olup olmadığını ve ölüm gelip çattığında ayakta kalıp kalmayacağını sormaya başladı. Yurttaşlık içgüdüleri buna karşı koyuyordu. Kibir duygusu da başkaldırdı: tuhaf ve gülünç bir duruma düşme korkusu. Bu şeyler ona yakışır mıydı? Ona, Senatör Thomas Buddenbrook’a, Johann Buddenbrook Şirketi’nin sahibine uygun muydu?…

İçinde bunca hazine barındıran tuhaf kitaba bir daha göz atamadı; büyük eserin öteki ciltlerini edinmesi ise hiç söz konusu olmadı. Yıllar içinde onu ele geçiren sinirli titizlik günlerini tüketiyordu. Düzenlemesi ve halletmesi gereken beş yüz değersiz, gündelik ayrıntı peşinde koştururken, zamanı akla uygun ve verimli biçimde bölmeye yetecek irade gücünü gösteremiyordu. O unutulmaz öğleden yaklaşık iki hafta sonra her şeyden vazgeçti ve hizmetçiye, bahçe masasının çekmecesinde gelişigüzel duran bir kitabı hemen yukarı çıkarıp kitaplığa koymasını emretti.

Böylece ellerini yüce ve son gerçeklere özlemle uzatan Thomas Buddenbrook, çocukluğunda inançla benimsetilmiş kavram ve imgelere yorgun argın geri döndü. İnsan çocuklarının babası olan, kişisel benliğinin bir parçasını bizim için acı çekip kan döksün diye yeryüzüne gönderen, kıyamet gününde yargılayacak ve ardından başlayacak sonsuzluk boyunca doğruların bu keder vadisinin acılarına karşılık bulacağı biricik ve kişisel Tanrı’yı düşünüp durdu… Son korkular gelip çattığında, anlamayı değil yalnızca itaatkâr inancı isteyen; yerleşik, çocukça sözlerle hazır bulunacak, biraz bulanık, biraz da saçma bu öykünün tamamını… Gerçekten mi?

Ah, bu konuda da huzura kavuşamadı. Evinin onuru, karısı, oğlu, adı ve ailesi için kemirici bir kaygı duyan bu adam; bedenini incelik ve çabayla zar zor zarif, kusursuz ve dik tutan bu yıpranmış adam, ruhun aslında ne durumda olduğu sorusuyla günlerce boğuştu: Ruh ölümden hemen sonra mı cennete giderdi, yoksa mutluluk ancak bedenin dirilişiyle mi başlardı?… O zamana kadar ruh nerede kalırdı? Okulda ya da kilisede biri ona bundan hiç söz etmiş miydi? İnsanları böyle bir bilgisizlik içinde bırakmak nasıl savunulabilirdi? Neredeyse Papaz Pringsheim’ı ziyarete gidip ondan öğüt ve teselli isteyecekti; son anda gülünç duruma düşme korkusuyla vazgeçti.

Sonunda her şeyden vazgeçti ve her şeyi Tanrı’ya bıraktı. Sonsuzluğa ilişkin işlerini düzenleme çabası böylesine tatmin etmeyen bir sonuç verdiğine göre, en azından dünyevi işlerini özenle düzene koymaya karar verdi; böylece uzun süredir aklında olan bir niyetini gerçekleştirecekti.

Bir gün, öğle yemeğinden sonra, küçük Johann oturma odasında, anne babası kahvelerini içerken, babasının annesine bugün Avukat Doktor Falanca'yı beklediğini ve onunla vasiyetini hazırlayacağını söylediğini duydu; vasiyetin kesinleştirilmesini sürekli belirsiz bir zamana ertelememeliydi. Daha sonra Hanno salonda bir saat piyano çalıştı. Koridordan geçmek üzereyken, ana merdivenden çıkan babasıyla uzun siyah bir redingot giymiş bir adama rastladı.

“Hanno!” dedi Senatör kısaca. Küçük Johann durdu, yutkundu ve alçak sesle, aceleyle, “Evet, babacığım…” diye karşılık verdi.

“Bu beyefendiyle önemli bir işim var,” diye devam etti babası. “Rica etsem şu kapının önünde durur”—sigara odasının girişini gösterdi—“kimsenin, duydun mu, kesinlikle hiç kimsenin bizi rahatsız etmemesine dikkat eder misin?”

“Evet, babacığım,” dedi küçük Johann ve iki beyefendinin arkasından kapanan kapının önünde durdu.

Orada durup bir eliyle göğsündeki denizci düğümünü tuttu; güvenmediği bir dişe dilini sürtüyor, odanın içinden kendisine ulaşan ciddi ve boğuk sesleri dinliyordu. Şakaklarına kıvrılarak düşen açık kahverengi saçlı başı yana eğikti. Çatık kaşlarının altındaki, çevresi mavimsi gölgelerle sarılı altın kahverengi gözleri, başını çevirmiş, çekingen ve düşünceli bir ifadeyle yan tarafa bakıyordu. Bu ifade, büyükannesinin tabutunun başında çiçek kokusunu ve o yabancı, ama tuhaf biçimde tanıdık kokuyu içine çektiği sıradaki ifadenin aynısıydı.

Ida Jungmann geldi ve, “Hannocan, benim yavrum, burada ne yapıyorsun, niye dikilip duruyorsun!” dedi.

Kambur çırak, elinde bir telgrafla bürodan çıktı ve Senatör’ü sordu.

Küçük Johann her seferinde, mavi, çapa işlemeli denizci giysisinin koluna sokulu kolunu kapının önünde yatay biçimde uzatıyor, başını sallayıp bir süre sessiz kaldıktan sonra alçak ve kararlı bir sesle, “İçeri kimse giremez. – Babam vasiyetini yazıyor.” diyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…