Buddenbrooklar kitap kapağı

43. bölüm / 97

On Birinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: On Birinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime · Okuduğun bölüm
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

On Birinci Bölüm
Aşağıda anlatılanlar 1855 yılının yaz sonlarında, bir pazar öğleden sonra yaşandı. Buddenbrooklar Manzara Odası’nda oturmuş, aşağıda hâlâ giyinmekte olan Konsolos’u bekliyorlardı. Kistenmaker ailesiyle birlikte şehir kapısının dışındaki bir eğlence bahçesine gitmek üzere bayram günü gezintisi kararlaştırılmıştı. Her pazar akşamı bir arkadaşlarının evinde küçük zenci çocuklar için çorap ören Klara ile Klothilde dışında herkes orada kahve içecek, hava izin verirse nehirde kayık gezintisi de yapacaktı…

“Babam çekilir dert değil,” dedi Tony, her zamanki gibi abartılı sözler seçerek. “Belirlenen saatte hazır olabildiği görülmüş mü? Yazı masasının başında oturuyor… oturuyor… oturuyor… Şu bitecek, bu bitecek… Tanrım, belki de gerçekten gereklidir, bir şey demedim… ama kalemi çeyrek saat önce bıraksa batıyoruz diye ilan vermemiz gerekeceğini sanmıyorum. Neyse… tam on dakika gecikince sözü aklına geliyor; iki basamağı birden atlayarak merdivenlerden yukarı çıkıyor, üstelik üst katta kan basıncının yükselip çarpıntıya tutulacağını biliyor… Her davetten, her gezintiden önce böyle! Acele etmeden hazırlanamaz mı? Vaktinde yola çıkıp ağır ağır yürüyemez mi? Bu sorumsuzluk. Ben olsam kocama ciddi ciddi akıl verirdim, anne…”

Tony, modaya uygun, ışığa göre renk değiştiren ipekten elbisesiyle, Konsolos hanımın yanındaki kanepede oturuyordu. Konsolos hanım ise siyah dantellerle süslenmiş, daha ağır, nervürlü gri ipekten bir giysi giymişti. Dantelden ve sert tülden yapılmış başlığının çene altında saten bir kurdeleyle tutturulan uçları göğsüne dökülüyordu. Düz ortadan ayrılmış saçları değişmez biçimde kızıl sarıydı. İki beyaz, ince mavi damarları görünen elinde bir el çantası tutuyordu. Yanında, koltukta Tom oturmuş sigara içiyor; pencere kenarında Klara ile Thilda karşılıklı oturuyordu. Zavallı Klothilde’nin her gün bunca iyi ve bol yiyecek yemesine rağmen neden hiç kilo alamadığı anlaşılır gibi değildi. Durmadan zayıflıyor, biçimi olmayan siyah elbisesi de bu gerçeği gizlemiyordu. Düz, kül rengi saçlarının altındaki uzun, sessiz, solgun yüzünde, ucu kalınlaşan düz ve gözenekli bir burun vardı…

“Sizce yağmur yağmayacak mı?” diye sordu Klara. Genç kız, soru sorarken sesini hiç yükseltmemek gibi bir alışkanlığa sahipti; her birinin yüzüne kararlı ve oldukça sert bir bakışla bakıyordu. Kahverengi elbisesini yalnızca küçük, beyaz, kolalı bir devrik yaka ve ona uygun manşetler süslüyordu. Dik oturmuş, ellerini kucağında birleştirmişti. Hizmetçiler en çok ondan çekinirdi. Sabah ve akşam aile duasını o yönetiyordu; çünkü Konsolos artık başını ağrıtmadan yüksek sesle okuyamıyordu.

“Bu akşam başlığını yanına alacak mısın, Tony?” diye yeniden sordu. “Yağmurda mahvolur. Yeni başlığa yazık. Bence gezintinizi ertelemeniz daha doğru…”

“Hayır,” diye karşılık verdi Tom. “Kistenmaker’lar geliyor. Önemli değil… Barometre çok ani düştü… Küçük bir aksilik, bir sağanak olur… Uzun sürmez. Babam daha hazır değil, olsun. Geçene kadar rahatça bekleyebiliriz.”

Konsolos hanım elini karşı çıkarcasına kaldırdı. “Fırtına çıkacağını mı düşünüyorsun, Tom? Ah, biliyorsun, korkuyorum.”

“Hayır,” dedi Tom. “Bu sabah limanda Kaptan Kloot’la konuştum. O hiç yanılmaz. Yalnızca sağanak olacak… Üstelik kuvvetli bir rüzgâr bile çıkmayacak.”

Eylülün ikinci haftası, gecikmiş yaz sıcaklarını getirmişti. Güney-güneydoğu rüzgârında yaz, şehrin üzerine temmuzdakinden de ağır çökmüştü. Alışılmadık koyu mavi bir gökyüzü, ufukta çölü andıran soluk bir renkle çatıların üzerinde parlamış; güneş battıktan sonra dar sokaklardaki evler ve kaldırımlar fırın gibi boğuk bir sıcaklık yaymıştı. Bugün rüzgâr bütünüyle batıya dönmüş, aynı anda barometre de birden düşmüştü… Gökyüzünün büyük bir bölümü hâlâ maviydi, ama kalın ve yumuşak yastıklar gibi gri-mavi bulutlar yavaş yavaş yükseliyordu.

Tom sözlerine şunu ekledi: “Yağmurun son derece iyi geleceğini ben de düşünüyorum. Bu havada yürümek zorunda kalsak sıcaktan bayılırız. Doğal olmayan bir sıcaklık. Pau’da böyle bir şey yaşamamıştım…”

Tam o sırada Ida Jungmann, küçük Erika’nın elinden tutarak odaya girdi. Çocuk yeni kolalanmış basma bir elbise giymişti; kolalı kumaş ve sabun kokuyor, çok sevimli görünüyordu. Yüzünün pembeliğiyle gözleri tümüyle Bay Grünlich’inkilere benziyordu; ama üst dudağı Tony’ninkiydi.

İyi Ida, kırkını henüz geçmiş olmasına rağmen saçları iyice kırlaşmış, neredeyse bembeyaz olmuştu. Ama bu ailesinde görülürdü; hıçkırık hastalığından ölen amcasının da otuz yaşında saçları bembeyazmış. Bununla birlikte küçük kahverengi gözleri sadık, canlı ve dikkatli bakıyordu. Buddenbrookların yanında artık yirmi yıldır çalışıyor, vazgeçilmez oluşuyla gurur duyuyordu. Mutfak, kiler, çamaşır dolapları ve porselenleri denetler; önemli alışverişleri yapar, küçük Erika’ya kitap okur, oyuncak bebeğine elbiseler diker, onunla çalışır; öğlenleri de içi sandviçli bir somun ekmek paketiyle okuldan alıp Mühlenwall’da gezdirirdi. Her hanım Konsolos hanıma ya da kızına şöyle derdi: “Ne harika bir Mamsell’iniz var, canım! Tanrım, o kadın altın değerinde, inanın bana! Yirmi yıl!… Altmışına geldiğinde, hatta daha da uzun süre dinç kalır! Şu kemikli insanlar… Bir de o sadık gözler! Sizi kıskanıyorum, canım!” Ama Ida Jungmann kendine de değer verirdi. Kim olduğunu bilirdi; Mühlenwall’da sıradan bir hizmetçi kızı himayesindeki çocukla aynı banka oturup eşitmiş gibi sohbete girişmek istediğinde Mamsell Jungmann, “Erikacığım, burada cereyan var,” der ve oradan uzaklaşırdı.

Tony küçük kızını yanına çekip pembe yanaklarından birini öptü; Konsolos hanım ise biraz dalgın bir gülümsemeyle avucunu ona uzattı… çünkü gittikçe kararan gökyüzünü kaygıyla izliyordu. Sol eli koltuk minderinin üzerinde sinirli sinirli kıpırdıyor, açık renk gözleri huzursuzca pencereye kayıyordu.

Erika büyükannesinin yanına oturabildi; Ida ise sırtını dayamadan bir koltuğa yerleşip tığ işi örmeye başladı. Böylece herkes bir süre sessizce oturup Konsolos’u bekledi. Hava boğucuydu. Dışarıda mavinin son kırıntısı da silinmiş, koyu gri gökyüzü derin, ağır ve yağmur yüklü hâlde alçalmıştı. Odanın renkleri, duvar kâğıdındaki manzara resimlerinin tonları, mobilyalarla perdelerin sarısı solmuş; Tony’nin elbisesindeki renk oyunları kaybolmuş, insanların gözleri ışıltısını yitirmişti. Marienkirchhof’taki ağaçların arasında az önce oynaşan, karanlık sokakta tozu küçük girdaplarla savuran rüzgâr, batı rüzgârı da dinmişti. Bir an her yer bütünüyle sessizliğe gömüldü.

Derken, birden o an geldi… Sessiz, ürkütücü bir şey oldu. Bunaltıcı sıcaklık iki katına çıkmış gibiydi; atmosfer, bir saniye içinde hızla artan bir basınç uyguluyor, beyni korkutuyor, yüreği sıkıştırıyor, nefes almayı engelliyordu… Aşağıda bir kırlangıç sokağın hemen üstünde öyle alçaktan uçuyordu ki kanatları kaldırıma çarpıyordu… Bu çözülmez basınç, bu gerilim, bedenin giderek artan sıkıntısı bir an daha sürseydi dayanılmaz olurdu; tam doruk noktasına ulaştığında bir gevşeme, bir kırılma yaşanmasaydı… bir yerde sessizce meydana gelen, yine de duyulduğu sanılan o küçük, rahatlatıcı kopuş olmasaydı… aynı anda, öncesinde neredeyse tek bir damla bile düşmeden yağmur boşanmasaydı; olukta su köpürüp kaldırıma sıçramasaydı…

Sinirlerinin tepkilerini gözlemlemeye hastalığı yüzünden alışmış olan Thomas, bu tuhaf saniyede öne eğilmiş, elini başına götürmüş ve sigarasını atmıştı. Ötekilerin de bunu hissedip fark edip etmediğini anlamak için çevresine baktı. Annesinde bir şey sezinlediğini sandı; diğerleri hiçbir şeyin farkına varmış görünmüyordu. Konsolos hanım şimdi Marienkirche’yi tümüyle örten sağanak yağmura bakıp içini çekti: “Tanrı’ya şükür.”

“İşte,” dedi Tom. “İki dakikaya kalmaz serinler. Dışarıda ağaçların dallarına damlalar dizilir, biz de verandada kahve içeriz. Thilda, aç şu pencereyi.”

Yağmurun sesi içeri daha güçlü doldu. Gürültüyle yağıyordu. Her yer şırıldıyor, damlıyor, akıyor, köpürüyordu. Rüzgâr yeniden çıkmış, sık su perdesinin içine neşeyle dalıp onu yırtarak etrafa savurmuştu. Her dakika havayı biraz daha serinletiyordu.

Derken hizmetçi kız Line sütunlu salondan koşarak geçti ve odaya öyle bir hızla daldı ki Ida Jungmann yatıştırıcı ama sitemkâr bir sesle, “Tanrım, diyorum ya…!” diye çıkıştı.

Line’ın ifadesiz mavi gözleri faltaşı gibi açılmış, çenesi bir süre boşuna çalışmıştı…

“Ah, Konsolos hanım, ah hayır, hemen gelin hele… Ah Tanrım, nasıl korktum…”

“Güzel,” dedi Tony, “yine bir şeyleri kırmış! Herhalde iyi porselenden bir şeyleri! Hayır anne, senin hizmetkârların yok mu…!”

Ama kız korkuyla kekeledi: “Ah hayır, Bayan Grünlich… Keşke yine o olsaydı… Ama beyefendinin başına geldi; ben çizmeleri götüreyim dedim, bir de baktım Konsolos Bey koltukta oturuyor, konuşamıyor, hep böyle soluk soluğa kalıyor; galiba iyi değil, çünkü Konsolos Bey’in rengi de iyice sararmış…”

“Grabow’a!” diye bağırdı Thomas ve kızı kapıya doğru sürükledi.

“Tanrım! Ah Tanrım!” diye haykırdı Konsolos hanım; ellerini yüzünün iki yanında birleştirip dışarı koştu…

“Grabow’a… Bir arabayla… Hemen!” diye nefes nefese tekrarladı Tony.

Merdivenlerden aşağı, kahvaltı odasının içinden geçip yatak odasına koştular.

Ama Johann Buddenbrook çoktan ölmüştü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…