Buddenbrooklar kitap kapağı

72. bölüm / 97

Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime · Okuduğun bölüm
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Sekizinci Kısım
Birinci Bölüm
Kent itfaiye sigorta şirketinde bir süredir müdürlük yapan Bay Hugo Weinschenk, önü kapalı ceketi, dar siyah bıyıkları —erkeksi ve ciddi bir havayla dudaklarının kenarlarına doğru uzamışlardı— ve hafif sarkık alt dudağıyla, büyük holde ağır ağır, kendinden emin adımlarla yürür, ön bürolardan arka bürolara geçerken yumruklarını önünde tutup dirseklerini yanlara doğru rahatça oynatırdı. İnsana çalışkan, hali vakti yerinde ve heybetli bir adam görüntüsü verirdi.

Öte yandan Erika Grünlich artık yirmi yaşındaydı; boylu poslu, serpilip güzelleşmiş, sağlığı ve gücü yüzüne vurmuş bir kızdı. Talih onu merdivenlerden inerken ya da üst kattaki korkuluğa yaslanmışken, tam da Bay Weinschenk’in yolu oradan geçerken karşısına çıkarırsa —ki bu sık sık olurdu— müdür kısa siyah saçlarının şakaklarında kırlaşmaya başladığı başından silindir şapkasını çıkarır, frakının belini daha da belirgin biçimde sallayarak yürür ve genç kıza, kahverengi gözleriyle şaşkın ve hayran bir bakış fırlatırdı. Bu gözler, bakışlarını cesurca sağa sola gezdirirdi… Erika da ardından kaçıp bir pencere pervazına oturur ve şaşkınlıkla utançtan bir saat boyunca ağlardı.

Matmazel Grünlich, Therese Weichbrodt’un gözetiminde terbiye ve edep içinde yetişmişti; düşünceleri de öyle pek derinlere uzanmazdı. Bay Weinschenk’in silindir şapkasına, onu görünce kaşlarını kaldırıp indirme biçimine, son derece görkemli duruşuna ve havada sallanan yumruklarına ağlıyordu. Annesi Frau Permaneder ise daha ileriyi görüyordu.

Kızının geleceği yıllardır içini kemiriyordu; çünkü evlenme çağına gelmiş başka kızlarla karşılaştırıldığında Erika’nın eli zayıftı. Frau Permaneder yalnızca sosyeteye girip çıkmamakla kalmıyor, onunla düşmanlık içinde yaşıyordu. İki kez boşandığı için en seçkin çevrelerin kendisini aşağı gördüğü düşüncesi neredeyse takıntı hâline gelmişti; muhtemelen çoğu zaman yalnızca kayıtsızlığın bulunduğu yerde hor görülme ve kötü niyet arıyordu. Örneğin, varlığı onu neşeli ve iyi yürekli yapan bu liberal ve dürüst adam Konsolos Hermann Hagenström, karşısından başı geride, yüzünü —kendi sert sözlerinden biriyle “vebalı gibi nefret ettiği” bu kaz ciğerli suratı— görmezden gelerek geçmeseydi, onu sokakta selamlardı muhtemelen. Böylece Erika da amcası senatörün çevresinden büsbütün uzak kalıyor, balolara gitmiyor ve erkeklerle tanışma fırsatını pek bulamıyordu.

Yine de, özellikle kendi deyimiyle “işi bittikten” sonra, Frau Antonie’nin en büyük dileği, kızının kendisinin boşa çıkan umutlarını gerçekleştirmesi ve aileye onur kazandıracak, kendisi için avantajlı ve mutlu bir evlilik yaparak annesinin başından geçenleri unutturmasıydı. Son zamanlarda umuda pek yer bırakmayan ağabeyine karşı, Tony ailenin talihinin henüz tükenmediğini, yolun sonuna gelmediklerini kanıtlayacak bir işaret bekliyordu… Bay Permaneder’in büyük bir incelikle geri verdiği ikinci çeyizi olan on yedi bin taler Erika için hazırdı. Keskin gözlü ve deneyimli Frau Antonie, kızıyla müdür arasında filizlenen narin bağı fark eder etmez, Bay Weinschenk ziyarete gelsin diye Tanrı’ya dua etmeye başlamıştı.

Geldi de. Birinci kattaki daireye çıktı; büyükanne, kızı ve torunundan oluşan üç hanım tarafından karşılandı, on dakika kadar sohbet etti ve öğleden sonra kahve saatinde yeniden uğrayıp rahatça konuşacağına söz verdi.

Dediğini yaptı, birbirlerini tanımaya başladılar. Müdür aslen Silezyalıydı; yaşlı babası hâlâ orada yaşıyordu. Ailesi pek hesaba katılacak gibi görünmüyor, Hugo Weinschenk kendi kendini yetiştirmiş bir adam izlenimi veriyordu. Böyle insanlarda görülen, doğuştan gelmeyen, tam güven vermeyen, biraz abartılı ve biraz da kuşkucu bir özgüveni vardı; tavırları pek kusursuz, sohbeti ise içten içe epey beceriksizdi. Ayrıca biraz küçük burjuva kesimli frakının bazı yerleri parlamış, iri siyah taşlı kol düğmelerinin olduğu manşetleri pek temiz ve yeni görünmüyordu. Sol elinin orta parmağındaki tırnak da bir kaza sonucu büsbütün kuruyup kapkara olmuştu… Pek hoş bir manzara değildi; ama bu, Hugo Weinschenk’in saygıdeğer, çalışkan, enerjik, yılda on iki bin kurant mark kazanan bir adam olmasına ve Erika Grünlich’in gözünde yakışıklı sayılmasına engel değildi.

Frau Permaneder durumu çabucak kavrayıp değerlendirmişti. Konsolos hanımla senatöre bu konudaki düşüncelerini açıkça söyledi. Çıkarların birbirine uyduğu ve birbirini tamamladığı açıktı. Müdür Weinschenk de Erika gibi toplum çevreleriyle hiçbir bağlantısı olmayan biriydi; ikisi adeta birbirlerine muhtaçtı ve belli ki Tanrı onları birbirleri için yaratmıştı. Kırkına yaklaşan ve saçları kırlaşmaya başlayan müdür, konumuna ve şartlarına uygun bir yuva kurmak istiyorsa, Erika Grünlich’le evlenmesi ona kentin en seçkin ailelerinden birine giriş sağlayacak, mesleğinde ilerlemesine ve yerini sağlamlaştırmasına yarayacaktı. Erika’nın esenliği söz konusu olduğunda ise Frau Permaneder, en azından kendi başından geçenlerin bu evlilikte tekrarlanmayacağını söyleyebilirdi. Hugo Weinschenk’in Bay Permaneder’le en ufak bir benzerliği yoktu; Bendix Grünlich’ten de düzenli maaşı ve sağlam memur konumuyla ayrılıyor, bu durum ilerlemesinin önünü kapatmıyordu.

Kısacası her iki taraf da iyi niyetliydi. Müdür Weinschenk’in öğleden sonraları yaptığı ziyaretler sıklaştı ve 1867 yılının ocak ayında, Erika Grünlich’ten kısa, erkeksi ve açık sözlerle kendisiyle evlenmesini istedi.

O günden sonra aileden biri sayıldı; “çocuk günlerine” katılmaya başladı ve nişanlısının yakınları onu nazikçe karşıladı. Aralarında pek de yerine yakışmadığını hemen anlamış olmalıydı; ama bu duyguyu daha da gözü pek bir tavırla gizledi. Konsolos hanım, Amca Justus ve Senatör Buddenbrook —Breite Straße’deki Buddenbrook hanımları hariç— bu çalışkan büro adamına, toplum hayatını bilmeyen bu emekçiye nazikçe hoşgörü göstermeye hazırdılar.

Bu hoşgörü gerekliydi; çünkü yemek salonundaki aile sofrasını kaplayan sessizliği sık sık canlandırıcı, dikkat dağıtıcı bir sözle bozmak gerekiyordu. Müdür, Erika’nın yanaklarıyla kollarını fazlasıyla şakacı bir tavırla okşadığında; sohbet arasında portakal marmelatının unlu bir yemek olup olmadığını sorduğunda —“unlu yemek” derken kelimeleri cüretkâr bir vurguyla söylerdi— ya da “Romeo ve Jülyet”in Schiller’in bir oyunu olduğunu söylediğinde böyle bir sessizlik çökerdi. Bütün bunları ellerini kaygısızca ovuşturarak, gövdesini sandalyenin arkalığına doğru eğip büyük bir canlılık ve özgüvenle anlatırdı.

En iyi Senatör’le anlaşabiliyordu; Senatör, siyaset ve iş meseleleri üzerinden sohbeti kazasız belasız yürütmeyi bilirdi. Gerda Buddenbrook’la ilişkisi ise tam bir umutsuzluk kaynağıydı. Bu hanımın kişiliği onu öylesine şaşırtıyordu ki, onunla iki dakika yetecek bir sohbet konusu bile bulamıyordu. Gerda’nın keman çaldığını biliyor, bu gerçeği de çok etkileyici buluyordu; bu yüzden her perşembe karşılaştıklarında şakacı bir soruyu tekrarlamakla yetiniyordu: “Keman nasıl?” Ama üçüncü seferden sonra Senatör hanım bu soruya hiç karşılık vermedi.

Christian ise yeni hısımını burnunu kırıştırarak izler, ertesi gün onun davranışlarını ve konuşma biçimini uzun uzadıya taklit ederdi. Rahmetli Konsolos Johann Buddenbrook’un ikinci oğlu Öynhausen’de eklem romatizmasından kurtulmuştu; ama eklemlerindeki tutukluk sürüyordu. Sol yanındaki dönem dönem baş gösteren “ızdırap” —“bütün sinirlerin çok kısa” olduğu yer— ve maruz kaldığını düşündüğü diğer rahatsızlıklar da geçmemişti: nefes alma ve yutkunma güçlükleri, kalp düzensizlikleri, felç belirtilerine yatkınlık ya da felç geçirme korkusu… Görünüşü de henüz otuzlarının sonlarında bir adama pek benzemiyordu. Kafası neredeyse tamamen keldi; yalnızca ensesinde ve şakaklarında seyrek, kızılımsı saçları kalmıştı. Huzursuz bir ciddiyetle etrafa bakan küçük, yuvarlak gözleri yuvalarına hiç olmadığı kadar gömülmüştü. İri, kemerli burnu da her zamankinden daha iri ve kemikli görünerek kuru, solgun yanaklarının arasından fırlıyordu; ağzının üstünü örten sık, kızıl sarı bıyıklarının üzerinden… Dayanıklı ve zarif İngiliz kumaşından pantolonu ise kuru, çarpık bacaklarında bol bol dökülüyordu.

Eve döndüğünden beri eskisi gibi annesinin evinde, birinci kattaki koridorda bir oda tutuyordu; ama Mengstraße’de geçirdiği zamandan çok kulüpte vakit geçiriyordu, çünkü evde hayatı pek kolay değildi. Ida Jungmann’ın yerine geçen ve artık Konsolos hanımın hizmetçilerini yöneten, ev işlerini çekip çeviren Riekchen Severin, köyden gelmiş, yapılı, yirmi yedi yaşında, yanakları kızarmış ve çatlamış, dudakları kalınca bir kadındı. Köylülerin gerçekçi bakışıyla, vakti boş gezen, kimi zaman aptal kimi zaman perişan hâllere düşen ve saygıdeğer Senatör’ün kalkık kaşla görmezden geldiği bu hikâye anlatıcısına pek yüz vermemek gerektiğini anlamış, ihtiyaçlarını öylece ihmal etmişti. “Yahu Bay Buddenbrook!” derdi. “Şimdi size ayıracak vaktim yok!” Bunun üzerine Christian burnunu kırıştırarak ona, “Hiç utanmıyor musun?” der gibi bakar ve eklemleri tutuk adımlarla yoluna devam ederdi.

“Her zaman mumum olduğunu mu sanıyorsun?” dedi Tony’ye… “Nadiren! Çoğu zaman bir kibritle yatağa gitmem gerekiyor….” Ya da annesinin verebildiği harçlık az olduğundan şöyle açıklardı: “Zor zamanlar! Evet, eskiden her şey başkaydı! Ne sanıyorsun?… Şimdi diş tozu almak için sık sık beş şilin borç istemem gerekiyor!”

“Christian!” diye seslendi Frau Permaneder. “Ne kadar yakışıksız! Kibritle yatmak! Beş şilin! Bari bunları anlatma!” Öfkelenmiş, gücenmiş, en kutsal duyguları incinmişti; ama bu hiçbir şeyi değiştirmiyordu…

Christian, diş tozu için gereken beş şilini eski dostu, hukuk doktoru Andreas Gieseke’den borç almıştı. Bu dostluk işine yaramıştı ve ona onur kazandırıyordu; çünkü saygınlığını korumasını bilen bir suitier olan avukat Gieseke, geçen kış yaşlı Kaspar Överdieck huzur içinde öldüğünde ve yerine Doktor Langhals geçtiğinde senatör seçilmişti. Ama bu, yaşam tarzını değiştirmemişti. Matmazel Huneus’la evlendikten sonra kent merkezinde geniş bir evde oturan Gieseke’nin, St. Gertrud banliyösünde de genç ve son derece güzel, kökeni belirsiz bir hanımın tek başına yaşadığı küçük, yeşillikler içindeki, rahat döşenmiş bir villası olduğu biliniyordu. Evin kapısının üzerinde zarif, yaldızlı harflerle “Quisisana” yazıyordu; bütün kentte bu adla bilinen huzurlu küçük evin adı, çok yumuşak S’lerle ve A’ları neredeyse E gibi söyleyerek telaffuz edilirdi. Senatör Gieseke’nin en iyi dostu Christian Buddenbrook da Quisisana’ya girmenin yolunu bulmuştu; orada, Hamburg’da Aline Puvogel’in yanında ve Londra, Valparaiso ile dünyanın daha nice yerindeki benzer durumlarda olduğu gibi başarılı olmuştu. “Biraz hikâye anlatmış”, “biraz hoş davranmıştı”; artık o yeşil evde Senatör Gieseke kadar düzenli görünüyordu. Bunu Gieseke’nin bilgisi ve rızasıyla yapıp yapmadığı belirsizdi; ama kesin olan, Christian Buddenbrook’un Quisisana’da, Senatör Gieseke’nin karısının yüklü parasıyla satın aldığı dostça oyalanmanın aynısını bedavaya bulduğuydu.

Hugo Weinschenk, Erika Grünlich’le nişanlandıktan kısa süre sonra eniştesine sigorta bürosunda işe başlamasını önerdi. Christian gerçekten de on dört gün yangın sigortasında çalıştı. Ne var ki yalnızca sol yanındaki ızdırap değil, ne olduğu pek anlaşılamayan öteki rahatsızlıkları da bu yüzden arttı; ayrıca müdür, en ufak bir hatasında eniştesine “fok balığı” demekten çekinmeyen son derece öfkeli bir amirdi… Christian da bu işi bırakmak zorunda kaldı.

Madam Permaneder’e gelince, mutluydu; içinin aydınlık havası, “Dünya hayatının da arada bir iyi yanları oluyor,” gibi nükteli sözlerine yansıyordu. Gerçekten de bu haftalarda yeniden çiçek açmıştı. Canlandırıcı telaşları, çeşit çeşit planları, ev tutma kaygıları ve çeyiz hazırlama heyecanı, ilk nişanlılık zamanını öyle canlı biçimde hatırlatıyordu ki, gençleşip sonsuz bir umutla dolmaması mümkün değildi. Genç kızlık günlerinin zarif taşkınlığından çoğu yüzüne ve hareketlerine geri dönmüştü. Hatta koca bir Kudüs Akşamı’nın havasını öylesine coşkulu bir neşeyle bozuyordu ki Lea Gerhardt bile atasının kitabını indirip salondaki güvercinlerin iri, bilgisiz ve kuşkucu gözleriyle etrafına bakındı…

Erika annesinden ayrılmayacaktı. Müdürün de rızasıyla, hatta onun isteği üzerine, Frau Antonie’nin en azından şimdilik Weinschenklerin yanında kalıp deneyimsiz Erika’ya ev işlerinde yardım etmesine karar verilmişti… İşte bu, içinde öyle tatlı bir duygu uyandırıyordu ki sanki Bendix Grünlich de Alois Permaneder de hiç yaşamamış, hayatındaki bütün başarısızlıklar, düş kırıklıkları ve acılar hiçliğe karışmıştı; sanki taptaze umutlarla yeniden başlayabilirdi. Erika’ya, çok sevdiği tek erkeği karşısına çıkaran Tanrı’ya şükretmesini öğütlüyordu; oysa kendisi, anne olarak, ilk ve içten sevgisini görev ve akıl uğruna boğmak zorunda kalmıştı. Sevinçten titreyen eliyle aile kayıtlarına müdürün adının yanına Erika’nın adını yazan da oydu… ama asıl gelin oydu, Tony Buddenbrook’un ta kendisi. Perdeleri ve halıları bir kez daha ustalıkla inceleyebilecek, mobilya ve çeyiz mağazalarını bir kez daha dolaşabilecek, seçkin bir daireyi yeniden görüp kiralayabilecek olan oydu! Dindar ve geniş aile evinden yeniden ayrılacak, artık yalnızca boşanmış bir kadın olmaktan çıkacaktı; başını kaldırıp ailesinin saygınlığını artıracak, herkesin dikkatini çekecek yeni bir hayata başlama fırsatı bir kez daha önüne çıkmıştı… Yoksa rüya mıydı bu? Sabahlıklar ortaya çıkmıştı! Kendisiyle Erika’ya iki sabahlık: yumuşak, dokuma kumaştan; geniş etekli ve yakadan etek ucuna kadar sıra sıra kadife fiyonklarla süslü!

Haftalar geçti ve Erika Grünlich’in nişanlılık dönemi sona yaklaşırken, genç çift birkaç eve ziyarete gitti. Müdür ciddi, toplum hayatında deneyimsiz bir emekçiydi; boş vakitlerini ailesiyle baş başa, huzurlu bir ev ortamında geçirmeyi düşünüyordu… Thomas, Gerda, nişanlı çift, Friederike, Henriette ve Pfiffi Buddenbrook’la Senatör’ün yakın dostlarından birkaçını Fischergrube’deki evin büyük salonunda bir araya getiren bir nişan yemeği düzenledi. Müdürün Erika’nın dekolteli boynuna vurmaya devam etmesi yine şaşkınlık uyandırdı… Düğün yaklaşıyordu.

Törenin yapıldığı yer, Frau Grünlich’in bir zamanlar mersin dallarını taşıdığı gibi yine sütunlu salondu. Seçkin çevrelere girip çıkan Glockengießerstraße’den Frau Stuht, gelinin beyaz saten elbisesinin pilelerini düzenlemesine ve yeşil takılarını takmasına yardım etmişti. Buddenbrook senatörü birinci, Christian’ın dostu Senatör Gieseke ikinci sağdıçtı; Erika’nın yatılı okuldan iki eski arkadaşı nedimelik ediyordu. Müdür Hugo Weinschenk heybetli ve erkeksi görünüyordu; doğaçlama kurulan sunağa giderken Erika’nın yere dökülen duvağına yalnızca bir kez bastı. Papaz Pringsheim, ellerini çenesinin altında kavuşturmuş, kendine özgü uhrevi ciddiyetle töreni yönetiyordu; her şey geleneğe ve erkâna uygun biçimde ilerledi. Yüzükler değiş tokuş edilirken derin ve tiz iki “Evet” sesi sessizliği doldurdu; ikisi de biraz boğuktu. Geçmişin, bugünün ve geleceğin ağırlığı altında ezilen Frau Permaneder yüksek sesle ağlamaya başladı —hâlâ o çekincesiz, gizlemediği çocuk ağlayışıydı bu—. Pfiffi’nin o günün şerefine pince-nez’ine altın bir zincir taktığı Buddenbrook hanımlarıysa böyle durumlarda her zamanki gibi hafifçe ekşi bir gülümsemeyle bakıyorlardı… Matmazel Weichbrodt, yani Therese Weichbrodt, son yıllarda eskisinden de çok küçülmüştü. Annesinin portresinin bulunduğu oval broşu ince boynuna takmış Sesemi, içindeki derin duygulanımı gizlemek istercesine aşırı bir kararlılıkla ona şöyle dedi: “Mutlu ol, iyi bir yavru!”

Ardından, mavi duvar kâğıdından değişmez pozlarda çıkıntı yapan beyaz tanrı heykellerinin çevrelediği salonda, aynı ölçüde görkemli ve ağırbaşlı bir ziyafet verildi. Ziyafetin sonlarına doğru yeni evliler, birkaç büyük şehri kapsayan yolculuklarına çıkmak üzere ortadan kayboldular… Nisan ortalarıydı. Sonraki on dört gün boyunca Frau Permaneder, döşemeci Jacobs’un yardımıyla başyapıtlarından birini ortaya koydu: orta Bäckergrube’deki bir evin kiralanan geniş birinci katını şık biçimde döşedi. Çiçeklerle bolca süslenmiş odalar, eve dönen çifti kucakladı.

Ve Tony Buddenbrook’un üçüncü evliliği başladı.

Evet, bu adlandırma yerindeydi. Bir perşembe günü, Weinschenkler orada yokken, senatör de meseleye bu adı vermişti; Frau Permaneder bunu hoşnutlukla karşılamıştı. Gerçekten de evin bütün yükü onun omuzlarındaydı; ama sevinci ve gururu da kendine pay ediyordu. Bir gün, Konsolos Julchen Möllendorpf, kızlık soyadı Hagenström, ile sokakta ansızın karşılaştığında, yüzüne öyle muzaffer ve meydan okuyan bir ifadeyle baktı ki Frau Möllendorpf önce selam vermek zorunda kaldı… Akrabaları yeni evi görmeye geldiklerinde Tony onları odalarda gezdirirken yüzündeki ve duruşundaki gururla sevinç ciddi bir görünüme bürünüyordu; Erika Weinschenk ise neredeyse hayranlıkla bakan bir konuk gibiydi.

Sabahlığının eteğini arkasından sürükleyerek, omuzlarını biraz kaldırmış, başını geriye atmış, kolunda saten fiyonklarla süslü anahtar sepetiyle —saten fiyonklara bayılırdı— Frau Antonie ziyaretçilere mobilyaları, kapı perdelerini, ince porselenleri, ışıl ışıl gümüş takımları ve müdürün satın aldığı büyük yağlı boya tabloları gösterdi. Tabloların hepsi yiyeceklerden oluşan natürmortlar ve çıplak kadın figürleriydi; Hugo Weinschenk’in zevki böyleydi. Hareketleri sanki şöyle diyordu: “Bakın, hayatta yine nereye geldim.” Neredeyse Grünlich’teki kadar şık, Permaneder’inkinden ise kesinlikle daha şık!

Yaşlı Konsolos hanım, gri ve siyah çizgili ipekler içinde, çevresine belli belirsiz paçuli kokusu yayarak geldi. Aydınlık gözleriyle her şeye sakince göz gezdirdi; yüksek sesle hayranlığını dile getirmeden, takdirini belli etti.
Senatör karısı ve çocuğuyla geldi; Gerda’yla birlikte Tony’nin mutluluk dolu kibirlenişine eğlendi ve Tony’nin çok sevdiği küçük Hanno’yu kuş üzümlü ekmek ve porto şarabıyla boğmasına güçlükle engel oldu… Buddenbrook hanımları geldi; hep bir ağızdan her şeyin öyle güzel olduğunu, kendileri gibi mütevazı kızların orada oturmak istemeyeceğini söylediler… Zavallı Klothilde de geldi; gri, sabırlı ve sıska hâliyle alaylara katlandı, dört fincan kahve içti, ardından geri kalan her şeyi de uzatmalı, nazik sözlerle övdü… Arada bir, “Kulüp”te kimse bulunmadığında Christian da uğrar, bir kadeh Benediktiner içer ve artık bir şampanya ve konyak şirketinin acenteliğini üstlenmeye niyetli olduğunu anlatırdı. Bu işte ustaydı; kolay, hoş bir işti, insan kendi kendinin efendisi olur, ara sıra defterine birkaç şey yazıp bir anda otuz taler kazanırdı. Sonra, şehir tiyatrosunun baş kadın oyuncusuna bir buket sunabilmek için Frau Permaneder’den kırk şilin borç alır; neyin çağrışımıyla, Tanrı bilir, “Maria”dan ve Londra’daki “sefahat”ten söz etmeye başlar; Valparaiso’dan San Francisco’ya bir kutuda yolculuk etmiş uyuz köpeğin hikâyesine dalardı. Bir kez söze başlayınca öyle bir zenginlikle, coşkuyla ve komiklikle anlatırdı ki koca bir salon dolusu insanı eğlendirebilirdi.

Coşkuya kapıldı, diller döktü. İngilizce, İspanyolca, Aşağı Almanca ve Hamburg ağzıyla konuştu; Şilili bıçaklı haydutları, Whitechapel’deki hırsızlık vakalarını anlattı. Sonra da kuplelerinden bir demet sunmaya koyuldu; yüzünü örnek alınacak biçimde kullanıp elleriyle canlı tablolar çizerek şarkı söyledi ya da okudu:

“Saçımı pomatlayıp çıktım

Esplanade’de yürüdüm

Önümden minicik bir kız

Geçip gitti;

Ne hoş bir havası vardı

Bana Fransızca bir “cu” dedi

Başının arkasında da kocaman bir tabak vardı

Dedim ki: ‘Güzel çocuğum,

Ne hoş görünüyorsunuz,

Kolunuza girmeme izin verir misiniz?’

Döndü şöyle bir

Ve — baktı — bana — dedi —:

‘Hadi evine git delikanlı, keyfine bak!’”

Bunu bitirir bitirmez Renz Sirki’nden anekdotlara geçti ve İngiliz bir sözlü palyaçonun gösterisinin tamamını öyle bir biçimde canlandırmaya koyuldu ki insan kendini gösteri alanının önünde oturuyor sanabilirdi. Perdenin arkasından alışıldık bağrışmalar duyuluyordu: “Kapıyı açın bana!”, seyisbaşıyla atışmalar, ardından geniş ve yakınan bir İngilizce-Almanca karışımıyla peş peşe hikâyeler… Uykusunda bir fare yutunca veterinere giden adamın hikâyesiydi bunlardan biri; veteriner de ona bu kez bir kedi yutmasını öğütlüyordu… Bir diğeri, “Büyükannem, kadıncağız taptaze ve sapasağlamken” diye başlayan hikâyeydi: Büyükannesi istasyona giderken binbir macera yaşıyor, sonunda da kadıncağız taptaze ve sapasağlamken tren burnunun dibinden kaçıyordu… Christian, tam da esprinin ardından zafer kazanmış gibi “Müzik, orkestra şefi!” diye kesip attı; sonra müzik başlamayınca sanki uyanmış gibi kendisi de hayretler içinde kaldı…

Sonra, birden sustu; yüzü değişti, hareketleri gevşedi. Küçük, yuvarlak ve derine gömülü gözleri huzursuz bir ciddiyetle dört bir yana gezindi. Elini sol yanından aşağı doğru gezdirdi; sanki içinde olup biten tuhaf şeyleri dinliyordu… Bir kadeh daha likör içti, biraz olsun neşelendi, bir hikâye daha anlatmayı denedi, sonra oldukça çökkün bir ruh hâliyle kalkıp gitti.

O sıralar olağanüstü neşeli olan ve kahkahalarla eğlenen Frau Permaneder, kardeşini taşkın bir keyifle merdivene kadar geçirdi. “Hoşça kal, Bay Acenta!” dedi. “Minnesinger! Kız avcısı! Seni yaşlı koyun! Yine sık sık gel!” Arkasından kahkahalarla güldü, sonra da dairesine döndü.

Ama Christian Buddenbrook’un umurunda değildi; duymamış gibi yaptı, çünkü düşüncelere dalmıştı. “Pekâlâ,” diye düşündü, “şimdi biraz Quisisana’ya gideyim.” Şapkasını başında biraz yana eğmiş, rahibe büstü biçimli sapı olan bastonuna dayanarak, yavaşça, kasılarak ve hafifçe aksayarak merdivenlerden indi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…