Bölümler 97Şu an: On Birinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime · Okuduğun bölüm
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
On Birinci Bölüm
Sağanak yağıyordu. Gökyüzü, toprak ve su birbirine karışmıştı; sert rüzgâr yağmurun içine dalıp onu pencere camlarına savuruyor, damlalar değil dereler camlardan aşağı akarak onları görünmez kılıyordu. Sobanın borularından yakınan, umutsuz sesler yükseliyordu…
Morten Schwarzkopf, öğle yemeğinden kısa süre sonra piposuyla verandaya çıkıp gökyüzünün hâline bakarken, karşısında uzun, dar kesimli, sarı kareli bir palto ve gri şapka giymiş bir bey duruyordu. Tentesi ıslaklıktan parlayan, tekerleklerine çamur sıçramış kapalı bir fayton evin önünde bekliyordu. Morten, beyefendinin pembe yüzüne şaşkınlıkla baktı. Noel cevizlerini yaldızlamakta kullanılan tozla pudralanmış gibi görünen favorileri vardı.
Paltolu bey, Morten’a bir uşak gibi, gözlerini hafifçe kısarak ama onu görmüyormuşçasına baktı ve yumuşak bir sesle sordu: “Kılavuz kaptanlar komutanı burada mı?”
“Evet… galiba babam…” diye kekeledi Morten.
O sırada bey Morten’a dikkatle baktı; gözleri kaz gözü kadar maviydi.
“Siz Herr Morten Schwarzkopf musunuz?” diye sordu…
“Evet, efendim,” diye yanıtladı Morten; yüzüne kararlı bir ifade vermeye çalışıyordu.
“Demek öyle! Gerçekten…” diye belirtti paltolu bey, ardından devam etti: “Babanıza beni haber verir misiniz, delikanlı? Adım Grünlich.”
Morten beyi verandadan geçirdi, koridorda sağdaki büro kapısını açtı ve babasına haber vermek için oturma odasına döndü. Herr Schwarzkopf dışarı çıkarken delikanlı yuvarlak masaya oturup dirseklerini dayadı. Penceredeki loş ışıkta çorap yamayan annesine bakmadan, hiçbir şeyden söz etmeyen o ‘acınası gazete’yi okuyormuş gibi yaptı; gazetenin tek haberi falanca konsolosun gümüş düğünüydü. Tony ise dinlenmek için yukarıda, odasındaydı.
Kılavuz kaptanlar komutanı, yediği öğle yemeğinden memnun bir adamın yüz ifadesiyle bürosuna girdi. Bombeli beyaz yeleğinin üzerindeki üniforma ceketinin önü açıktı. Kızarmış yüzünden buz grisi denizci sakalı keskin çizgilerle ayrılıyordu. Dili dişlerinin arasında keyifle dolaşırken dürüst yüzü en tuhaf biçimlere bürünüyordu. Kısa ve kesik bir reverans yaptı; yüzünden sanki ‘Herhâlde böyle yapılır!’ demek istediği anlaşılıyordu.
“Afiyet olsun,” dedi. “Emrinizdeyim!”
Herr Grünlich de ağırbaşlılıkla eğildi; ağzının kenarları hafifçe aşağı sarktı. Alçak sesle, “Hı-ı-hım,” dedi.
Büro, duvarlarının alt birkaç ayağı ahşap kaplı, geri kalanı sıvası açıkta kalmış epey küçük bir odaydı. Yağmurun durmaksızın dövdüğü pencerenin önünde, sararmış perdeler asılıydı. Kapının sağında, üzeri kâğıtlarla dolu uzun, kaba bir masa duruyordu; üstündeki duvara büyük bir Avrupa haritası ile daha küçük bir Baltık Denizi haritası asılmıştı. Odanın ortasındaki tavandan, bütün yelkenleri açık bir geminin özenle yapılmış maketi sarkıyordu.
Kılavuz kaptanlar komutanı konuğunu, kapının karşısındaki siyah, çatlak muşambayla kaplı, kıvrımlı kanepeye buyur etti. Kendisi de ahşap koltuğa yerleşip ellerini karnının üzerinde kavuşturdu. Herr Grünlich ise düğmeleri ilikli paltosuyla, şapkası dizlerinde, sırtını arkalığa değdirmeden kanepenin tam kenarına oturdu.
“Adım,” dedi, “tekrar edeyim, Grünlich; Hamburg’dan Grünlich. Kendimi tanıtmak için, büyük tüccar Konsolos Buddenbrook’un yakın iş dostu olduğumu söyleyebilirim.”
“Allabonöhr! Şeref duydum, Herr Grünlich! Ama biraz rahat oturmaz mıydınız? Yolculuk üstüne bir grog? Hemen mutfağa sesleneyim…”
“Size belirtmek isterim,” dedi Herr Grünlich sakince, “zamanım kısıtlı, arabam beni bekliyor ve sizden yalnızca iki kelimelik bir görüşme rica etmek zorundayım.”
“Emrinizdeyim,” diye yineledi Herr Schwarzkopf, biraz çekinerek. Bir sessizlik oldu.
“Komutanım!” diye söze başladı Herr Grünlich; başını kararlılıkla sallayıp biraz geriye attı. Ardından bu hitabın etkisini artırmak için yeniden sustu. Ağzını, iple sıkıca bağlanmış bir para kesesi gibi kapatmıştı.
“Komutanım,” diye yineledi ve ardından hızla ekledi: “Size gelişimin nedeni, birkaç haftadır evinizde kalan genç hanımı doğrudan ilgilendiriyor.”
“Mamsell Buddenbrook’u mu?” diye sordu Herr Schwarzkopf…
“Evet,” diye karşılık verdi Herr Grünlich; başı öne eğik, sesi duygusuzdu. Ağız kenarlarında gergin çizgiler belirdi.
“Bir süre önce aynı Demoiselle Buddenbrook’a evlenme teklif ettiğimi, her iki tarafın anne babasının da tam onayını aldığımı ve nişanımız henüz resmen yapılmamış olsa da genç hanımın açık sözlerle elini isteyebileceğime dair bana hak tanıdığını size bildirmek… zorunda olduğumu düşünüyorum,” diye sürdürdü; sesi hafifçe şarkı söyler gibi yükselirken gözleri odanın bir köşesinden ötekine, sonra pencereye olağanüstü bir dikkatle sıçrıyordu.
“Gerçekten mi?” diye canlılıkla sordu Herr Schwarzkopf… “Bundan hiç haberim yoktu! Tebrik ederim, Herr… Grünlich! Sizi içtenlikle kutlarım! İyi, sağlam bir kısmet bulmuşsunuz…”
“Çok naziksiniz,” dedi Herr Grünlich soğuk bir vurguyla. “Ancak beni bu meselede yanınıza getiren şey,” diye şarkı söyler gibi yükselen bir sesle devam etti, “bu evliliğin önüne çok yakın zamanda bazı güçlüklerin çıkması ve bu güçlüklerin… sizin evinizden kaynaklanması, değerli Komutanım?” Son sözcükleri soru tonuyla söyledi; sanki, ‘Duyduklarım mümkün olabilir mi?’ demek istiyordu.
Herr Schwarzkopf yalnızca kırlaşmış kaşlarını alnına kadar kaldırıp kahverengi, sarı kıllı denizci elleriyle koltuğun kolçaklarını kavrayarak karşılık verdi.
“Evet. Gerçekten. Öyle duyuyorum,” dedi Herr Grünlich, hüzünlü bir kesinlikle. “Oğlunuz, tıp öğrencisi bey, farkında olmadan da olsa haklarıma el atmaya kalkışmış; genç hanımın burada bulunmasını, ondan birtakım sözler koparmak için kullanmış…”
“Ne?” diye haykırdı kılavuz kaptanlar komutanı; kolçaklara sertçe dayanıp ayağa fırladı… “Şimdi bakın… Yani, dat wier je denn doch woll…” İki adımda kapıya ulaşıp kapıyı açtı ve en sert dalgaları bile bastırabilecek bir sesle koridora bağırdı: “Meta! Morten! Gelin buraya! İkiniz de gelin!”
“Öncelik hakkımı öne sürerek sizin babalık tasarılarınızı bozacak olursam bundan büyük üzüntü duyarım, Komutanım…” dedi Herr Grünlich ince bir gülümsemeyle.
Diederich Schwarzkopf döndü ve sözlerini anlamaya boşuna çalışıyormuş gibi, küçük kırışıklıklarla çevrili keskin mavi gözlerini ona dikti.
“Efendim!” dedi sonra; sesi, boğazını keskin bir yudum grog yakmış gibi çıkıyordu… “Ben sade bir adamım, tıp işlerinden, inceliklerden pek anlamam… Ama belki de… öyle demek istiyorsanız, yanlış yoldasınız, efendim; ilkelerim hakkında yanılıyorsunuz! Oğlumun kim olduğunu da Mamsell Buddenbrook’un kim olduğunu da biliyorum. Böyle babalık tasarıları kuramayacak kadar çok saygım ve gururum var, efendim! Şimdi konuşun bakalım, cevap verin! Bütün bunlar da ne demek? Ne duyuyorum ben, ne?”
Frau Schwarzkopf ile oğlu kapıda duruyordu. Annesi hiçbir şeyden habersiz, önlüğünü düzeltiyordu; Morten’ın yüzünde ise inatçı bir günahkârın ifadesi vardı… Herr Grünlich onların gelişinde ayağa kalkmamıştı. Paltosunun düğmeleri ilikli hâlde, dimdik ve sakin duruşunu bozmadan kanepenin kenarında oturuyordu.
“Demek aptal bir oğlan gibi davrandın?” diye çıkıştı kılavuz kaptanlar komutanı Morten’a.
Delikanlı, başparmağını ceketinin düğmeleri arasına sıkıştırmıştı; kaşlarını çatmış, inat uğruna yanaklarını bile şişirmişti.
“Evet, baba,” dedi. “Fräulein Buddenbrook’la ben…”
“Öyle mi? Peki, sana bir aptal, bir soytarı, koskoca bir budala olduğunu anlatayım! Yarın Göttingen’e dönüyorsun, anladın mı? Yarın! Bütün bu iş çocukça bir şey, bomboş bir çocuk oyunu; konu kapanmıştır!”
“Diederich, Tanrım,” dedi Frau Schwarzkopf, ellerini kavuşturarak. “Böyle pat diye söyleyemezsin ki! Kim bilir…” Sustu; gözlerinin önünde güzel bir umudun nasıl yıkıldığı görülebiliyordu.
“Beyefendi, Matmazel’le görüşmek mi istiyor?” diye sordu kılavuz kaptanlar komutanı, Herr Grünlich’e sertçe.
“Odasında! Uyuyor!” diye açıkladı Frau Schwarzkopf, acıma ve duygulanmayla.
“Üzüldüm,” dedi Herr Grünlich, biraz rahatlamış olsa da; ayağa kalktı. “Bu arada, zamanımın kısıtlı olduğunu ve arabamın beni beklediğini yinelememe izin verin. İzninizle,” diye sürdürdü; Herr Schwarzkopf’un önünde şapkasıyla yukarıdan aşağıya bir hareket yaparak, “erkeksi ve karakterli davranışınız karşısında size, Komutanım, en içten takdir ve saygılarımı sunayım. Müsaadenizle. Şeref duydum. Hoşça kalın.”
Diederich Schwarzkopf ona elini uzatmadı bile. Yalnızca ağır gövdesini kısa ve sarsak bir hareketle biraz öne eğdi; sanki şöyle demek istiyordu: Herhâlde böyle yapılır!
Herr Grünlich, Morten ile annesinin arasından geçerek ölçülü adımlarla kapıdan çıktı.
Bölüm etkileşimi
