Bölümler 97Şu an: İkinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime · Okuduğun bölüm
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İkinci Bölüm
1868 yılının ilkbaharında, bir akşam saat ona doğru Frau Permaneder Fischergrube’deki evin birinci katına geldi. Senatör Buddenbrook, zeytin yeşili fitilli kadife mobilyalarla döşenmiş oturma odasında, tavandan sarkan büyük gaz lambasının ışığında, yuvarlak orta masanın başında tek başına oturuyordu. Önünde “Berliner Börsenzeitung” açık duruyor, masaya hafifçe eğilmiş okuyordu; sol elinin işaret ve orta parmakları arasında sigarası, burnunda ise bir süredir çalışırken kullanmak zorunda kaldığı altın pince-nez’i vardı. Kız kardeşinin yemek odasından geçerken çıkardığı ayak seslerini duydu, gözlüğünü çıkarıp Tony perdelerin arasından ve ışıklı bölgeye çıkana kadar karanlığa dikkatle baktı.
“Aa, senmişsin. İyi akşamlar. Pöppenrade’den döndün mü? Dostların nasıl?”
“İyi akşamlar, Tom! Sağ ol, Armgard iyi… Burada yapayalnız mısın?”
“Evet, gelişin tam zamanında oldu. Bu akşam Papa gibi tek başıma yemek zorunda kaldım; çünkü Mamsell Jungmann pek sohbet arkadaşı sayılmaz, her an fırlayıp Hanno’ya bakmak için yukarı koşuyor… Gerda Kumarhane’de. Tamayo orada keman çalıyor. Christian onu almaya gitti…”
“Vay canına! Annem gibi konuşayım. Son zamanlarda Gerda’yla Christian’ın iyi anlaştığını fark ettim, Tom.”
“Ben de. Sürekli burada kaldığından beri ondan hoşlanmaya başladı. Dertlerini anlatırken de onu dikkatle dinliyor… Tanrım, adam onu eğlendiriyor. Geçenlerde bana şöyle dedi: ‘O bir burjuva değil, Thomas! Senden bile daha az burjuva!’…”
“Burjuva… Burjuva, Tom?! Oysa bana kalırsa şu koca dünyada senden daha iyi bir burjuva yok…”
“Elbette, tam olarak öyle demek istemedi!… Biraz rahatla, canım. Harika görünüyorsun. Kır havası iyi geldi mi?”
“Harika!” dedi; mantosunu ve eflatun ipek kurdeleli kapot şapkasını bir kenara bırakıp masanın yanındaki koltuklardan birine mağrur bir tavırla oturdu… “Midem de uykum da bu kısacık sürede düzeldi. Bu inek sıcaklığındaki süt, sosisler, jambonlar… İnsan hayvanlar ve tahıllar gibi serpiliyor. Bir de şu taze bal, Tom; onu hep en iyi yiyeceklerden biri saymışımdır. Tamamen doğal bir ürün! Ne yediğini biliyorsun! Armgard’ın eski yatılı okul arkadaşlığımızı hatırlayıp beni davet etmesi gerçekten çok nazikçeydi. Bay von Maiboom da pek ince davrandı… Birkaç hafta daha kalmam için öyle ısrar ettiler ki; ama biliyorsun, Erika bensiz pek idare edemiyor, hele küçük Elisabeth dünyaya geldikten sonra…”
“Bu arada, çocuk nasıl?”
“Sağ ol, Tom, gelişiyor; dört aylık hâline göre, çok şükür, gayet güzel besili. Oysa Friederike, Henriette ve Pfiffi yaşayamayacağını düşünmüşlerdi…”
“Peki ya Weinschenk? Baba olmak nasıl gelmiş ona? Aslında onu yalnızca perşembeleri görüyorum…”
“Ah, o hiç değişmedi! Görüyorsun, ne kadar dürüst ve çalışkan bir adam; belli bakımlardan örnek bir koca da sayılır, çünkü meyhaneleri küçümser, bürodan dosdoğru eve gelir ve boş zamanlarını bizimle geçirir. Ama mesele şu, Tom —aramızda açıkça konuşabiliriz—: Erika’dan durmadan neşeli olmasını, hep konuşup şakalaşmasını istiyor. İşten yorgun ve keyifsiz dönünce karısının onu hafif ve neşeli bir biçimde eğlendirmesini, keyfini yerine getirmesini istiyormuş; kadın bunun için varmış…”
“Budala!” diye mırıldandı senatör.
“Ne?… Neyse, asıl kötü olan Erika’nın biraz melankoliye yatkın olması, Tom; bunu benden almış olmalı. Bazen ciddi, sessiz ve dalgın oluyor; o zaman Weinschenk ona çıkışıyor, öfkelenip kabalaşıyor; dürüst olmak gerekirse, sözleri her zaman pek nazik değil. Aile babası denecek biri olmadığı, o ince terbiye dedikleri şeyden yoksun kaldığı sık sık belli oluyor. Evet, sana açıkça söyleyeyim: Pöppenrade’ye gitmemden birkaç gün önce, çorba tuzlu diye çorba kâsesinin kapağını yere vurup kırdı…”
“Ne hoş!”
“Hayır, tam tersi. Ama bunun için onu yargılamayalım. Tanrım, hepimizin kusurları var; böylesine becerikli, sağlam ve çalışkan bir adam da… aman, hayır… Hayatta kaba bir dış görünüşle iyi bir özden daha kötüsü de var. Sana söyleyeyim, az önce daha üzücü koşullardan geliyorum. Armgard benimle yalnız kaldığında acı acı ağladı…”
“Ne diyorsun! Bay von Maiboom mu?…”
“Evet Tom; anlatmak istediğim de buydu. Burada oturup sohbet ediyoruz ama aslında bu akşam çok ciddi ve önemli bir mesele için geldim.”
“E, Bay von Maiboom’un nesi var?”
“Ralf von Maiboom sevimli bir adam, Thomas, ama hafifmeşrep bir junker, bir ahmak. Rostock’ta kumar oynuyor, Warnemünde’de kumar oynuyor; borçları denizdeki kumlar kadar çok. Pöppenrade’de birkaç hafta yaşayınca insan buna inanamaz! Malikâne şık, çevredeki her şey gelişip serpilmiş; süt, sosis, jambon da bol. Böyle bir çiftlikte bazen gerçek durumu ölçüp biçmek kolay olmuyor… Kısacası, gerçekte işleri içler acısı biçimde altüst olmuş, Tom; Armgard bana bunu yürek parçalayan hıçkırıklar arasında itiraf etti.”
“Üzücü, üzücü.”
“Sen bir de öyle de bakalım. Ama işin aslı şu: Anlaşılan, beni sırf karşılık beklemeden davet etmemişler.”
“Nasıl yani?”
“Söyleyeyim, Tom. Bay von Maiboom’un paraya ihtiyacı var; hemen, yüklüce bir meblağ bulması gerekiyor. Karısıyla aramızdaki eski dostluğu bildiği ve senin kız kardeşin olduğumu da bildiği için çaresiz kalınca karısının arkasına saklanmış; karısı da benim arkamda durmuş… Anlıyor musun?”
Senatör sağ elinin parmak uçlarını başının tepesinde gezdirdi ve yüzünü hafifçe buruşturdu.
“Galiba anlıyorum,” dedi. “Yanılmıyorsam, bu ciddi ve önemli meselen, Pöppenrade hasadına karşı bir avans vermeme çıkıyor. Ama bana kalırsa sen ve dostların yanlış kişiye başvurmuşsunuz. Birincisi, Bay von Maiboom’la daha önce hiç iş yapmadım; bu da ilişki kurmak için epey tuhaf bir başlangıç olurdu. İkincisi, büyük büyükbabam, büyükbabam, babam ve ben, çiftçilere ara sıra avans verdik; elbette kişilikleri ve başka koşulları belli bir güvence sunuyorsa… Ama sen daha iki dakika önce Bay von Maiboom’un kişiliğini ve koşullarını nasıl anlattın; burada böyle bir güvenceden söz etmek pek mümkün değil…”
“Yanılıyorsun, Tom. Sözünü bitirmeni bekledim ama yanılıyorsun. Burada herhangi bir avans söz konusu olamaz. Maiboom’un otuz beş bin kurant marka ihtiyacı var…”
“Hay Allah!”
“Vadesi iki hafta bile dolmadan gelecek otuz beş bin kurant marka. Bıçak boğazında; açık konuşayım, daha şimdiden, hemen satmak zorunda.”
“Hasat daha tarladayken mi? Ah, zavallı adam!” Pince-nez’iyle masa örtüsünde oynayan senatör başını salladı. “Ama bu, bizim koşullarımızda epey sıra dışı bir durum gibi görünüyor,” dedi. “Bu tür işleri daha çok Hessen’den duydum; orada çiftçilerin azımsanmayacak bir bölümü Yahudilerin elinde… Kim bilir zavallı Bay von Maiboom hangi tefecinin ağına düşecek…”
“Yahudiler mi? Tefeciler mi?” diye hayretle haykırdı Frau Permaneder… “Ama senden söz ediyoruz, Tom, senden!”
Thomas Buddenbrook birden pince-nez’ini önündeki masaya fırlattı; gözlük gazetenin üzerinde biraz kaydı. Sonra gövdesinin tamamını bir hamlede kız kardeşine çevirdi.
“Benden mi?” diye dudaklarıyla sordu, hiç ses çıkarmadan; ardından yüksek sesle ekledi: “Git yat, Tony! Çok yorgunsun.”
“Evet Tom, Ida Jungmann akşamları, biz tam eğlenmeye başlamışken bize böyle derdi. Ama sana temin ederim ki Armgard’ın —yani dolaylı olarak Ralf von Maiboom’un— teklifini sana iletmek için gece vakti gizlice geldiğim şu andan daha uyanık ve dinç olduğum hiç olmamıştır…”
“Pekâlâ, bu teklifi senin saflığına ve Maiboomların çaresizliğine bağlıyorum.”
“Çaresizlik mi? Saflık mı? Seni anlamıyorum, Thomas; maalesef sandığından çok uzağım! Önüne hem iyilik yapma hem de hayatının en iyi işini gerçekleştirme fırsatı çıkıyor…”
“Yeter canım, saçmalayıp duruyorsun!” diye bağırdı senatör ve sabırsızca arkasına yaslandı. “Affet ama şu masumiyetin insanı çileden çıkarıyor! Son derece yakışıksız bir işe, kirli dolaplara girişmemi önerdiğini anlamıyor musun? Bulanık suda balık tutayım mı? Bir insanı acımasızca sömüreyim mi? Bu toprak sahibinin dara düşmüşlüğünden yararlanıp savunmasız adamı kandırayım mı? Bir yıllık hasadını yarı fiyatına bana bırakmaya zorlayıp tefecilik kârı mı edeyim?”
“Ah, meseleye böyle bakıyorsun demek,” dedi Frau Permaneder ürkekçe ve düşünceli bir hâlde. Sonra yeniden canlanıp devam etti: “Ama bu açıdan ele almak hiç de gerekmiyor, Tom. Onu zorlamak mı? O sana geliyor. Paraya ihtiyacı var ve işi dostluk yoluyla çözmek istiyor; gizlice, sessiz sedasız. Bizimle bağlantı kurmasının, beni davet etmesinin nedeni bu!”
“Kısacası, o benim ve şirketimin karakteri hakkında yanılıyor. Benim bir geleneğim var. Biz yüz yıldır böyle bir iş yapmadık; bu tür manevralara girişerek başlangıç yapmaya da niyetim yok.”
“Elbette geleneğin var, Tom; ona saygım sonsuz! Babam böyle bir işe kalkışmazdı, doğru; kalkışır diyen mi var?… Ama ben ne kadar aptal olsam da senin babamdan bambaşka biri olduğunu, işleri devraldığında onun estirdiğinden bambaşka bir rüzgâr estirdiğini ve bu arada onun yapmayacağı pek çok şey yaptığını biliyorum. Gençsin, girişimci bir aklın var. Ama son zamanlarda başına gelen bir iki talihsizlik yüzünden gözünün korktuğundan hep endişe ediyorum… Eskisi kadar başarılı çalışamıyorsan, sırf aşırı ihtiyatın ve titiz vicdanın yüzünden iyi fırsatların elinden kaçmasına izin verdiğin için…”
“Ah, rica ederim canım, beni çileden çıkarıyorsun!” dedi senatör sertçe, bir o yana bir bu yana dönerek. “Başka bir şey konuşalım!”
“Evet, kızdın Thomas, görüyorum. Başından beri kızgındın; tam da bu yüzden, haksız yere alındığını kanıtlamak için konuşmayı sürdürdüm. Ama neden kızdığını kendime sorunca, bu işle uğraşmaya aslında pek de karşı olmadığın sonucuna varabiliyorum. Ne kadar aptal bir kadın olsam da, kendimden ve başkalarından bilirim: İnsan hayatta bir teklife ancak karşı çıkacağından emin değilse, içten içe onu kabul etmeye çok meyilliyse öfkelenip kızar.”
“Çok ince,” dedi senatör; sigarasının ağızlığını dişleri arasında kırdı ve sustu.
“İnce mi? Hayır, hayatın bana öğrettiği en basit şey bu. Ama boş ver, Tom. Üstelemeyeceğim. Seni böyle bir işe razı edebilir miyim? Hayır, o konuda bilgim yok. Ben yalnızca aptalın tekiyim… Yazık… Neyse, önemli değil. Bu iş beni çok ilgilendirmişti. Bir yandan Maiboomlar için korkup üzülmüş, öte yandan senin adına sevinmiştim. Kendi kendime şöyle düşündüm: Tom bir süredir biraz neşesiz dolaşıyor. Eskiden yakınırdı, şimdi onu yakınırken bile duymuyorum. Şurada burada para kaybetti, zamanlar kötü; üstelik tam da benim durumum Tanrı’nın lütfuyla yeniden düzelmiş, ben mutluluğu bulmuşken. Sonra da düşündüm: Bu tam ona göre bir iş, iyi bir fırsat, güzel bir av. Böylece bazı yaralarını sarabilir, insanlara Johann Buddenbrook firmasının talihinin henüz bütünüyle dönmediğini gösterebilir. Sen bu işe girişseydin, arabuluculuk ettiğim için çok gurur duyardım; çünkü bilirsin, adımıza hizmet etmek her zaman düşüm ve özlemim olmuştur… Yeter… Demek artık mesele kapanmıştır. Beni kızdıran tek şey, Maiboom’un yine de, her hâlükârda ürününü tarladayken satmak zorunda olması, Tom; şehirde biraz araştırırsa mutlaka alıcı bulacaktır… Birini bulacaktır… O da Hermann Hagenström olacaktır, ha, şu düzenbaz…”
“Evet, işi geri çevireceğinden şüphe edilebilir,” dedi senatör acı bir ifadeyle. Frau Permaneder art arda üç kez, “Gördün mü, gördün mü, gördün mü?!” diye karşılık verdi.
Thomas Buddenbrook birden başını sallamaya ve öfkeyle gülmeye başladı.
“Bu saçmalık… Burada, büyük bir ciddiyetle —en azından sen öyle davranıyorsun— tamamen belirsiz, havada kalmış bir şey hakkında konuşuyoruz! Bildiğim kadarıyla, Herr von Maiboom’un aslında neyi satacağını sana daha sormadım bile… Pöppenrade’yi hiç tanımıyorum…”
“Ah, elbette oraya gitmen gerekirdi!” dedi kadın hevesle. “Rostock’a kadar şunun şurasında; oradan sonrası da hiç uzak değil! Satacağı şey mi? Pöppenrade büyük bir çiftlik. Bin çuvaldan fazla buğday verdiğini kesin biliyorum… Ama daha ayrıntısını bilmiyorum. Çavdar, yulaf ve arpanın durumu nasıl? Her birinden beş yüz çuval mı? Daha mı çok, daha mı az? Bilmiyorum. Her şey pek güzel, bunu söyleyebilirim. Ama sana rakam veremem, Tom; ben bir kazım. Elbette oraya gitmen gerek…”
Bir süre sessizlik oldu.
“Eh, bunun üzerine iki laf etmeye değmez,” dedi senatör kısa ve kesin bir sesle. Pince-nez gözlüğünü aldı, yeleğinin cebine koydu, ceketinin düğmelerini ilikledi, ayağa kalktı ve düşünceli olduğuna dair her türlü işareti kasten dışlayan, hızlı, güçlü ve rahat hareketlerle odada bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı.
Sonra masanın yanında durdu; kız kardeşine doğru hafifçe eğilirken kıvrık işaret parmağının ucuyla masaya hafifçe vurdu ve şöyle dedi: “Sana bir hikâye anlatacağım, sevgili Tony; bu meseleye nasıl yaklaştığımı gösterecek. Soyluluğa genel olarak, özellikle de Mecklenburg soylularına duyduğun ilgiyi bilirim. Hikâyemdeki beylerden biri dersini alırsa sabır göstermen için şimdiden rica ediyorum… Bilirsin, aralarında öyleleri var ki, kendilerine de tüccarlar en az onların tüccarlara muhtaç olduğu kadar gerekli olsa da, tüccarlara pek saygı duymazlar; iş hayatında üreticinin aracılara karşı belli ölçüde kabul edilebilir üstünlüğünü fazla vurgular ve kısacası tüccara, kandırılacağına inanarak giyilmiş giysilerini elden çıkardıkları seyyar Yahudilere baktıklarından pek farklı gözle bakmazlar. Beylerde genel olarak ahlaken değersiz bir sömürücü izlenimi bırakmadığımı sanıyorum; aralarında benden çok daha dişli tüccarlara rastladım. Ama birinin bana toplumsal çevre bakımından biraz yaklaşması için önce şu küçük zor kullanma numarasına başvurmam gerekti… Sözünü ettiğim, kuşkusuz adını duyduğun Herr von Groß-Poggendorf’tu; vaktiyle, yıllar önce onunla epey işim olmuştu: Kont Strelitz. Son derece feodal bir adamdı; gözünde kare biçimli bir cam taşırdı… kendini nasıl kesmediğine hiç akıl erdiremezdim… cilalı, üstü kıvrık çizmeleri ve altın saplı bir binicilik kamçısı vardı. Ağzı yarı açık, gözleri yarı kapalı, anlaşılmaz bir yükseklikten bana bakma alışkanlığı vardı… Ona yaptığım ilk ziyaret önemliydi. Ön yazışmaların ardından yanına gittim; hizmetkâr beni haber verdikten sonra çalışma odasına girdim. Kont Strelitz yazı masasının başında oturuyordu. Selamımı, koltuğundan yarı yarıya doğrularak aldı; mektubun son satırını yazdı, sonra başının üzerinden bakar gibi yaparak bana döndü ve malları üzerine pazarlığa başladı. Ben kanepe masasının yanına yaslanmış, kollarımı ve bacaklarımı kavuşturmuş, eğleniyordum. Beş dakika boyunca ayakta konuşmayı sürdürdüm. Beş dakika daha geçince masaya oturdum, bir bacağımı havada sallandırdım. Görüşmemiz devam etti. Çeyrek saat geçtikten sonra, gerçekten lütufkâr bir el hareketiyle şöyle dedi: ‘Bu arada, bir sandalye almaz mısınız?’ ‘Nasıl?’ dedim… ‘Gerek yok! Ben çoktan oturdum.’”
“Öyle mi dedin? Gerçekten dedin mi?” diye hayranlıkla bağırdı Frau Permaneder… Bir anda önceki her şeyi neredeyse unutmuş, bütünüyle bu anekdota dalmıştı. “Çoktan oturmuştun! Harika!…”
“Evet; sana temin ederim ki kont o andan itibaren davranışını tümüyle değiştirdi; geldiğimde elimi sıktı, oturmam için ısrar etti… Sonunda da gerçekten dost olduk. Peki bunu sana neden anlatıyorum? Şunu sormak için: Herr von Maiboom’la hasadının tamamı için tek bir fiyat üzerinden pazarlık ederken bana bir sandalye sunmayı unutursa, ona böyle bir ders vermeye yüreğim, hakkım ve iç huzurum elverir mi?”
Frau Permaneder sustu. “Peki,” dedi sonra ve ayağa kalktı. “Haklı olabilirsin, Tom; dediğim gibi, üstelemeyeceğim. Ne yapıp ne yapmayacağını sen bilirsin, konu kapanmıştır. Yeter ki iyi niyetle konuştuğuma inan… Anlaştık! İyi geceler, Tom!… Hayır, dur. Önce Hanno’nu öpmem, iyi Ida’ya da bir merhaba demem gerek… Sonra yine buraya uğrarım…”
Bunu söyleyip gitti.
Bölüm etkileşimi
