Bölümler 97Şu an: Beşinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime · Okuduğun bölüm
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Beşinci Bölüm
Bay Permaneder Mengstraße’deki eve yerleşti. Ertesi gün Thomas Buddenbrook ile eşinin evinde yemek yedi; üçüncü gün, perşembe, Justus Kröger ve eşiyle, Breitenstraße’deki Buddenbrook hanımlarıyla tanıştı. Onu korkunç komik buldular; “korkunç” derlerdi… Kendisine epey sert davranan Sesemi Weichbrodt’la; zavallı Klothilde ve küçük Erika’yla da tanıştı. Erika’ya içinde “Gutzeln”, yani şekerlemeler bulunan bir kese armağan etti…
Keyfi kolay kolay kaçmayan, rahat bir mizacı vardı; anlam taşımayan ve sanki huzur dolu bir bolluktan doğan o keyifsiz iç çekişleri, piposu, tuhaf konuşması, yemeklerden çok sonra bile en rahat haliyle yerinde oturup piposunu tüttürmesi, içmesi ve sohbet etmesi… Bütün bunlar, eski evin sessiz yaşamına bambaşka, yabancı bir hava katıyor; varlığı, bu odalara adeta üsluba aykırı bir şey taşıyordu. Yine de yerleşik alışkanlıkların hiçbirini bozmuyordu. Sabah ve akşam ibadetlerine sadakatle katılıyor, Konsolos hanımın pazar okulunu bir kez dinlemek için izin istiyor, hatta “Kudüs Akşamı”nda hanımlara tanıtılmak üzere bir anlığına salona uğruyordu. Lea Gerhardt okumaya başlayınca ise tabii telaşla geri çekildi.
Görünüşü şehirde çabucak tanındı; büyük evlerde Buddenbrookların Bavyeralı konuğundan merakla söz ediliyordu. Ama ne ailelerin arasında ne de borsada tanıdığı vardı. Mevsim ilerlemiş, insanların çoğu deniz kıyısına gitmeye hazırlanmıştı; bu yüzden Konsolos, Bay Permaneder’i sosyeteye tanıştırmaktan vazgeçti. Kendisi ise konuğuyla yakından, içtenlikle ilgilendi. İşleri ve şehirdeki görevleri ne kadar çok olursa olsun ona vakit ayırdı; şehirde dolaştırıp Orta Çağ’dan kalma bütün görülecek yerleri, kiliseleri, kapıları, çeşmeleri, pazarı, belediye binasını ve “Schiffergesellschaft”ı gösterdi; onu her yolla eğlendirdi ve en yakın dostlarıyla borsada da tanıştırdı… Konsolos hanım, annesi, bu özverisi için kendisine teşekkür etme fırsatı bulduğunda, kuru bir tavırla, “Eh anne, insan neler yapmıyor ki…” diye karşılık verdi.
Konsolos hanım bu sözü öyle karşılıksız bıraktı ki gülümsemedi bile, göz kapaklarını bile oynatmadı; yalnızca açık renk gözlerini sessizce yana kaydırıp başka bir konuda soru sordu…
Konsolos hanım Bay Permaneder’e karşı her zamanki gibi sıcak ve nazikti; kızı içinse bunu aynı kesinlikle söylemek mümkün değildi. Şerbetçiotu tüccarı iki “Çocuk Günü”ne katılmıştı. Gelişinden üçüncü ya da dördüncü gün sonra, buradaki bira fabrikasıyla işinin bittiğini gelişigüzelce belli etmiş olmasına rağmen, o zamandan beri neredeyse bir buçuk hafta geçmişti. Bu perşembe akşamlarının her birinde, Bay Permaneder konuşup el kol hareketleri yaptıkça, Frau Grünlich birkaç kez aile çevresine, Amca Justus’a, Buddenbrook kuzenlerine ya da Thomas’a hızlı, ürkek bakışlar atıyor; kızarıyor, dakikalarca kaskatı ve sessiz kalıyor, hatta bazen odadan çıkıyordu…
*
İkinci kattaki Frau Grünlich’in yatak odasında yeşil perdeler, açık haziran gecesinin ılık soluğuyla usulca kıpırdıyordu; çünkü iki pencere de açıktı. Yarıya kadar suyla dolu bir bardağın içinde, suyun üzerinde yüzen yağ tabakasında birkaç küçük fitil yanıyordu. Yatak başucundaki masada duran bu ışıklar; düz hatlı koltukların döşemelerini korumak için gri ketenle kapladıkları büyük odayı sessiz, yumuşak, soluk bir ışığa boğuyordu. Frau Grünlich yatakta yatıyordu. Güzel başı, geniş dantel şeritlerle çevrili yastıklara yumuşakça gömülmüş, elleri yorganın üzerinde kenetlenmişti. Ama kapanamayacak kadar düşünceli gözleri, uzun gövdeli iri bir böceğin hareketlerini yavaşça izliyordu; böcek, milyonlarca sessiz kanat çırpışıyla ışıklı bardağın çevresinde durmadan dolanıyordu… Yatağın yanında, duvarda, Orta Çağ’dan kalma şehir manzaralarını gösteren iki eski bakır baskı arasında çerçeveli şu söz okunuyordu: “Yolunu Rab’be emanet et…” Ama gece yarısı gözlerin açık yatarken, tek başına, kimseden öğüt almadan hayatın hakkında evet mi hayır mı diye karar vermen; yalnızca bunu değil, kendini de bağlayacak bir karara varman gerektiğinde bu söz insana teselli verir mi?
Ortalık çok sessizdi. Yalnızca duvar saati tıkırdıyor, arada bir Tony’nin yatak odasından sadece perdelerle ayrılan yan odadan Mamsell Jungmann’ın boğaz temizleme sesi duyuluyordu. Orada hâlâ ışık yanıyordu. Sadık Prusyalı, asılı lambanın altındaki açılır masada dimdik oturmuş, küçük Erika’ya çorap yamıyordu; çocuğun derin ve huzurlu solukları duyulabiliyordu. Sesemi Weichbrodt’un öğrencileri yaz tatiline çıkmış, çocuk Mengstraße’de yaşamaya başlamıştı.
Frau Grünlich bir iç çekerek doğruldu, biraz yükselip başını eline dayadı.
“Ida?” diye alçak sesle sordu. “Hâlâ orada oturup çorap mı yamıyorsun?”
“Evet, evet Tonyciğim, yavrum,” diye yanıtladı Ida’nın sesi… “Sen uyu; yarın sabah erken kalkacaksın, dinlenememiş olacaksın.”
“Peki Ida… Yarın beni saat altıda uyandıracaksın, değil mi?”
“Altı buçuk yeterince erken, yavrum. Araba saat sekize istendi. Şimdi uyu da güzelce dinlenmiş ol…”
“Ah, daha hiç uyumadım ki!”
“Eyvah eyvah Tonyciğim, bu hiç iyi değil; Schwartau’da hasta düşmek istemezsin herhalde? Yedi yudum su iç, sağ yanına yatıp bine kadar say…”
“Ah Ida, lütfen yanıma biraz gelir misin? Uyuyamıyorum, söyleyeyim; o kadar çok düşünüyorum ki başım ağrıyor… Bak, galiba ateşim var, sonra da midem ağrıyor; belki kansızlıktır, çünkü şakaklarımdaki damarlar iyice şişip atıyor, öyle dolular ki acıyor. Gerçi bu, kafamda yine de az kan bulunmasını engellemez…”
Bir sandalye çekildi ve Ida Jungmann’ın sade, modası geçmiş kahverengi elbisesine bürünmüş, kemikli ama dinç bedeni perdelerin arasından göründü.
“Eyvah eyvah Tonyciğim, ateş mi? Bir bakayım yavrum… Hemen kompres yapalım…”
Biraz erkekçe, uzun ve sağlam adımlarla şifonyere gitti; bir mendil aldı, leğendeki suya batırdı, yeniden yatağın yanına geldi ve dikkatle Tony’nin alnına koydu. Sonra iki eliyle mendili birkaç kez düzeltti.
“Teşekkürler Ida, iyi geldi… Ah, biraz daha yanıma otur, canım eski Ida’m; şuraya, yatağın kenarına. Bak, sürekli yarını düşünüyorum… Ne yapacağım ben? Aklım karmakarışık.”
Ida yanına oturmuş, iğnesini ve yama topuna geçirdiği çorabı yeniden eline almıştı. Düzgün, kır saçlı başını eğip durmak bilmeyen parlak kahverengi gözleriyle ilmekleri izlerken, “Sence yarın soracak mı?” dedi.
“Kesinlikle, Ida! Bundan hiç şüphe yok. Bu fırsatı kaçırmaz. Klara’nınki nasıldı? Onun kısmeti de böyleydi… İstesem bundan kaçınabilirim, biliyorsun. Ötekilerin yanında durur, yanına yaklaşmasına izin vermem… Ama o zaman her şey biter! Öbür gün gidiyor; öyle söyledi. Yarın bir şey çıkmazsa daha fazla kalması da mümkün değil… Yarın karar vermem gerekiyor… Ama sorarsa ne diyeceğim, Ida? Sen hiç evlenmedin, bu yüzden hayatı aslında bilmiyorsun; ama dürüst bir kadınsın, aklın var ve kırk iki yaşındasın. Bana öğüt veremez misin? Buna o kadar ihtiyacım var ki…”
Ida Jungmann çorabı kucağına bıraktı.
“Evet, evet Tonyciğim, ben de bunu çok düşündüm. Ama vardığım sonuç şu: Artık öğüt verilecek bir şey kalmamış, yavrum. O artık gidemez…” Ida “weg” yerine “weck” dedi. “Seninle ve annenle konuşmadan gidemez. İstemeyecek olursan, onu daha önce göndermen gerekirdi…”
“Haklısın Ida; ama bunu yapamazdım, çünkü sonunda zaten olmasını istiyorum! Yalnızca şunu düşünüp duruyorum: Hâlâ geri dönebilirim, henüz çok geç değil! İşte böyle yatıp kendime eziyet ediyorum…”
“Ondan hoşlanıyor musun, Tonyciğim? Dürüstçe söyle!”
“Evet Ida. Bunu inkâr etsem yalan söylemiş olurum. Yakışıklı değil ama bu hayatta önemli olan o değil; son derece iyi bir adam ve kötülük yapması mümkün değil, inan bana. Grünlich’i düşününce… Ah Tanrım! Durmadan atik ve becerikli olduğunu söyler, haylaz tabiatını sinsice gizlerdi… Permaneder öyle değil, anlıyor musun? Öyle yapamayacak kadar rahatına düşkün, diyebilirim; hayatı da fazla tasasız yaşıyor. Öte yandan bu da bir kusur sayılır, çünkü milyoner olacağı yok; sanırım biraz kendini salmaya, orada aşağıda dedikleri gibi işi oluruna bırakıp öyle sürdürmeye de meyilli… Çünkü oradakilerin hepsi öyledir; Ida, söylemek istediğim de buydu, mesele bu. Yani Münih’te, kendi gibilerin, onun gibi konuşup onun gibi yaşayan insanların arasındayken, onu adeta seviyordum; o kadar sevimli, o kadar içten ve rahat buluyordum. Bunun karşılıklı olduğunu da hemen anlamıştım; belki de beni zengin, hatta korkarım olduğumdan daha zengin sanması bunda etkili olmuştur; çünkü annem, bildiğin gibi, bana artık pek bir şey veremez… Ama eminim bu onun umurunda olmayacak. O kadar çok para onun istediği bir şey değil… Neyse… Ne diyecektim, Ida?”
“Münih’te, Tonyciğim; peki ya burada?”
“Ama burada, Ida! Ne söylemek istediğimi anlıyorsun. Onun alışık olduğu çevreden tümüyle koparıldığı, herkesin daha başka, daha ciddi, hırslı ve ağırbaşlı olduğu burada… Onun adına sık sık utanıyorum; evet, açıkça söyleyeyim Ida, dürüst bir kadınım, onun adına utanıyorum; belki bu da çok kötü bir davranışım! Görüyorsun ya… Birkaç kez, konuşurken ‘beni’ yerine ‘bana’ dediği oldu, öylece. Orada aşağıda böyle konuşulur, Ida; olur böyle şeyler, en eğitimli insanların bile keyfi yerindeyken ağzından kaçabilir; kimseye zararı yoktur, bedavadır, araya karışıp gider ve kimse yadırgamaz. Ama burada annem ona yan gözle bakıyor, Tom kaşını kaldırıyor, amca Justus kendini tutmaya çalışıp Krögerler gibi neredeyse patlayacak oluyor, Pfiffi Buddenbrook da annesine, Friederike’ye ya da Henriette’ye bir bakış atıyor; sonra öyle utanıyorum ki odadan kaçmak istiyorum ve onunla evlenebileceğimi aklım almıyor…”
“Aman canım Tonyciğim! Zaten onunla Münih’te yaşayacaksın.”
“Haklısın Ida. Ama şimdi nişan geliyor ve kutlanacak; senden şunu rica ediyorum: Ailesinin, Kistenmakerların, Möllendorpf’ların ve diğerlerinin yanında, onun bu kadar az zarif oluşundan durmadan utanmam gerekecekse… Ah, Grünlich daha zarifti; tabii içi kapkaraydı, Bay Stengel’in o zamanlar hep söylediği gibi… Ida, başım dönüyor, lütfen kompresi suya batır.”
“Sonunda olacak olan bu zaten,” dedi yine, soğuk bezi derin bir solukla alırken. “Çünkü asıl önemli olan, yeniden başımı bağlayıp burada boşanmış bir kadın olarak daha fazla yatıp kalmamak… Ah Ida, bugünlerde geçmişi o kadar çok düşünüyorum ki; Grünlich’in ilk ortaya çıktığı zamanı, bana çıkardığı olayları… Skandaldı Ida! Sonra Travemünde, Schwarzkopf’lar…” dedi yavaşça; gözleri bir süre Erika’nın çorabındaki yamanmış yere dalgın dalgın baktı. “…sonra nişan, Eimsbüttel ve evimiz… Şıktı Ida; geceliklerimi düşünüyorum da… Permaneder’le bir daha öyle bir hayatım olmayacak. İnsan yaş aldıkça daha kanaatkâr oluyor, biliyorsun… Doktor Klaaßen, çocuk, Bankacı Kesselmeyer… Sonra da sonu… Korkunçtu, aklına bile getiremezsin. İnsan hayatta böyle dehşet verici şeyler yaşadı mı… Ama Permaneder kirli işlere bulaşmaz; ona yakıştırabileceğim en son şey bu. İş konusunda da ona güvenebiliriz, çünkü Noppe’yle Niederpaur Bira Fabrikası’nda epey kazandığına gerçekten inanıyorum. Onun karısı olunca, Ida, göreceksin, daha hırslı olması, bizi ileri taşıması, çabalaması ve bana, hepimize onur kazandırması için elimden geleni yapacağım; çünkü bir Buddenbrook’la evlenince bu sorumluluğu üstlenmiş oluyor!”
Ellerini başının altına kenetleyip tavana baktı.
“Evet, Grünlich’le evleneli aşağı yukarı on yıl oldu… On yıl! Şimdi yine aynı noktadayım ve bir başkasına evet demem gerekiyor. Biliyor musun Ida, hayat çok ciddi bir şey!… Ama fark şu: O zaman büyük gürültü kopmuş, herkes beni sıkıştırıp üzmüştü; şimdi ise herkes sessiz sakin duruyor ve evet dememi doğal karşılıyor. Şunu bilmelisin Ida: Alois’yle nişanlanmam—bak, Alois demeye başladım bile, çünkü olacak olan bu—hiç de kutlu, sevinçli bir şey değil; aslında benim mutluluğum söz konusu bile değil. Bu ikinci evliliği yaparak yalnızca ilk evliliğimi sessizce, sanki çok doğal bir şeymiş gibi telafi ediyorum; çünkü aile adımıza karşı görevim bu. Annem böyle düşünüyor, Tom da…”
“Aman canım Tonyciğim! Onu istemezsen, seni mutlu etmeyecekse…”
“Ida, hayatı biliyorum, artık saf değilim ve gözüm açık. Annem… olabilir, doğrudan doğruya ısrar etmez; çünkü kuşkulu şeylerin üstünü örter ve ‘Assez’ der. Ama Tom bunu istiyor. Tom’u bana mı öğreteceksin! Tom’un nasıl düşündüğünü biliyor musun? Şöyle düşünüyor: ‘Herhangi biri! Kesinlikle değersiz olmayan herhangi biri. Çünkü bu kez mesele parlak bir kısmet değil; o zamanki lekenin ikinci bir evlilikle şöyle böyle silinmesi.’ Böyle düşünüyor. Permaneder gelir gelmez, Tom sessizce onun işi gücü hakkında soruşturma yaptırdı, emin ol; sonuçlar oldukça olumlu ve güven verici çıkınca da Tom için iş bitmişti… Tom bir siyasetçi; ne istediğini biliyor. Christian’ı kim kapı dışarı etti?… Sert bir söz oldu Ida, ama gerçek bu. Neden? Firma ve aileyi küçük düşürdüğü için. Tom’un gözünde ben de aynı şeyi yapıyorum Ida; davranışlarımla ya da sözlerimle değil, boşanmış bir kadın olarak varlığımla. Bunun sona ermesini istiyor ve haklı. Onu bu yüzden Tanrı şahidim olsun daha az sevmiyorum; umarım o da beni aynı şekilde seviyordur. Sonuçta bunca yıldır yeniden hayata karışmayı özledim; annemin yanında sıkılıyorum. Günahsa Tanrı beni cezalandırsın ama daha otuzuma bile gelmedim ve kendimi genç hissediyorum. Hayatta herkese aynı şey düşmüyor Ida; sen otuz yaşındayken saçların ağarmıştı, sizin ailede olur böyle; hıçkırık yüzünden ölen amcan Prahl da…”
O gece birkaç düşünce daha dile getirdi, arada bir yine “Sonunda olacak olan bu zaten,” dedi ve sonra beş saat boyunca huzurla, derin bir uykuya daldı.
Bölüm etkileşimi
