Buddenbrooklar kitap kapağı

26. bölüm / 97

Dokuzuncu Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Dokuzuncu Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime · Okuduğun bölüm
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Dokuzuncu Bölüm
“İnsanın deniz kıyısında canının sıkılmaması tuhaf, Morten. Başka bir yerde üç dört saat sırtüstü yatıp hiçbir şey yapmadan, tek bir düşünceye bile dalmadan durun bakalım…”

“Evet, evet… Bu arada itiraf etmeliyim ki eskiden bazen canım sıkılırdı, Fräulein Tony; ama o birkaç hafta önceydi…”

Sonbahar geldi, ilk sert rüzgâr esmeye başladı. İnce, gri, parçalanmış bulutlar gökyüzünde telaşla uçuşuyordu. Bulanık, altüst olmuş deniz, uçsuz bucaksız köpüklerle kaplıydı. İri ve güçlü dalgalar, amansız ve ürkütücü bir dinginlikle ilerliyor, görkemle eğilip koyu yeşil, metal gibi parlayan bir yuvarlaklık oluşturduktan sonra gürültüyle kumlara yıkılıyordu.

Mevsim bütünüyle sona ermişti. Normalde denize giren kalabalıkların doldurduğu, şimdi köşklerin bir kısmının söküldüğü kumsal, birkaç hasır plaj sandalyesiyle neredeyse ıssız kalmıştı. Ama Tony ile Morten öğleden sonraları uzak bir yerde, sarı killi yamaçların başladığı ve dalgaların “Martı Taşı”nda köpüklerini havaya savurduğu bölgede oturuyorlardı. Morten, sertçe bastırdığı kumdan bir tepecik yapmıştı; Tony sırtını ona dayamış, beyaz çoraplı ayak bileklerini çaprazlayıp çapraz bantlı ayakkabılarıyla üst üste koymuştu. Büyük düğmeli yumuşak gri sonbahar ceketini giymişti. Morten ona dönük yan yatıyor, çenesini eline dayıyordu. Bir martı ara sıra denizin üzerinden fırlayıp yırtıcı kuş çığlığını salıyordu. Yeşil, deniz yosunlarıyla kaplı dalga duvarlarına bakıyorlardı; bu duvarlar tehditkâr biçimde yaklaşıp karşılarına çıkan kaya kütlesinde parçalanıyordu… Sersemleten, insanı susturan ve zaman duygusunu öldüren bu çılgın, sonsuz gürültünün ortasında.

Sonunda Morten, kendini uyandırıyormuş gibi kıpırdanıp, “Artık yakında gideceksiniz herhâlde, Fräulein Tony?” diye sordu.

“Hayır… Neden?” dedi Tony, dalgın ve anlamamış bir hâlde.

“Tanrım, 10 Eylül oldu… Benim tatilim de zaten yakında bitiyor… Bu daha ne kadar sürebilir! Şehirdeki toplantıları dört gözle bekliyor musunuz…? Söylesenize, birlikte dans ettiğiniz beyler nazik insanlardır herhâlde… Hayır, onu da sormayacaktım! Şimdi bana bir şeyi yanıtlamanız gerek,” dedi; aniden karar verip çenesini eline yerleştirerek ona baktı. “Uzun zamandır sakladığım soru… Biliyorsunuz ya? Peki, Herr Grünlich kim?”

Tony irkildi, hızla onun yüzüne baktı, sonra uzak bir düşü hatırlayan biri gibi gözlerini etrafta gezdirdi. İçinde, Herr Grünlich’in evlilik teklifinden sonraki dönemde hissettiği duygu yeniden canlandı: kendisinin önemli olduğu duygusu.

“Bunu mu öğrenmek istiyorsunuz, Morten?” diye ciddi bir sesle sordu. “Öyleyse anlatayım. Thomas’ın adını ilk öğleden sonra anması beni çok mahcup etmişti, anlıyor musunuz; ama madem bir kez duydunuz… Neyse: Herr Grünlich, Bendix Grünlich, babamın iş yaptığı bir dostu, Hamburg’dan varlıklı bir tüccar. Şehirde bana evlenme teklif etmişti… Ama hayır!” Morten’ın bir hareketi üzerine hemen karşılık verdi: “Onu reddettim; hayatım boyunca ona evet demeye karar veremedim.”

“Peki neden… sorabilirsem?” diye beceriksizce sordu Morten.

“Neden mi? Tanrım, çünkü ona tahammül edemiyordum!” diye neredeyse öfkeyle haykırdı. “Nasıl göründüğünü, nasıl davrandığını görmeliydiniz! Bir de altın sarısı favorileri vardı… tamamen doğallıktan uzak! Noel cevizlerini yaldızlamakta kullanılan tozla saçını pudraladığına eminim… Üstelik ikiyüzlüydü. Annemle babamın çevresinde kuyruk sallıyor, utanmazca onların ağzına bakıyordu…”

Morten onun sözünü kesti.

“Ama şu… Bana bir şeyi daha söylemeniz gerek… ‘Bu, pek bir süs oluyor’ ne demek?”

Tony sinirli sinirli kıkırdamaya başladı.

“Evet… Böyle konuşurdu, Morten! ‘Güzel görünüyor’ ya da ‘Odayı süslüyor’ demez, ‘Bu, pek bir süs oluyor’ derdi… Ne kadar budalaydı, inanın bana! Üstelik son derece yüzsüzdü; ona hep alayla davranmama rağmen peşimi bırakmıyordu. Bir keresinde bana bir sahne çıkardı, neredeyse ağlayacaktı… Bir düşünün: ağlayan bir erkek…”

“Size çok hayran olmalı,” dedi Morten usulca.

“Bunun beni ne ilgilendirirdi ki!” diye şaşkınlıkla haykırdı ve kum tepesinde yana döndü…

“Çok acımasızsınız, Fräulein Tony… Hep böyle acımasız mısınız? Söyleyin… Herr Grünlich’ten hoşlanmadınız; peki başka birine hiç gönül verdiniz mi?… Bazen düşünüyorum: Acaba kalbiniz soğuk mu? Size bir şey söyleyeyim… O kadar doğru ki yemin edebilirim: Bir erkek, sizin ondan hiçbir şey bilmek istemediğinize ağlıyor diye budala olmaz… mesele bu. Benim de… olmadığından hiç, hiç emin değilim. Bakın, siz şımartılmış, soylu bir genç kızsınız… Ayaklarınızın dibine kapanan insanlarla alay edip duruyor musunuz? Gerçekten soğuk bir kalbiniz mi var?”

Kısa süren neşenin ardından Tony’nin üst dudağı birden titremeye başladı. Büyük ve kederli gözlerini ona çevirdi; gözleri ağır ağır yaşla parladı. Alçak sesle, “Hayır, Morten, gerçekten böyle mi düşünüyorsunuz?… Benim hakkımda böyle düşünmemelisiniz,” dedi.

“Ben de öyle düşünmüyorum!” diye haykırdı Morten; sesindeki gülüşte duygu yoğunluğu ve güçlükle bastırdığı sevinç vardı… Tamamen dönerek onun yanına yüzüstü uzandı, dirseklerini yere dayayıp iki eliyle Tony’nin ellerini tuttu ve çelik mavisi, iyi yürekli gözleriyle yüzüne sevinçle, hayranlıkla baktı.

“Peki… Size… söylersem benimle alay etmezsiniz, değil mi?”

“Biliyorum, Morten,” diye usulca sözünü kesti; yan tarafa, parmaklarının arasından yumuşak beyaz kumu ağır ağır akıtan boşta duran eline baktı.

“Biliyorsunuz…! Ve siz… siz, Fräulein Tony…”

“Evet, Morten. Size çok değer veriyorum. Sizi çok seviyorum. Tanıdığım herkesten daha çok seviyorum.”

Morten doğrulup birkaç kez kollarını oynattı; ne yapacağını bilemiyordu. Ayağa fırladı, hemen ardından yeniden onun yanına kapandı ve mutluluktan önce kesilip titreyen, sonra yükselip yeniden gürleşen bir sesle haykırdı: “Ah, teşekkür ederim, teşekkür ederim! Bakın, şimdi hayatımda hiç olmadığım kadar mutluyum!…” Sonra Tony’nin ellerini öpmeye başladı.

Birden daha alçak sesle, “Yakında şehre döneceksiniz, Tony; benim tatilim de iki hafta sonra bitiyor… Sonra Göttingen’e dönmem gerekecek. Ama buradaki bu öğleden sonrayı ben dönene kadar… doktor olup babanızdan bizim için izin isteyebilecek duruma gelene kadar unutmayacağınıza söz verir misiniz? Ne kadar zor olacağını biliyorum. O zamana kadar hiçbir Herr Grünlich’in teklifini kabul etmeyeceğinize de… Ah, uzun sürmeyecek, göreceksiniz! Bir… gibi çalışacağım; hiç de zor değil…” dedi.

“Evet, Morten,” dedi Tony, mutlu ama dalgın bir hâlde; onun gözlerine, ağzına ve kendi ellerini tutan ellerine bakıyordu…

Morten onun elini göğsüne biraz daha yaklaştırdı ve boğuk, yalvaran bir sesle sordu: “Bunun üzerine… izin vermez misiniz… Bunu… mühürleyemez miyim?”

Tony cevap vermedi, ona bakmadı bile; yalnızca kum tepesinde üst bedenini usulca ona doğru biraz yaklaştırdı. Morten onu yavaşça, beceriksizce dudaklarından öptü. Sonra başka yönlere, kuma baktılar ve ikisi de ölesiye utandı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…