Buddenbrooklar kitap kapağı

30. bölüm / 97

On Üçüncü Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: On Üçüncü Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime · Okuduğun bölüm
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

On Üçüncü Bölüm
Sonra feribot geldi; Israelsdorfer Allee, Kudüs Tepesi, Burgfeld derken araba yoluna devam etti. Kale kapısından geçti; sağında hapishanenin duvarları yükseliyordu. Burgstraße boyunca ilerleyip Koberg’i aştı… Tony gri alınlıklı evlere, yolun üzerine gerilmiş gaz lambalarına, önündeki ıhlamurların yapraklarını neredeyse tamamen döktüğü Heilige-Geist-Hospital’e baktı… Tanrım, bütün bunlar oldukları gibi kalmıştı! O, burayı eski, unutulup gitmesi gereken bir düş gibi hatırlarken, her şey burada değişmeden, saygı uyandıran bir vakarla duruyordu! Bu gri alınlıklar, yeniden içine alındığı; artık yeniden yaşayacağı eski, alışılmış ve kuşaktan kuşağa aktarılmış dünyaydı. Artık ağlamıyordu; merakla çevresine bakındı. Bu sokakları ve içlerindeki eski tanıdık yüzleri görünce vedanın acısı neredeyse uyuşmuştu. Tam o sırada —araba Breite Straße’den gürültüyle geçiyordu— hamal Matthiesen yanlarından geçti ve kaba silindir şapkasını, sanki “Herhâlde alçağın tekiyim ben…” diye düşünüyormuş gibi, huysuz bir görev bilinciyle derin derin çıkardı.

Araba Mengstraße’ye döndü; iri doru atlar soluyup tepinerek Buddenbrookların evinin önünde durdu. Tom, kız kardeşinin arabadan inmesine özenle yardım ederken Anton ile Line bavulu çözmek için koşup geldiler. Ama eve girmeden önce beklemek gerekti. Üç koca nakliye arabası, üzerlerinde iri siyah harflerle “Johann Buddenbrook” yazan dolu tahıl çuvalları yığılmış hâlde, tam o sırada art arda evin kapısından geçiyordu. Ağır, yankılı gürültüler çıkararak geniş holde ve avluya inen basık basamaklarda sallana sallana ilerlediler. Tahılın bir kısmı herhâlde arka binada yüklenecek, geri kalanı da “Walfisch”e, “Löwen”e ya da “Eiche”ye gidecekti…

Konsolos, kardeşler hole girerken kulağının arkasına sıkıştırdığı kalemle bürodan çıktı ve kızına kollarını uzattı.

“Eve hoş geldin, sevgili Tony!”

Tony onu öptü; hâlâ ağlamaktan kızarmış gözleriyle, içinde utanca benzer bir ifadeyle baktı. Ama babası kızmamıştı, tek kelime etmedi. Yalnızca, “Geç kaldın ama ikinci kahvaltı için seni bekledik,” dedi.

Konsolos Hanım, Christian, Klothilde, Klara ve Ida Jungmann karşılamak için merdiven sahanlığında toplanmışlardı…

Tony, Mengstraße’deki ilk gecesinde deliksiz ve güzel bir uyku çekti. Ertesi sabah, 22 Eylül’de, dinlenmiş ve sakin bir hâlde kahvaltı odasına indi. Henüz çok erkendi; saat yedi bile olmamıştı. Yalnızca Mamsell Jungmann oradaydı ve sabah kahvesini hazırlıyordu.

“Aaa, Tonyciğim, yavrucuğum,” dedi uykulu küçük kahverengi gözleriyle çevresine bakınarak. “Bu saatte mi?”

Tony, kapağı geriye itilmiş yazı masasının başına oturdu; ellerini başının arkasında kavuşturup bir süre avlunun yağmurdan simsiyah parlayan taş döşemesine ve sararmış, ıslak bahçeye baktı. Sonra masanın üzerindeki kartvizitlerle mektupları merakla karıştırmaya başladı…

Mürekkep hokkasının hemen yanında, çok iyi bildiği, kabartmalı kapaklı, kenarları altın yaldızlı, farklı türde kâğıtlardan yapılmış büyük yazı defteri duruyordu. Herhâlde daha dün akşam kullanılmıştı; babasının her zamanki gibi onu deri çantaya koyup arkadaki özel çekmeceye kilitlememiş olması neredeyse bir mucizeydi.

Defteri aldı, sayfalarını çevirdi; okumaya başlayınca kendini kaptırıp derinlere daldı. Okudukları çoğunlukla basit, bildik şeylerdi; ama her yazan, kendinden öncekinden abartısız biçimde törensel denebilecek bir anlatım üslubu devralmıştı. İçgüdüsel ve istemsizce sezdirilen bu kronik dili, bir ailenin kendisine, geleneğine ve tarihine duyduğu ölçülü, bu yüzden de daha vakur saygıyı dile getiriyordu. Tony için bunlar yeni şeyler değildi; bu sayfaları birkaç kez inceleme izni olmuştu. Ama içerikleri onda bu sabahki gibi bir izlenim bırakmamıştı hiç. Aile tarihine ait en sıradan olguların bile burada ele alındığı o saygılı önem duygusu başını döndürüyordu… Dirseklerini masaya dayadı; artan bir bağlılıkla, gurur ve ciddiyet içinde okumayı sürdürdü.

Kendi küçük geçmişinde de atlanmış tek bir nokta yoktu. Doğumu, çocukluk hastalıkları, okula ilk gidişi, Mlle. Weichbrodt’un yatılı okuluna başlaması, konfirmasyonu… Hepsi, Konsolos’un küçük ve akıcı tüccar el yazısıyla, olgulara duyulan neredeyse dinsel bir saygıyla özenle kaydedilmişti. Çünkü en küçük olgu bile ailenin yazgısını mucizevi biçimde yönlendiren Tanrı’nın iradesi ve eseri değil miydi?… Büyükannesi Antoinette’ten aldığı adının ardına gelecekte daha neler yazılacaktı? Sonraki aile kuşakları da bunları, şimdi kendisinin geçmişte yaşananları okuduğu aynı saygıyla okuyacaktı.

İçini çekerek arkasına yaslandı; kalbi törensel bir ritimle çarpıyordu. Kendine karşı bir saygı duygusu içini doldurdu; zaten tanıdığı kişisel önem hissi, az önce ruhuna aldığı düşüncelerin etkisiyle daha da güçlenerek, içinden bir ürperti gibi geçti. “Zincirin bir halkası olarak,” diye yazmıştı babası… Evet, evet! Tam da bu zincirin halkası olarak yüksek ve sorumluluk gerektiren bir öneme sahipti; eylemleriyle ve kararlarıyla ailesinin tarihine katkıda bulunmaya çağrılmıştı!

Büyük defterin sonuna kadar geriye doğru sayfaları çevirdi; burada Konsolos, Buddenbrookların bütün soy ağacını, parantezler ve başlıklar kullanarak, kolayca izlenebilecek bilgiler hâlinde özetlemişti. En eski aile reisinin vaiz kızı Brigitta Schuren’le evliliğinden Konsolos Johann Buddenbrook’un 1825’te Elisabeth Kröger’le evlenmesine kadar uzanıyordu. Bu evlilikten, yazdığına göre, dört çocuk doğmuştu… Ardından doğum yılları ve günleriyle vaftiz adları alt alta sıralanmıştı; büyük oğlun adının arkasına ise 1842 Paskalyası’nda babasının işyerine çırak olarak girdiği şimdiden kaydedilmişti.

Tony uzun süre kendi adına ve arkasındaki boşluğa baktı. Sonra birden, sarsak bir hareketle ve sinirli, telaşlı bir yüz ifadesiyle —yutkundu, dudakları bir an hızla kıpırdadı— kalemi kaptı. Mürekkebe batırmak yerine hokkaya soktu; işaret parmağını bükmüş, başını ateşli bir hâlde omzuna doğru eğmiş, beceriksiz ve soldan sağa çapraz yükselen el yazısıyla şunu yazdı: “… 22 Eylül 1845’te Hamburg’lu tüccar Bendix Grünlich’le nişanlandı.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…