Buddenbrooklar kitap kapağı

56. bölüm / 97

Dördüncü Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Dördüncü Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime · Okuduğun bölüm
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Dördüncü Bölüm
Rüzgârlıktaki zil çaldı. Yeni alışkanlığı gereği Frau Grünlich merdiven sahanlığına çıktı, beyaz boyalı trabzanın üzerinden holde aşağı baktı. Ama aşağıda kapı açılır açılmaz birden daha da öne eğildi, sonra irkilip geri çekildi; bir eliyle mendilini ağzına bastırırken ötekiyle eteklerini topladı ve hafifçe eğilmiş bir hâlde yukarı koştu… İkinci kata çıkan merdivende Mamsell Jungmann’la karşılaştı. Jungmann, sesi tükenir gibi fısıldayarak ona bir şey söyledi; Ida sevinçli bir şaşkınlıkla Lehçe bir şeyler karşılık verdi, kulağa “Meiboschekochhanne!” gibi geliyordu. –

Aynı sırada Konsolos hanım Buddenbrook, Manzara Odası’nda iki büyük tahta şişle bir şal, bir örtü ya da benzeri bir şey örüyordu. Sabah saat on birdi.

Birden hizmetçi kız sütunlu salondan geçip geldi, cam kapıyı tıklattı ve paytak adımlarla Konsolos hanıma bir kartvizit getirdi. Konsolos hanım kartı aldı, el işi yaparken taktığı gözlüğünü düzeltti ve okudu. Sonra yeniden kızın kızarmış yüzüne baktı; bir daha okudu, tekrar kıza baktı. Sonunda, dostça ama kararlı bir sesle, “Bu ne demek, sevgilim? Ne anlama geliyor bu?” dedi.

Kartta basılı olarak “X. Noppe & Ortakları” yazıyordu. Ancak X. Noppe adıyla “&” işareti mavi kalemle öyle koyuca çizilmişti ki geriye yalnızca “Ortakları” kalmıştı.

“Evet, Konsolos hanım,” dedi kız, “bi bey var ama Almanca konuşmuyor, bir de konuşması pek tuhaf…”

“Beyefendiyi içeri buyur edin,” dedi Konsolos hanım; artık içeri girmek isteyenin “Ortakları” olduğunu anlamıştı. Kız gitti. Az sonra cam kapıyı yeniden açıp içeriye kısa boylu bir adam aldı. Adam odanın gölgeli arka tarafında bir an durdu ve uzatarak söylediği bir şey, “Hab’ die Ähre…” gibi duyuldu.

“Günaydın!” dedi Konsolos hanım. “Biraz yaklaşmaz mısınız?” Bu sırada elini hafifçe kanepenin minderine dayayıp biraz doğruldu; tamamen ayağa kalkmasının uygun olup olmadığını henüz kestirememişti…

“İzninizle…” diye karşılık verdi bey, yine rahat, şarkı söyler gibi uzata uzata konuşarak; kibarca eğilip iki adım attı, sonra yeniden durup oturacak bir yer mi, şapka ve bastonunu bırakacak bir yer mi ararcasına etrafına bakındı. İkisini de, bastonu bile, odaya getirmişti; bastonun pençe gibi kıvrık boynuz sapı yaklaşık kırk beş santim kadardı.

Kırk yaşlarında bir adamdı. Kısa uzuvlu ve şişman bedenine, önü iyice açık, kahverengi loden kumaştan bir ceket giymişti. Karnını yumuşak bir kavisle örten açık renkli, çiçek desenli yeleğinin üzerinde altın bir saat zinciri parlıyordu; boynuz, kemik, gümüş ve mercandan yapılmış bir sürü süs, adeta koca bir buket gibi zincire takılmıştı. Pantolonunun rengi belirsiz, griye çalan yeşildi; paçaları kısa, kumaşı olağanüstü sert görünüyordu. Kısa ve geniş çizmelerinin üst kısmını altta, kırışıksız ve çember gibi sarıyordu. Açık sarı, seyrek bıyıkları ağzının üzerine saçak gibi sarkıyordu. Küt burnu ve oldukça ince, taranmamış saçlarıyla top gibi yuvarlak başı bir fok balığını andırıyordu. Alt dudağıyla çenesi arasında taşıdığı küçük sakal parçasıysa bıyığının aksine biraz sertçe yukarı kalkmıştı. Yanakları olağanüstü kalın, yağlı ve şişkindi; sanki yukarı, gözlerine doğru itilmişlerdi. Gözlerini açık mavi, incecik iki çizgi hâlinde kısıyor, köşelerinde küçük kırışıklıklar oluşturuyorlardı. Böylece şişmiş yüzünde öfkeyle dürüst, sakar ve dokunaklı bir iyi huyluluk birbirine karışıyordu. Küçük çenesinin altından dar, beyaz boyunbağına doğru dik bir çizgi uzanıyordu… Guatrı andıran bu boyun, sert yakalı gömlekleri kaldıramazdı. Alt yüzüyle boynu, başının arkasıyla ensesi, yanaklarıyla burnu biçimsizce, yastık gibi yumuşak geçişlerle birbirine karışıyordu… Bütün bu şişkinlikler yüzünden yüzünün derisi fazlasıyla gerilmiş, kulak memelerinin dibinde ve burnunun iki yanında yer yer kuru bir kızarıklık belirmişti… Kısa, beyaz ve şişman ellerinden birinde bastonunu, ötekinde dağ keçisi kılından bir püskülle süslenmiş yeşil bir Tirol şapkası tutuyordu.

Konsolos hanım gözlüğünü çıkarmış, yarı ayakta durur hâlde hâlâ kanepe minderine dayanıyordu.

“Size nasıl yardımcı olabilirim?” dedi kibar ama kararlı bir sesle.

Bunun üzerine bey kararlı bir hareketle şapkasını ve bastonunu armonyumun üzerine koydu; boşalan ellerini memnuniyetle ovuşturdu, açık renkli, şiş gözleriyle Konsolos hanıma içtenlikle baktı ve şöyle dedi: “Şu kart meselesinden dolayı muhterem hanımefendiden özür dilerim; yanımda başka kart yoktu. Adım Permaneder; Münihli Alois Permaneder. Belki kızınızdan adımı duymuşsunuzdur…”

Bütün bunları yüksek sesle, kaba denebilecek bir vurguyla, boğumlu, ansızın kısalmalarla dolu kaba yöresel ağzıyla söyledi; gözlerini yarık gibi kısarak attığı samimi bir bakış da “Anlaşırız biz…” der gibiydi.

Konsolos hanım artık tamamen ayağa kalkmış, başını yana eğip ellerini uzatarak ona doğru ilerliyordu…

“Bay Permaneder! Siz miydiniz? Elbette kızım sizden söz etti. Münih’teki kalışını hoş ve eğlenceli kılmak için ne kadar uğraştığınızı biliyorum… Şimdi yolunuz bizim şehre mi düştü?”

“Gördünüz mü, işte!” dedi Bay Permaneder; Konsolos hanımın zarif bir hareketle gösterdiği koltuğa oturdu ve iki eliyle kısa, yuvarlak uyluklarını keyifle ovuşturmaya başladı…

“Nasıl, lütfen?” diye sordu Konsolos hanım…

“Gördünüz mü, kulak kabarttınız!” diye karşılık verdi Bay Permaneder ve dizlerini ovuşturmayı bıraktı.

“Güzel!” dedi Konsolos hanım, anlamamıştı. Ellerini kucağında birleştirip sahte bir memnuniyetle arkasına yaslandı. Bay Permaneder bunu fark etti; öne eğilip, Tanrı bilir neden, eliyle havada daireler çizdi ve büyük bir çabayla, “Hanımefendi şimdi şaşıracak…” dedi.

“Evet, evet, sevgili Bay Permaneder, doğru!” diye sevinçle karşılık verdi Konsolos hanım. Konu kapanınca bir sessizlik oldu. Bu sessizliği doldurmak için Bay Permaneder iniltili bir iç çekişle, “İşte dert dediğin böyle bir şey!” dedi.

“Hımm… Nasıl, lütfen?” diye sordu Konsolos hanım, açık renk gözlerini hafifçe yana kaydırarak…

“Dert işte!” diye tekrarladı Bay Permaneder son derece yüksek ve kaba bir sesle.

“Güzel,” dedi Konsolos hanım yatıştırıcı bir tavırla; böylece bu konu da kapanmış oldu.

“Sorabilir miyim,” diye sürdürdü, “sizi buralara kadar getiren nedir, sevgili beyefendi? Münih’ten epey uzun bir yol…”

“Ufak bir iş,” dedi Bay Permaneder kısa elini havada sallayarak. “Çok ufak bir iş, muhterem hanımefendi; Walkmühle bira fabrikasıyla ilgili!”

“Ah, doğru ya, siz şerbetçiotu tüccarısınız, sevgili Bay Permaneder! Noppe & Ortakları, değil mi? Oğlum Konsolos’tan firmanız hakkında ara sıra pek olumlu şeyler duydum, emin olabilirsiniz,” dedi Konsolos hanım kibarca. Ama Bay Permaneder elini salladı: “Estağfurullah, lafı bile olmaz. Yok, hayır, asıl mesele hep muhterem hanımefendiyi ziyaret etmek ve Frau Grünlich’i yeniden görmek istemiş olmam! Bu, yolculuğu göze almaya yeter de artar!”

“Teşekkür ederim,” dedi Konsolos hanım içtenlikle ve avucunu genişçe çevirerek elini bir kez daha ona uzattı. “Ama şimdi kızıma haber vermeliyiz!” diye ekledi; ayağa kalkıp cam kapının yanındaki işlemeli zil ipine doğru yürüdü.

“Aman Tanrım, ne sevineceğim!” diye haykırdı Bay Permaneder ve koltuğuyla birlikte kapıya döndü.

Konsolos hanım kıza, “Lütfen Madame Grünlich’e aşağı gelmesini söyle, sevgilim,” dedi.

Sonra kanepeye döndü; Bay Permaneder de koltuğunu yeniden çevirdi.

“Ne sevineceğim…” diye dalgın dalgın tekrarladı; duvar kâğıtlarına, yazı masasının üzerindeki büyük Sevres hokka takımına ve mobilyalara baktı. Sonra birkaç kez, “Bu da dert işte!… Hep dert!” dedi; dizlerini ovuşturup görünürde hiçbir neden yokken ağır ağır iç çekti. Böylece Frau Grünlich gelene dek vakit geçti.

Belli ki biraz süslenmiş, açık renk bir bluz giymiş ve saçını düzeltmişti. Yüzü her zamankinden daha canlı ve güzeldi. Dilinin ucu muzipçe ağzının bir köşesinde dolaşıyordu…

İçeri girer girmez Bay Permaneder yerinden fırlayıp büyük bir coşkuyla ona doğru geldi. Her yanı kıpır kıpırdı. İki elini birden yakalayıp salladı ve haykırdı: “Evet, Frau Grünlich! Tanrı sizi korusun! Nasıl geçti bu arada? Buralarda neler yaptınız? Aman Tanrım, ne deli gibi sevindim! Münih’i, dağlarımızı hâlâ düşünüyor musunuz? Ne eğlenmiştik, değil mi? Hay Allah! Yine bir aradayız! Kim inanırdı buna…”

Tony de onu büyük bir canlılıkla karşıladı, bir sandalye çekti ve Münih’te geçirdiği haftaları onunla konuşmaya başladı… Sohbet artık hiç kesilmeden akıp gidiyordu. Konsolos hanım Bay Permaneder’e anlayışla ve yüreklendirerek başını sallıyor, arada bir onun şu ya da bu sözünü yazı diline çeviriyor, bunu her yaptığında anladığı için memnuniyetle kanepeye yaslanıyordu.

Bay Permaneder burada bulunma nedenini Frau Antonie’ye bir kez daha açıklamak zorunda kaldı; ama bira fabrikasıyla ilgili bu “ufak işe” öyle az önem veriyordu ki sanki şehirde aslında hiçbir işi yokmuş gibi görünüyordu. Buna karşılık Konsolos hanımın ikinci kızını ve oğullarını ilgiyle sordu; Klara ile Christian’ın orada bulunmayışına yüksek sesle üzüldü, çünkü “bütün aileyi tanımayı hep istemişti…”

Şehirde ne kadar kalacağı konusunda son derece belirsiz konuşuyordu. Ama Konsolos hanım, “Oğlumu her an kahvaltı için bekliyorum, Bay Permaneder; bizimle bir dilim tereyağlı ekmek yeme lütfunda bulunur musunuz?” deyince, daveti daha sözleri tamamlanmadan, sanki bunu bekliyormuş gibi büyük bir hevesle kabul etti.

Konsolos geldi. Kahvaltı odasını boş bulmuştu; aceleyle, biraz yorgun ve işleri başından aşkın halde, kısa bir şeyler atıştırmalarını hatırlatmak için büro kıyafetiyle çıkageldi… Ama konuğun kocaman saat zincirleriyle loden ceketi ve harmoniumun üzerindeki güderi sakalından oluşan tuhaf görüntüsünü görür görmez dikkatle başını kaldırdı; Bay Permaneder’in adını da Frau Antonie’nin ağzından yeterince işitmiş olduğundan, adı söylenir söylenmez kız kardeşine hızla bir bakış attı ve Bay Permaneder’i en cana yakın nezaketiyle karşıladı… Oturmadı bile. Hemen alt kata, Mamsell Jungmann’ın sofrayı kurduğu ve Pastor Tiburtius ile eşinin armağan ettiği gerçek bir semaverin fokurdadığı ara kata indiler.

Bay Permaneder oturup sofradaki soğuk yemeklere göz gezdirirken, “Buyurun, rahatınıza bakın!” dedi… En azından çoğunlukla, arada sırada hitap ederken karşısındakine sen diye sesleniyordu; üstelik bunu son derece saf bir yüz ifadesiyle yapıyordu.

“Tam Hofbräu değil, Bay Permaneder, ama yine de bizim yerli biramızdan daha içilebilir.” Konsolos da o sırada kendisinin içmeyi âdet edindiği, kahverengi köpüklü porter biradan ona doldurdu.

Bay Permaneder çiğnerken, “Çok teşekkürler, komşu!” dedi; Mamsell Jungmann’ın ona attığı dehşet dolu bakışı fark etmedi. Porter biradan ise öyle ölçülü içti ki Konsolos hanım yukarıdan bir şişe kırmızı şarap getirilmesini istedi. Bunun üzerine Bay Permaneder gözle görülür biçimde canlandı ve Frau Grünlich’le yeniden sohbete koyuldu. Karnı yüzünden masadan epey uzakta oturuyor, bacaklarını iki yana açıyor, kısa kollarından birini şişman, beyaz eliyle çoğu zaman sandalyenin arkalığından aşağı sarkıtıyordu. Fok bıyıklı iri başını hafifçe yana yatırmış, göz kapaklarının arasından içtenlikle göz kırparak, keyifsiz bir rahatlık ifadesiyle Tony’nin sözlerini ve yanıtlarını dinliyordu.

Tony, kendisinin hiç alışık olmadığı kızarmış köfteleri zarif hareketlerle parçalayıp önüne koyuyor, hayat üzerine şu ya da bu düşüncesini söylemekten de geri durmuyordu…

“Ah Tanrım, Bay Permaneder, hayattaki güzel ve iyi şeylerin hepsinin böylesine çabuk geçip gitmesi ne üzücü!” dedi, Münih’te kaldığı günleri kastederek. Bir an çatalını bıçağını bıraktı, ciddi gözlerle tavana baktı. Öte yandan, arada bir Bavyera ağzıyla konuşmayı deniyor; bu girişimler hem pek komik hem de yeteneksizce oluyordu…

Yemek sırasında kapı çalındı ve büro çırağı bir telgraf getirdi. Konsolos, bıyığının uzun ucunu parmaklarının arasından yavaşça geçirerek telgrafı okudu. Telgrafın içeriğiyle dikkatle ilgilendiği belli olduğu halde, aynı sırada en rahat tavrıyla, “İşler nasıl gidiyor, Bay Permaneder?…” diye sordu.

Az sonra çırağa, “Tamam,” dedi; genç adam da gözden kayboldu.

“Ah, komşu!” diye karşılık verdi Bay Permaneder. Kalın, sert boyunlu bir adamın beceriksizliğiyle Konsolos’a doğru döndü, bu kez öteki kolunu da sandalyenin arkalığından aşağı sarkıttı. “Bunda konuşacak ne var, bu başlı başına bir dert! Bakın, Münih…” Doğduğu şehrin adını öyle söylerdi ki ne demek istediğini ancak tahmin edebilirdiniz. “Münih bir iş şehri değildir… Orada herkes huzurunu ve bir Maß birasını ister… Bir de insan yemek yerken telgraf okumaz, kesinlikle okumaz. Buradaysa, yukarıda, başka türlü bir anlayış var, yemin ederim!… Çok teşekkürler, bir kadeh daha alırım… Bu da dert işte!… Ortağım Noppe, borsası ve girişimci ruhu var diye hep Nürnberg’e gitmek istedi… ama ben Münih’imden ayrılmam… Kesinlikle! Dert işte!… Bakın, şu aptalca rekabetimiz var, şu aptalca rekabet… İhracat da gülünecek şey doğrusu… Yakında Rusya’da bile kendileri bitki yetiştirmeye başlayacaklar…”

Ama birden Konsolos’a olağanüstü hızlı bir bakış attı ve, “Bu arada… Ağzımdan bir şey kaçırmadım, değil mi, komşu? Bu hiç de fena bir iş değil! Niederpaur’un müdürü olduğu anonim bira fabrikasından para kazanıyoruz, biliyor musunuz? Küçücük bir şirketti, ama onlara krediyle birlikte nakit de verdik… yüzde dört faizle, ipotek karşılığında… binalarını büyütebilsinler diye… Şimdi işler açıldı; bizim de işlem hacmimiz, yıllık gelirimiz var; bu iş tutar!” diye tamamladı sözünü. Sigarayı da puroyu da teşekkür ederek reddetti; izninizle, uzun boynuz ağızlıklı piposunu cebinden çıkardı ve dumanlara bürünmüş halde Konsolos’la iş üzerine sohbete koyuldu. Sohbet ardından siyasete kaydı; Bavyera’nın Prusya’yla ilişkisini, Kral Max’ı ve İmparator Napoléon’u konu ettiler… Bay Permaneder arada bir sohbete bütünüyle anlaşılmaz sözler katıyor, aralarda da hiçbir bağlantı yokmuşçasına, “Ne eğlence ama!” ya da “Ne işler bunlar!” diye iç çekiyordu…

Mamsell Jungmann şaşkınlıktan, ağzında lokma varken bile durmadan çiğnemeyi unuttu; parlak kahverengi gözleriyle konuğa sözsüzce bakakaldı. Her zamanki gibi çatalıyla bıçağını dik tutuyor, ikisini hafifçe ileri geri oynatıyordu. Bu odalar daha önce böyle sesler duymamış, böyle pipo dumanlarıyla dolmamıştı; böylesine keyifsiz ama rahat, böylesine biçimsiz bir tavır onlara yabancıydı… Konsolos hanım, küçücük bir Protestan cemaatinin bunca Katolik arasında uğraması gereken baskıları kaygıyla sorduktan sonra, dostça ama pek bir şey anlamamış halde öylece kaldı; yemek ilerledikçe Tony de biraz düşünceli ve huzursuz görünmeye başladı. Konsolos ise ziyadesiyle eğleniyordu. Hatta annesini ikinci bir şişe kırmızı şarap getirtmeye razı etti ve Bay Permaneder’i Breitenstraße’deki evlerine içtenlikle davet etti; karısı onu görünce çok sevinecekti…

Şerbetçiotu tüccarı, gelişinden tam üç saat sonra kalkmaya hazırlandı; piposunu boşalttı, kadehini bitirdi, bir şeye “dert” dedi ve ayağa kalktı.

“Şeref duyarım, hanımefendi… Allah’a ısmarladık, Frau Grünlich… Allah’a ısmarladık, Bay Buddenbrook…” Ida Jungmann bu hitapla irkildi, hatta yüzünün rengi attı… “İyi günler, genç hanım…” Giderken “İyi günler” dedi!…

Konsolos hanımla oğlu bakıştılar… Bay Permaneder, konakladığı yerdeki mütevazı hana, Trave kıyısındaki otele dönmek istediğini söylemişti…

“Kızımın Münihli arkadaşı ve eşi uzakta,” dedi yaşlı hanım, Bay Permaneder’in yanına bir kez daha yaklaşarak. “Misafirperverliklerine karşılık verme fırsatını yakın zamanda bulamayacağız gibi görünüyor. Ama sevgili beyefendi, şehrimizde kaldığınız sürece bizimle kalmayı kabul ederek bizi sevindirirseniz… Sizi içtenlikle ağırlamaktan mutluluk duyarız…”

Elini ona uzattı ve bakın ki Bay Permaneder hiç tereddüt etmeden elini sıktı. Kahvaltı davetini ne kadar çabuk ve gönüllü kabul ettiyse bunu da öyle kabul etti; iki hanımın da elini öptü, ona oldukça tuhaf yakışan bu hareketi yaptı; Manzara Odası’ndan şapkasını ve bastonunu aldı; bavulunu hemen getirttireceğine ve işlerini bitirdikten sonra saat dörtte yeniden yanlarında olacağına söz verdi. Konsolos da ona merdivenlerden aşağıya kadar eşlik etti. Ama girişte bir kez daha dönüp başını sessizce, hayranlıkla sallayarak, “Yanlış anlamayın, komşu; kız kardeşiniz pek sevimli biri! Allah’a ısmarladık!” dedi… Başını sallamayı sürdürerek gözden kayboldu.

Konsolos, yukarı çıkıp hanımların haline yeniden bakma ihtiyacına karşı koyamadı. Ida Jungmann çoktan evde yatak çarşaflarıyla dolaşıyor, koridordaki bir odayı hazırlıyordu.

Konsolos hanım hâlâ kahvaltı masasındaydı; açık renk gözlerini odanın tavanında bir noktaya dikmiş, beyaz parmaklarıyla masa örtüsüne hafifçe vuruyordu. Tony pencerenin yanında oturmuş, kollarını kavuşturmuştu. Sağına soluna bakmıyor, ağırbaşlı, hatta sert bir ifadeyle karşıya bakıyordu. Sessizlik hâkimdi.

Thomas kapıda durup troika desenli sigara tabakasından bir sigara alırken, “Ee?” diye sordu… Omuzları gülmekten inip kalkıyordu.

“Hoş bir adam,” diye safça karşılık verdi Konsolos hanım.

“Tam benim fikrim!” Konsolos ardından Tony’ye doğru hızlı, son derece zarif ve şakacı bir dönüş yaptı; sanki onun fikrini de büyük bir saygıyla soruyordu. Tony sustu. Sert bakışlarını karşıya dikmişti.

“Ama Tom, küfür etmeyi bırakması gerektiğini düşünüyorum,” diye biraz kaygıyla sürdürdü Konsolos hanım. “Yanlış anlamadıysam, kutsal şeylerden ve haçtan söz ederken…”

“Ah, önemli değil anne; kötü bir şey kastetmiyor…”

“Bir de tavırlarında belki biraz fazla rahatlık var, Tom, sence de öyle değil mi?”

“Ne yapalım, Güney Almanya işte!” dedi Konsolos. Dumanı ağır ağır odaya üfledi, annesine gülümsedi ve gözlerini gizlice Tony’nin üzerinde tuttu. Konsolos hanım bunun hiç farkına varmadı.

“Bugün Gerda’yla yemeğe geliyorsun, değil mi Tom? Beni kırma.”

“Seve seve anne; büyük bir memnuniyetle. Açıkçası, bu ev ziyaretinden çok keyif alacağımı düşünüyorum. Sen de öyle değil misin? Şu din adamlarından farklı bir şey olacak en azından…”

“Herkes kendi huyunca, Tom.”

“Haklısın! Gidiyorum… Bu arada!” dedi, kapı kolunu tutarak. “Onda derin bir iz bıraktın, Tony! Hayır, bundan hiç şüphem yok! Az önce aşağıda sana ne dediğini biliyor musun? ‘Pek sevimli biri’ dedi; kendi sözleri…”

Frau Grünlich dönüp yüksek sesle, “Pekâlâ Tom, bunu bana anlatıyorsun… Anlatmanı yasaklamamış olabilir, ama yine de bana bunu aktarman doğru mu, bilmiyorum. Şunu biliyorum ve söylemek istiyorum: Bu hayatta önemli olan, bir şeyin nasıl söylenip ifade edildiği değil, yürekte nasıl kastedilip hissedildiğidir. Bay Permaneder’in konuşma tarzıyla alay ediyorsan… onu gülünç buluyorsan…” dedi.

“Kimi?! Ama Tony, aklımdan bile geçmedi! Neye kızıyorsun…”

“Assez!” dedi Konsolos hanım ve oğluna ciddi, yalvaran bir bakış attı. Bakışı, “Onu incitme!” anlamına geliyordu.

“Hadi, kızma Tony!” dedi Thomas. “Seni kızdırmak istemedim. Neyse, şimdi gidip ambar işçilerinden birine bavulunu buraya getirmesini söyleyeceğim… Görüşürüz!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…