Bölümler 97Şu an: Dördüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime · Okuduğun bölüm
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Dördüncü Bölüm
Rüzgârlıktaki zil çaldı. Yeni alışkanlığı gereği Frau Grünlich merdiven sahanlığına çıktı, beyaz boyalı trabzanın üzerinden holde aşağı baktı. Ama aşağıda kapı açılır açılmaz birden daha da öne eğildi, sonra irkilip geri çekildi; bir eliyle mendilini ağzına bastırırken ötekiyle eteklerini topladı ve hafifçe eğilmiş bir hâlde yukarı koştu… İkinci kata çıkan merdivende Mamsell Jungmann’la karşılaştı. Jungmann, sesi tükenir gibi fısıldayarak ona bir şey söyledi; Ida sevinçli bir şaşkınlıkla Lehçe bir şeyler karşılık verdi, kulağa “Meiboschekochhanne!” gibi geliyordu. –
Aynı sırada Konsolos hanım Buddenbrook, Manzara Odası’nda iki büyük tahta şişle bir şal, bir örtü ya da benzeri bir şey örüyordu. Sabah saat on birdi.
Birden hizmetçi kız sütunlu salondan geçip geldi, cam kapıyı tıklattı ve paytak adımlarla Konsolos hanıma bir kartvizit getirdi. Konsolos hanım kartı aldı, el işi yaparken taktığı gözlüğünü düzeltti ve okudu. Sonra yeniden kızın kızarmış yüzüne baktı; bir daha okudu, tekrar kıza baktı. Sonunda, dostça ama kararlı bir sesle, “Bu ne demek, sevgilim? Ne anlama geliyor bu?” dedi.
Kartta basılı olarak “X. Noppe & Ortakları” yazıyordu. Ancak X. Noppe adıyla “&” işareti mavi kalemle öyle koyuca çizilmişti ki geriye yalnızca “Ortakları” kalmıştı.
“Evet, Konsolos hanım,” dedi kız, “bi bey var ama Almanca konuşmuyor, bir de konuşması pek tuhaf…”
“Beyefendiyi içeri buyur edin,” dedi Konsolos hanım; artık içeri girmek isteyenin “Ortakları” olduğunu anlamıştı. Kız gitti. Az sonra cam kapıyı yeniden açıp içeriye kısa boylu bir adam aldı. Adam odanın gölgeli arka tarafında bir an durdu ve uzatarak söylediği bir şey, “Hab’ die Ähre…” gibi duyuldu.
“Günaydın!” dedi Konsolos hanım. “Biraz yaklaşmaz mısınız?” Bu sırada elini hafifçe kanepenin minderine dayayıp biraz doğruldu; tamamen ayağa kalkmasının uygun olup olmadığını henüz kestirememişti…
“İzninizle…” diye karşılık verdi bey, yine rahat, şarkı söyler gibi uzata uzata konuşarak; kibarca eğilip iki adım attı, sonra yeniden durup oturacak bir yer mi, şapka ve bastonunu bırakacak bir yer mi ararcasına etrafına bakındı. İkisini de, bastonu bile, odaya getirmişti; bastonun pençe gibi kıvrık boynuz sapı yaklaşık kırk beş santim kadardı.
Kırk yaşlarında bir adamdı. Kısa uzuvlu ve şişman bedenine, önü iyice açık, kahverengi loden kumaştan bir ceket giymişti. Karnını yumuşak bir kavisle örten açık renkli, çiçek desenli yeleğinin üzerinde altın bir saat zinciri parlıyordu; boynuz, kemik, gümüş ve mercandan yapılmış bir sürü süs, adeta koca bir buket gibi zincire takılmıştı. Pantolonunun rengi belirsiz, griye çalan yeşildi; paçaları kısa, kumaşı olağanüstü sert görünüyordu. Kısa ve geniş çizmelerinin üst kısmını altta, kırışıksız ve çember gibi sarıyordu. Açık sarı, seyrek bıyıkları ağzının üzerine saçak gibi sarkıyordu. Küt burnu ve oldukça ince, taranmamış saçlarıyla top gibi yuvarlak başı bir fok balığını andırıyordu. Alt dudağıyla çenesi arasında taşıdığı küçük sakal parçasıysa bıyığının aksine biraz sertçe yukarı kalkmıştı. Yanakları olağanüstü kalın, yağlı ve şişkindi; sanki yukarı, gözlerine doğru itilmişlerdi. Gözlerini açık mavi, incecik iki çizgi hâlinde kısıyor, köşelerinde küçük kırışıklıklar oluşturuyorlardı. Böylece şişmiş yüzünde öfkeyle dürüst, sakar ve dokunaklı bir iyi huyluluk birbirine karışıyordu. Küçük çenesinin altından dar, beyaz boyunbağına doğru dik bir çizgi uzanıyordu… Guatrı andıran bu boyun, sert yakalı gömlekleri kaldıramazdı. Alt yüzüyle boynu, başının arkasıyla ensesi, yanaklarıyla burnu biçimsizce, yastık gibi yumuşak geçişlerle birbirine karışıyordu… Bütün bu şişkinlikler yüzünden yüzünün derisi fazlasıyla gerilmiş, kulak memelerinin dibinde ve burnunun iki yanında yer yer kuru bir kızarıklık belirmişti… Kısa, beyaz ve şişman ellerinden birinde bastonunu, ötekinde dağ keçisi kılından bir püskülle süslenmiş yeşil bir Tirol şapkası tutuyordu.
Konsolos hanım gözlüğünü çıkarmış, yarı ayakta durur hâlde hâlâ kanepe minderine dayanıyordu.
“Size nasıl yardımcı olabilirim?” dedi kibar ama kararlı bir sesle.
Bunun üzerine bey kararlı bir hareketle şapkasını ve bastonunu armonyumun üzerine koydu; boşalan ellerini memnuniyetle ovuşturdu, açık renkli, şiş gözleriyle Konsolos hanıma içtenlikle baktı ve şöyle dedi: “Şu kart meselesinden dolayı muhterem hanımefendiden özür dilerim; yanımda başka kart yoktu. Adım Permaneder; Münihli Alois Permaneder. Belki kızınızdan adımı duymuşsunuzdur…”
Bütün bunları yüksek sesle, kaba denebilecek bir vurguyla, boğumlu, ansızın kısalmalarla dolu kaba yöresel ağzıyla söyledi; gözlerini yarık gibi kısarak attığı samimi bir bakış da “Anlaşırız biz…” der gibiydi.
Konsolos hanım artık tamamen ayağa kalkmış, başını yana eğip ellerini uzatarak ona doğru ilerliyordu…
“Bay Permaneder! Siz miydiniz? Elbette kızım sizden söz etti. Münih’teki kalışını hoş ve eğlenceli kılmak için ne kadar uğraştığınızı biliyorum… Şimdi yolunuz bizim şehre mi düştü?”
“Gördünüz mü, işte!” dedi Bay Permaneder; Konsolos hanımın zarif bir hareketle gösterdiği koltuğa oturdu ve iki eliyle kısa, yuvarlak uyluklarını keyifle ovuşturmaya başladı…
“Nasıl, lütfen?” diye sordu Konsolos hanım…
“Gördünüz mü, kulak kabarttınız!” diye karşılık verdi Bay Permaneder ve dizlerini ovuşturmayı bıraktı.
“Güzel!” dedi Konsolos hanım, anlamamıştı. Ellerini kucağında birleştirip sahte bir memnuniyetle arkasına yaslandı. Bay Permaneder bunu fark etti; öne eğilip, Tanrı bilir neden, eliyle havada daireler çizdi ve büyük bir çabayla, “Hanımefendi şimdi şaşıracak…” dedi.
“Evet, evet, sevgili Bay Permaneder, doğru!” diye sevinçle karşılık verdi Konsolos hanım. Konu kapanınca bir sessizlik oldu. Bu sessizliği doldurmak için Bay Permaneder iniltili bir iç çekişle, “İşte dert dediğin böyle bir şey!” dedi.
“Hımm… Nasıl, lütfen?” diye sordu Konsolos hanım, açık renk gözlerini hafifçe yana kaydırarak…
“Dert işte!” diye tekrarladı Bay Permaneder son derece yüksek ve kaba bir sesle.
“Güzel,” dedi Konsolos hanım yatıştırıcı bir tavırla; böylece bu konu da kapanmış oldu.
“Sorabilir miyim,” diye sürdürdü, “sizi buralara kadar getiren nedir, sevgili beyefendi? Münih’ten epey uzun bir yol…”
“Ufak bir iş,” dedi Bay Permaneder kısa elini havada sallayarak. “Çok ufak bir iş, muhterem hanımefendi; Walkmühle bira fabrikasıyla ilgili!”
“Ah, doğru ya, siz şerbetçiotu tüccarısınız, sevgili Bay Permaneder! Noppe & Ortakları, değil mi? Oğlum Konsolos’tan firmanız hakkında ara sıra pek olumlu şeyler duydum, emin olabilirsiniz,” dedi Konsolos hanım kibarca. Ama Bay Permaneder elini salladı: “Estağfurullah, lafı bile olmaz. Yok, hayır, asıl mesele hep muhterem hanımefendiyi ziyaret etmek ve Frau Grünlich’i yeniden görmek istemiş olmam! Bu, yolculuğu göze almaya yeter de artar!”
“Teşekkür ederim,” dedi Konsolos hanım içtenlikle ve avucunu genişçe çevirerek elini bir kez daha ona uzattı. “Ama şimdi kızıma haber vermeliyiz!” diye ekledi; ayağa kalkıp cam kapının yanındaki işlemeli zil ipine doğru yürüdü.
“Aman Tanrım, ne sevineceğim!” diye haykırdı Bay Permaneder ve koltuğuyla birlikte kapıya döndü.
Konsolos hanım kıza, “Lütfen Madame Grünlich’e aşağı gelmesini söyle, sevgilim,” dedi.
Sonra kanepeye döndü; Bay Permaneder de koltuğunu yeniden çevirdi.
“Ne sevineceğim…” diye dalgın dalgın tekrarladı; duvar kâğıtlarına, yazı masasının üzerindeki büyük Sevres hokka takımına ve mobilyalara baktı. Sonra birkaç kez, “Bu da dert işte!… Hep dert!” dedi; dizlerini ovuşturup görünürde hiçbir neden yokken ağır ağır iç çekti. Böylece Frau Grünlich gelene dek vakit geçti.
Belli ki biraz süslenmiş, açık renk bir bluz giymiş ve saçını düzeltmişti. Yüzü her zamankinden daha canlı ve güzeldi. Dilinin ucu muzipçe ağzının bir köşesinde dolaşıyordu…
İçeri girer girmez Bay Permaneder yerinden fırlayıp büyük bir coşkuyla ona doğru geldi. Her yanı kıpır kıpırdı. İki elini birden yakalayıp salladı ve haykırdı: “Evet, Frau Grünlich! Tanrı sizi korusun! Nasıl geçti bu arada? Buralarda neler yaptınız? Aman Tanrım, ne deli gibi sevindim! Münih’i, dağlarımızı hâlâ düşünüyor musunuz? Ne eğlenmiştik, değil mi? Hay Allah! Yine bir aradayız! Kim inanırdı buna…”
Tony de onu büyük bir canlılıkla karşıladı, bir sandalye çekti ve Münih’te geçirdiği haftaları onunla konuşmaya başladı… Sohbet artık hiç kesilmeden akıp gidiyordu. Konsolos hanım Bay Permaneder’e anlayışla ve yüreklendirerek başını sallıyor, arada bir onun şu ya da bu sözünü yazı diline çeviriyor, bunu her yaptığında anladığı için memnuniyetle kanepeye yaslanıyordu.
Bay Permaneder burada bulunma nedenini Frau Antonie’ye bir kez daha açıklamak zorunda kaldı; ama bira fabrikasıyla ilgili bu “ufak işe” öyle az önem veriyordu ki sanki şehirde aslında hiçbir işi yokmuş gibi görünüyordu. Buna karşılık Konsolos hanımın ikinci kızını ve oğullarını ilgiyle sordu; Klara ile Christian’ın orada bulunmayışına yüksek sesle üzüldü, çünkü “bütün aileyi tanımayı hep istemişti…”
Şehirde ne kadar kalacağı konusunda son derece belirsiz konuşuyordu. Ama Konsolos hanım, “Oğlumu her an kahvaltı için bekliyorum, Bay Permaneder; bizimle bir dilim tereyağlı ekmek yeme lütfunda bulunur musunuz?” deyince, daveti daha sözleri tamamlanmadan, sanki bunu bekliyormuş gibi büyük bir hevesle kabul etti.
Konsolos geldi. Kahvaltı odasını boş bulmuştu; aceleyle, biraz yorgun ve işleri başından aşkın halde, kısa bir şeyler atıştırmalarını hatırlatmak için büro kıyafetiyle çıkageldi… Ama konuğun kocaman saat zincirleriyle loden ceketi ve harmoniumun üzerindeki güderi sakalından oluşan tuhaf görüntüsünü görür görmez dikkatle başını kaldırdı; Bay Permaneder’in adını da Frau Antonie’nin ağzından yeterince işitmiş olduğundan, adı söylenir söylenmez kız kardeşine hızla bir bakış attı ve Bay Permaneder’i en cana yakın nezaketiyle karşıladı… Oturmadı bile. Hemen alt kata, Mamsell Jungmann’ın sofrayı kurduğu ve Pastor Tiburtius ile eşinin armağan ettiği gerçek bir semaverin fokurdadığı ara kata indiler.
Bay Permaneder oturup sofradaki soğuk yemeklere göz gezdirirken, “Buyurun, rahatınıza bakın!” dedi… En azından çoğunlukla, arada sırada hitap ederken karşısındakine sen diye sesleniyordu; üstelik bunu son derece saf bir yüz ifadesiyle yapıyordu.
“Tam Hofbräu değil, Bay Permaneder, ama yine de bizim yerli biramızdan daha içilebilir.” Konsolos da o sırada kendisinin içmeyi âdet edindiği, kahverengi köpüklü porter biradan ona doldurdu.
Bay Permaneder çiğnerken, “Çok teşekkürler, komşu!” dedi; Mamsell Jungmann’ın ona attığı dehşet dolu bakışı fark etmedi. Porter biradan ise öyle ölçülü içti ki Konsolos hanım yukarıdan bir şişe kırmızı şarap getirilmesini istedi. Bunun üzerine Bay Permaneder gözle görülür biçimde canlandı ve Frau Grünlich’le yeniden sohbete koyuldu. Karnı yüzünden masadan epey uzakta oturuyor, bacaklarını iki yana açıyor, kısa kollarından birini şişman, beyaz eliyle çoğu zaman sandalyenin arkalığından aşağı sarkıtıyordu. Fok bıyıklı iri başını hafifçe yana yatırmış, göz kapaklarının arasından içtenlikle göz kırparak, keyifsiz bir rahatlık ifadesiyle Tony’nin sözlerini ve yanıtlarını dinliyordu.
Tony, kendisinin hiç alışık olmadığı kızarmış köfteleri zarif hareketlerle parçalayıp önüne koyuyor, hayat üzerine şu ya da bu düşüncesini söylemekten de geri durmuyordu…
“Ah Tanrım, Bay Permaneder, hayattaki güzel ve iyi şeylerin hepsinin böylesine çabuk geçip gitmesi ne üzücü!” dedi, Münih’te kaldığı günleri kastederek. Bir an çatalını bıçağını bıraktı, ciddi gözlerle tavana baktı. Öte yandan, arada bir Bavyera ağzıyla konuşmayı deniyor; bu girişimler hem pek komik hem de yeteneksizce oluyordu…
Yemek sırasında kapı çalındı ve büro çırağı bir telgraf getirdi. Konsolos, bıyığının uzun ucunu parmaklarının arasından yavaşça geçirerek telgrafı okudu. Telgrafın içeriğiyle dikkatle ilgilendiği belli olduğu halde, aynı sırada en rahat tavrıyla, “İşler nasıl gidiyor, Bay Permaneder?…” diye sordu.
Az sonra çırağa, “Tamam,” dedi; genç adam da gözden kayboldu.
“Ah, komşu!” diye karşılık verdi Bay Permaneder. Kalın, sert boyunlu bir adamın beceriksizliğiyle Konsolos’a doğru döndü, bu kez öteki kolunu da sandalyenin arkalığından aşağı sarkıttı. “Bunda konuşacak ne var, bu başlı başına bir dert! Bakın, Münih…” Doğduğu şehrin adını öyle söylerdi ki ne demek istediğini ancak tahmin edebilirdiniz. “Münih bir iş şehri değildir… Orada herkes huzurunu ve bir Maß birasını ister… Bir de insan yemek yerken telgraf okumaz, kesinlikle okumaz. Buradaysa, yukarıda, başka türlü bir anlayış var, yemin ederim!… Çok teşekkürler, bir kadeh daha alırım… Bu da dert işte!… Ortağım Noppe, borsası ve girişimci ruhu var diye hep Nürnberg’e gitmek istedi… ama ben Münih’imden ayrılmam… Kesinlikle! Dert işte!… Bakın, şu aptalca rekabetimiz var, şu aptalca rekabet… İhracat da gülünecek şey doğrusu… Yakında Rusya’da bile kendileri bitki yetiştirmeye başlayacaklar…”
Ama birden Konsolos’a olağanüstü hızlı bir bakış attı ve, “Bu arada… Ağzımdan bir şey kaçırmadım, değil mi, komşu? Bu hiç de fena bir iş değil! Niederpaur’un müdürü olduğu anonim bira fabrikasından para kazanıyoruz, biliyor musunuz? Küçücük bir şirketti, ama onlara krediyle birlikte nakit de verdik… yüzde dört faizle, ipotek karşılığında… binalarını büyütebilsinler diye… Şimdi işler açıldı; bizim de işlem hacmimiz, yıllık gelirimiz var; bu iş tutar!” diye tamamladı sözünü. Sigarayı da puroyu da teşekkür ederek reddetti; izninizle, uzun boynuz ağızlıklı piposunu cebinden çıkardı ve dumanlara bürünmüş halde Konsolos’la iş üzerine sohbete koyuldu. Sohbet ardından siyasete kaydı; Bavyera’nın Prusya’yla ilişkisini, Kral Max’ı ve İmparator Napoléon’u konu ettiler… Bay Permaneder arada bir sohbete bütünüyle anlaşılmaz sözler katıyor, aralarda da hiçbir bağlantı yokmuşçasına, “Ne eğlence ama!” ya da “Ne işler bunlar!” diye iç çekiyordu…
Mamsell Jungmann şaşkınlıktan, ağzında lokma varken bile durmadan çiğnemeyi unuttu; parlak kahverengi gözleriyle konuğa sözsüzce bakakaldı. Her zamanki gibi çatalıyla bıçağını dik tutuyor, ikisini hafifçe ileri geri oynatıyordu. Bu odalar daha önce böyle sesler duymamış, böyle pipo dumanlarıyla dolmamıştı; böylesine keyifsiz ama rahat, böylesine biçimsiz bir tavır onlara yabancıydı… Konsolos hanım, küçücük bir Protestan cemaatinin bunca Katolik arasında uğraması gereken baskıları kaygıyla sorduktan sonra, dostça ama pek bir şey anlamamış halde öylece kaldı; yemek ilerledikçe Tony de biraz düşünceli ve huzursuz görünmeye başladı. Konsolos ise ziyadesiyle eğleniyordu. Hatta annesini ikinci bir şişe kırmızı şarap getirtmeye razı etti ve Bay Permaneder’i Breitenstraße’deki evlerine içtenlikle davet etti; karısı onu görünce çok sevinecekti…
Şerbetçiotu tüccarı, gelişinden tam üç saat sonra kalkmaya hazırlandı; piposunu boşalttı, kadehini bitirdi, bir şeye “dert” dedi ve ayağa kalktı.
“Şeref duyarım, hanımefendi… Allah’a ısmarladık, Frau Grünlich… Allah’a ısmarladık, Bay Buddenbrook…” Ida Jungmann bu hitapla irkildi, hatta yüzünün rengi attı… “İyi günler, genç hanım…” Giderken “İyi günler” dedi!…
Konsolos hanımla oğlu bakıştılar… Bay Permaneder, konakladığı yerdeki mütevazı hana, Trave kıyısındaki otele dönmek istediğini söylemişti…
“Kızımın Münihli arkadaşı ve eşi uzakta,” dedi yaşlı hanım, Bay Permaneder’in yanına bir kez daha yaklaşarak. “Misafirperverliklerine karşılık verme fırsatını yakın zamanda bulamayacağız gibi görünüyor. Ama sevgili beyefendi, şehrimizde kaldığınız sürece bizimle kalmayı kabul ederek bizi sevindirirseniz… Sizi içtenlikle ağırlamaktan mutluluk duyarız…”
Elini ona uzattı ve bakın ki Bay Permaneder hiç tereddüt etmeden elini sıktı. Kahvaltı davetini ne kadar çabuk ve gönüllü kabul ettiyse bunu da öyle kabul etti; iki hanımın da elini öptü, ona oldukça tuhaf yakışan bu hareketi yaptı; Manzara Odası’ndan şapkasını ve bastonunu aldı; bavulunu hemen getirttireceğine ve işlerini bitirdikten sonra saat dörtte yeniden yanlarında olacağına söz verdi. Konsolos da ona merdivenlerden aşağıya kadar eşlik etti. Ama girişte bir kez daha dönüp başını sessizce, hayranlıkla sallayarak, “Yanlış anlamayın, komşu; kız kardeşiniz pek sevimli biri! Allah’a ısmarladık!” dedi… Başını sallamayı sürdürerek gözden kayboldu.
Konsolos, yukarı çıkıp hanımların haline yeniden bakma ihtiyacına karşı koyamadı. Ida Jungmann çoktan evde yatak çarşaflarıyla dolaşıyor, koridordaki bir odayı hazırlıyordu.
Konsolos hanım hâlâ kahvaltı masasındaydı; açık renk gözlerini odanın tavanında bir noktaya dikmiş, beyaz parmaklarıyla masa örtüsüne hafifçe vuruyordu. Tony pencerenin yanında oturmuş, kollarını kavuşturmuştu. Sağına soluna bakmıyor, ağırbaşlı, hatta sert bir ifadeyle karşıya bakıyordu. Sessizlik hâkimdi.
Thomas kapıda durup troika desenli sigara tabakasından bir sigara alırken, “Ee?” diye sordu… Omuzları gülmekten inip kalkıyordu.
“Hoş bir adam,” diye safça karşılık verdi Konsolos hanım.
“Tam benim fikrim!” Konsolos ardından Tony’ye doğru hızlı, son derece zarif ve şakacı bir dönüş yaptı; sanki onun fikrini de büyük bir saygıyla soruyordu. Tony sustu. Sert bakışlarını karşıya dikmişti.
“Ama Tom, küfür etmeyi bırakması gerektiğini düşünüyorum,” diye biraz kaygıyla sürdürdü Konsolos hanım. “Yanlış anlamadıysam, kutsal şeylerden ve haçtan söz ederken…”
“Ah, önemli değil anne; kötü bir şey kastetmiyor…”
“Bir de tavırlarında belki biraz fazla rahatlık var, Tom, sence de öyle değil mi?”
“Ne yapalım, Güney Almanya işte!” dedi Konsolos. Dumanı ağır ağır odaya üfledi, annesine gülümsedi ve gözlerini gizlice Tony’nin üzerinde tuttu. Konsolos hanım bunun hiç farkına varmadı.
“Bugün Gerda’yla yemeğe geliyorsun, değil mi Tom? Beni kırma.”
“Seve seve anne; büyük bir memnuniyetle. Açıkçası, bu ev ziyaretinden çok keyif alacağımı düşünüyorum. Sen de öyle değil misin? Şu din adamlarından farklı bir şey olacak en azından…”
“Herkes kendi huyunca, Tom.”
“Haklısın! Gidiyorum… Bu arada!” dedi, kapı kolunu tutarak. “Onda derin bir iz bıraktın, Tony! Hayır, bundan hiç şüphem yok! Az önce aşağıda sana ne dediğini biliyor musun? ‘Pek sevimli biri’ dedi; kendi sözleri…”
Frau Grünlich dönüp yüksek sesle, “Pekâlâ Tom, bunu bana anlatıyorsun… Anlatmanı yasaklamamış olabilir, ama yine de bana bunu aktarman doğru mu, bilmiyorum. Şunu biliyorum ve söylemek istiyorum: Bu hayatta önemli olan, bir şeyin nasıl söylenip ifade edildiği değil, yürekte nasıl kastedilip hissedildiğidir. Bay Permaneder’in konuşma tarzıyla alay ediyorsan… onu gülünç buluyorsan…” dedi.
“Kimi?! Ama Tony, aklımdan bile geçmedi! Neye kızıyorsun…”
“Assez!” dedi Konsolos hanım ve oğluna ciddi, yalvaran bir bakış attı. Bakışı, “Onu incitme!” anlamına geliyordu.
“Hadi, kızma Tony!” dedi Thomas. “Seni kızdırmak istemedim. Neyse, şimdi gidip ambar işçilerinden birine bavulunu buraya getirmesini söyleyeceğim… Görüşürüz!”
Bölüm etkileşimi
