Buddenbrooklar kitap kapağı

5. bölüm / 97

Beşinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 97Şu an: Beşinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm859 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime · Okuduğun bölüm
  6. 6 Altıncı Bölüm538 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm493 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
  11. 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
  12. 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
  13. 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
  14. 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
  15. 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
  16. 16 Altıncı Bölüm871 kelime
  17. 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
  18. 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
  19. 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
  20. 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
  21. 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
  22. 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
  23. 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
  24. 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
  25. 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
  26. 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
  27. 27 Onuncu Bölüm635 kelime
  28. 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
  29. 29 On İkinci Bölüm627 kelime
  30. 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
  31. 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
  32. 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
  33. 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm984 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm934 kelime
  38. 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
  39. 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
  40. 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
  41. 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
  42. 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
  43. 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
  44. 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
  45. 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
  46. 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
  47. 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
  48. 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
  49. 49 Altıncı Bölüm823 kelime
  50. 50 Yedinci Bölüm864 kelime
  51. 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
  52. 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
  53. 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
  54. 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
  55. 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
  56. 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
  57. 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
  58. 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
  59. 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
  60. 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
  61. 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
  62. 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
  63. 63 On Birinci Bölüm973 kelime
  64. 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
  65. 65 İkinci Bölüm904 kelime
  66. 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
  67. 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
  68. 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
  69. 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
  70. 70 Yedinci Bölüm930 kelime
  71. 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
  72. 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
  73. 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
  74. 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
  75. 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
  76. 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
  77. 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
  78. 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
  79. 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
  80. 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
  81. 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
  82. 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
  83. 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
  84. 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
  85. 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
  86. 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
  87. 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
  88. 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
  89. 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
  90. 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
  91. 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
  92. 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
  93. 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
  94. 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
  95. 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
  96. 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
  97. 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime

Beşinci Bölüm
“Onu gördünüz mü, Bay Papaz?” —

Tabaklar yeniden değiştirildi. Kiremit kırmızısı, devasa, galeta ununa bulanmış bir jambon getirildi; tütsülenmiş ve haşlanmıştı, yanında kahverengi, ekşimsi arpacık soğanı sosu vardı. Sebze o kadar boldu ki hepsi tek bir kâseden doyabilirdi. Dilimleme işini Lebrecht Kröger üstlendi. Dirseklerini rahatça kaldırıp işaret parmaklarını bıçakla çatalın sırtına dümdüz uzattı ve sulu parçaları özenle kesti. Konsolos Buddenbrook’un başyapıtı “Rus Tenceresi” de ikram edildi; konserve meyvelerden yapılmış, mayhoş ve likörlü tadı olan bir karışımdı. —

Hayır, Papaz Wunderlich Bonaparte’ı hiç görememiş olmaktan üzgündü. Oysa yaşlı Buddenbrook da Jean Jacques Hoffstede de onu yüz yüze görmüştü; ilki Paris’te, Rusya seferinden hemen önce Tuileries Sarayı’nın avlusundaki bir geçit töreninde, ikincisi ise Danzig’de…

“Tanrım, hayır, pek sevimli görünmüyordu,” dedi; çatalına dizdiği jambon, Brüksel lahanası ve patates lokmasını kaşlarını kaldırarak ağzına götürdü. “Gerçi Danzig’de gayet neşeli davrandığı söylenirdi. O zamanlar bir fıkra anlatılırdı… Bütün gün Almanlarla kumar oynarmış, hem de öyle zararsızca değil; akşamlarıysa generalleriyle oynarmış. ‘Öyle değil mi Rapp?’ deyip masadan bir avuç altın almış: ‘Almanlar bu küçük Napolyonları çok sever, değil mi?’ ‘Evet Efendimiz, Büyük Napolyon’dan bile çok!’ diye karşılık vermiş Rapp…”

Hoffstede anekdotu güzel anlatmış, hatta imparatorun yüz ifadelerini biraz taklit etmişti; sesli kahkahalar yükselirken yaşlı Buddenbrook şöyle dedi:

“Şakayı bir yana bırakırsak, kişisel büyüklüğüne saygı duymamak elde değil… Ne olağanüstü bir karakter!”

Konsolos ciddi ciddi başını salladı.

“Hayır, hayır; Enghien Dükü’nü öldüren, Mısır’da sekiz yüz esiri biçen bu adama duyulması gereken saygıyı biz gençler artık anlayamıyoruz…”

“Bütün bunlar belki de abartılmış ve uydurulmuştur,” dedi Papaz Wunderlich. “Dük düşüncesiz ve isyankâr bir bey olmuş olabilir; esirlere gelince, onların idamı da muhtemelen düzgün işleyen bir savaş kurulunun iyice düşünülmüş ve gerekli kararıydı…” Ardından birkaç yıl önce yayımlanmış, kendisinin de okuduğu bir kitaptan, imparatorun bir sekreterinin eserinden söz etti; bu kitap bütün dikkati hak ediyordu…

“Ne fark eder,” diye üsteledi Konsolos, önünde, duvar şamdanında titreyen mumun fitilini düzeltirken. “Anlamıyorum, bu canavara duyulan hayranlığı anlayamıyorum! Hristiyan bir insan, din duygusu taşıyan biri olarak içimde böyle bir duyguya yer bulamıyorum.”

Yüzüne sakin ve hayranlık dolu bir ifade yerleşmiş, hatta başını biraz yana eğmişti; o sırada babasıyla Papaz Wunderlich’in birbirlerine belli belirsiz gülümsedikleri gerçekten de görülüyordu.

“Evet, evet,” diye gülümsedi Johann Buddenbrook, “ama o küçük Napolyonlar fena değildi, değil mi? Oğlum Louis Philippe’e daha çok hayran,” diye ekledi.

“Hayran mı?” diye tekrarladı Jean Jacques Hoffstede, hafifçe alay ederek… “Ne tuhaf bir eşleşme! Philippe Égalité’ye hayran olmak…”

“Doğrusu, Temmuz Monarşisi’nden Tanrı aşkına öğreneceğimiz pek çok şey olduğunu düşünüyorum…” Konsolos ciddi ve hevesli konuşuyordu. “Fransız anayasacılığının çağın yeni pratik ülküleri ve çıkarlarıyla kurduğu dostça ve destekleyici ilişki… son derece minnettar olunacak bir şey…”

“Pratik ülküler… Eh, evet…” Yaşlı Buddenbrook, çenelerini dinlendirdiği bir arada altın enfiye kutusuyla oynadı. “Pratik ülküler… Yoo, ben hiç taraftarı değilim!” Canı sıkılınca ağzından lehçe dökülmeye başladı. “Şimdi meslek okulları, teknik okullar, ticaret okulları yerden bitiyor; lise ve klasik eğitim birdenbire saçmalık oluveriyor; herkesin aklında maden ocakları… sanayi… para kazanmak var… Aferin, hepsi pek güzel, pek güzel! Ama öteki taraftan bakınca, uzun vadede biraz budalaca, değil mi? Neden bana hakaret edilmiş gibi geliyor, bilmiyorum… Bir şey demedim, Jean… Temmuz Monarşisi iyi bir şey…”

Ama Senatör Langhals’ın yanı sıra Grätjens ve Köppen de Konsolos’u destekliyordu… Evet, gerçekten de Fransız hükûmetine ve Almanya’daki benzer çabalara büyük saygı duymak gerekiyordu… Bay Köppen yine “saygı” yerine “saykı” dedi. Yemek boyunca yüzü iyice kızarmış, duyulur biçimde soluyordu; Papaz Wunderlich’in yüzü ise bir kadeh üstüne bir kadeh içmesine rağmen beyaz, zarif ve canlı kaldı.

Mumlar ağır ağır, ağır ağır eriyip kısaldı; alevleri hava akımında yana doğru titrediğinde, ince bir balmumu kokusu ara sıra masanın üzerine yayıldı.

Yüksek arkalıklı, ağır sandalyelerde oturuluyor; ağır gümüş takımlarla ağır, güzel yemekler yeniyor, yanında ağır, güzel şaraplar içiliyor ve fikirler söyleniyordu. Çok geçmeden konu işlere geldi; insan farkına varmadan giderek daha çok lehçeyle konuşmaya başladı. Bu rahat, ağır aksak söyleyiş biçiminde hem tüccarların kısa konuşma tarzı hem de varlıklıların umursamazlığı var gibiydi; zaman zaman iyi huylu bir öz alayla abartılıyordu. “Borsada” denmez, düpedüz “borsa” denirdi… Üstelik r harfi kısa bir e gibi söylenir, buna da memnun bir yüz ifadesi eşlik ederdi.

Hanımlar tartışmayı fazla uzun süre izlememişti. Madame Kröger sözü almış, en iştah açıcı biçimde kırmızı şarapta sazan pişirmenin en iyi usulünü anlatıyordu… “Düzgün parçalara kestikten sonra canım, soğanla karanfilleri ve peksimeti tencereye koyuyorsun; sonra biraz şeker ve bir kaşık tereyağıyla ateşe veriyorsun… Ama yıkama, sevgilim, ne olur, bütün kanı üstünde kalsın…”

Yaşlı Kröger araya birbirinden hoş şakalar sıkıştırıyordu. Oğlu Konsolos Justus ise, Doktor Grabow’un yanında, çocuklara yakın bir yerde oturmuştu; Mamsell Jungmann’la şakacı bir sohbete girişmişti. Jungmann kahverengi gözlerini kısıp alışkanlığı üzere bıçakla çatalı dimdik tutuyor, hafifçe ileri geri oynatıyordu. Oeverdieckler bile seslerini yükseltip canlanmıştı. Yaşlı Konsolos hanım, kocası için yeni bir sevgi sözü bulmuştu: “Benim güzel, tatlı şeyim!” dedi ve içtenlikle başlığını salladı.

Jean Jacques Hoffstede en sevdiği konuya, on beş yıl önce varlıklı bir Hamburg akrabasıyla yaptığı İtalya yolculuğuna geçince sohbet tek bir konu etrafında toplandı. Venedik’i, Roma’yı, Vezüv’ü anlattı; merhum Goethe’nin Faust’unun bir bölümünü yazdığı Villa Borghese’den söz etti; serinlik veren Rönesans çeşmelerini, keyifle gezilebilecek bakımlı ağaçlı yolları övdü. Derken biri, Buddenbrookların kale kapısının hemen arkasında sahip olduğu büyük, bakımsız bahçeden söz etti…

“Evet, vallahi!” dedi yaşlı adam. “O zamanlar orayı biraz insan eliyle düzenletmeye karar veremediğime hâlâ kızıyorum! Geçenlerde yine içinden geçtim; bu ormanlık hal tam bir rezalet! Çimleri bakımlı, ağaçları güzel koni ve küp biçiminde budanmış olsa ne hoş bir mülk olurdu…”

Konsolos ise hararetle itiraz etti.

“Tanrı aşkına, baba! Yazın oradaki çalılıkların arasında dolaşmayı seviyorum; ama güzel, özgür doğa böylesine acınası biçimde budanırsa her şey benim için mahvolur…”

“Ama özgür doğa bana aitse, ona istediğim biçimi verme hakkım yok mu, Allah aşkına?”

“Ah baba, yüksek otların ve gür çalılıkların altında yatarken sanki ben doğaya aitmişim, onun üzerinde en ufak bir hakkım yokmuş gibi geliyor…”

“Krischan, fazla yeme,” diye birden seslendi yaşlı Buddenbrook. “Thilda’ya zararı yok… Kız, yedi harmancı gibi yiyor…”

Gerçekten de bu sessiz, zayıf çocuğun uzun, yaşlı yüzüyle yemek yerken gösterdiği beceri şaşırtıcıydı. Bir tabak daha çorba isteyip istemediği sorulunca, uzatarak ve mahcup bir alçakgönüllülükle, “E–ve–t, lüt–fen!” diye yanıtlamıştı. Balıktan da jambondan da en büyük parçaların ikişer tanesini, yanlarında bolca garnitürle, iki kez seçmiş; miyop gözleriyle tabağın üzerine dikkatle eğilmiş ve acele etmeden, sessizce, kocaman lokmalarla hepsini yemişti. Ev sahibinin sözlerine yalnızca uzatarak, dostça, şaşkın ve safça “Tanrım, am–ca?” diye karşılık verdi. Yılmadı; yedikleri ona iyi gelsin gelmesin, kendisiyle alay edilip edilmediğine aldırmadan, zengin sofradaki yoksul akrabaların içgüdüsel, fırsatını bulunca sonuna dek yararlanan iştahıyla yedi; duyarsızca gülümsedi ve tabağını güzel yiyeceklerle doldurdu: sabırlı, inatçı, aç ve zayıftı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…