Bölümler 97Şu an: Beşinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Beşinci Bölüm
“Onu gördünüz mü, Bay Papaz?” —
Tabaklar yeniden değiştirildi. Kiremit kırmızısı, devasa, galeta ununa bulanmış bir jambon getirildi; tütsülenmiş ve haşlanmıştı, yanında kahverengi, ekşimsi arpacık soğanı sosu vardı. Sebze o kadar boldu ki hepsi tek bir kâseden doyabilirdi. Dilimleme işini Lebrecht Kröger üstlendi. Dirseklerini rahatça kaldırıp işaret parmaklarını bıçakla çatalın sırtına dümdüz uzattı ve sulu parçaları özenle kesti. Konsolos Buddenbrook’un başyapıtı “Rus Tenceresi” de ikram edildi; konserve meyvelerden yapılmış, mayhoş ve likörlü tadı olan bir karışımdı. —
Hayır, Papaz Wunderlich Bonaparte’ı hiç görememiş olmaktan üzgündü. Oysa yaşlı Buddenbrook da Jean Jacques Hoffstede de onu yüz yüze görmüştü; ilki Paris’te, Rusya seferinden hemen önce Tuileries Sarayı’nın avlusundaki bir geçit töreninde, ikincisi ise Danzig’de…
“Tanrım, hayır, pek sevimli görünmüyordu,” dedi; çatalına dizdiği jambon, Brüksel lahanası ve patates lokmasını kaşlarını kaldırarak ağzına götürdü. “Gerçi Danzig’de gayet neşeli davrandığı söylenirdi. O zamanlar bir fıkra anlatılırdı… Bütün gün Almanlarla kumar oynarmış, hem de öyle zararsızca değil; akşamlarıysa generalleriyle oynarmış. ‘Öyle değil mi Rapp?’ deyip masadan bir avuç altın almış: ‘Almanlar bu küçük Napolyonları çok sever, değil mi?’ ‘Evet Efendimiz, Büyük Napolyon’dan bile çok!’ diye karşılık vermiş Rapp…”
Hoffstede anekdotu güzel anlatmış, hatta imparatorun yüz ifadelerini biraz taklit etmişti; sesli kahkahalar yükselirken yaşlı Buddenbrook şöyle dedi:
“Şakayı bir yana bırakırsak, kişisel büyüklüğüne saygı duymamak elde değil… Ne olağanüstü bir karakter!”
Konsolos ciddi ciddi başını salladı.
“Hayır, hayır; Enghien Dükü’nü öldüren, Mısır’da sekiz yüz esiri biçen bu adama duyulması gereken saygıyı biz gençler artık anlayamıyoruz…”
“Bütün bunlar belki de abartılmış ve uydurulmuştur,” dedi Papaz Wunderlich. “Dük düşüncesiz ve isyankâr bir bey olmuş olabilir; esirlere gelince, onların idamı da muhtemelen düzgün işleyen bir savaş kurulunun iyice düşünülmüş ve gerekli kararıydı…” Ardından birkaç yıl önce yayımlanmış, kendisinin de okuduğu bir kitaptan, imparatorun bir sekreterinin eserinden söz etti; bu kitap bütün dikkati hak ediyordu…
“Ne fark eder,” diye üsteledi Konsolos, önünde, duvar şamdanında titreyen mumun fitilini düzeltirken. “Anlamıyorum, bu canavara duyulan hayranlığı anlayamıyorum! Hristiyan bir insan, din duygusu taşıyan biri olarak içimde böyle bir duyguya yer bulamıyorum.”
Yüzüne sakin ve hayranlık dolu bir ifade yerleşmiş, hatta başını biraz yana eğmişti; o sırada babasıyla Papaz Wunderlich’in birbirlerine belli belirsiz gülümsedikleri gerçekten de görülüyordu.
“Evet, evet,” diye gülümsedi Johann Buddenbrook, “ama o küçük Napolyonlar fena değildi, değil mi? Oğlum Louis Philippe’e daha çok hayran,” diye ekledi.
“Hayran mı?” diye tekrarladı Jean Jacques Hoffstede, hafifçe alay ederek… “Ne tuhaf bir eşleşme! Philippe Égalité’ye hayran olmak…”
“Doğrusu, Temmuz Monarşisi’nden Tanrı aşkına öğreneceğimiz pek çok şey olduğunu düşünüyorum…” Konsolos ciddi ve hevesli konuşuyordu. “Fransız anayasacılığının çağın yeni pratik ülküleri ve çıkarlarıyla kurduğu dostça ve destekleyici ilişki… son derece minnettar olunacak bir şey…”
“Pratik ülküler… Eh, evet…” Yaşlı Buddenbrook, çenelerini dinlendirdiği bir arada altın enfiye kutusuyla oynadı. “Pratik ülküler… Yoo, ben hiç taraftarı değilim!” Canı sıkılınca ağzından lehçe dökülmeye başladı. “Şimdi meslek okulları, teknik okullar, ticaret okulları yerden bitiyor; lise ve klasik eğitim birdenbire saçmalık oluveriyor; herkesin aklında maden ocakları… sanayi… para kazanmak var… Aferin, hepsi pek güzel, pek güzel! Ama öteki taraftan bakınca, uzun vadede biraz budalaca, değil mi? Neden bana hakaret edilmiş gibi geliyor, bilmiyorum… Bir şey demedim, Jean… Temmuz Monarşisi iyi bir şey…”
Ama Senatör Langhals’ın yanı sıra Grätjens ve Köppen de Konsolos’u destekliyordu… Evet, gerçekten de Fransız hükûmetine ve Almanya’daki benzer çabalara büyük saygı duymak gerekiyordu… Bay Köppen yine “saygı” yerine “saykı” dedi. Yemek boyunca yüzü iyice kızarmış, duyulur biçimde soluyordu; Papaz Wunderlich’in yüzü ise bir kadeh üstüne bir kadeh içmesine rağmen beyaz, zarif ve canlı kaldı.
Mumlar ağır ağır, ağır ağır eriyip kısaldı; alevleri hava akımında yana doğru titrediğinde, ince bir balmumu kokusu ara sıra masanın üzerine yayıldı.
Yüksek arkalıklı, ağır sandalyelerde oturuluyor; ağır gümüş takımlarla ağır, güzel yemekler yeniyor, yanında ağır, güzel şaraplar içiliyor ve fikirler söyleniyordu. Çok geçmeden konu işlere geldi; insan farkına varmadan giderek daha çok lehçeyle konuşmaya başladı. Bu rahat, ağır aksak söyleyiş biçiminde hem tüccarların kısa konuşma tarzı hem de varlıklıların umursamazlığı var gibiydi; zaman zaman iyi huylu bir öz alayla abartılıyordu. “Borsada” denmez, düpedüz “borsa” denirdi… Üstelik r harfi kısa bir e gibi söylenir, buna da memnun bir yüz ifadesi eşlik ederdi.
Hanımlar tartışmayı fazla uzun süre izlememişti. Madame Kröger sözü almış, en iştah açıcı biçimde kırmızı şarapta sazan pişirmenin en iyi usulünü anlatıyordu… “Düzgün parçalara kestikten sonra canım, soğanla karanfilleri ve peksimeti tencereye koyuyorsun; sonra biraz şeker ve bir kaşık tereyağıyla ateşe veriyorsun… Ama yıkama, sevgilim, ne olur, bütün kanı üstünde kalsın…”
Yaşlı Kröger araya birbirinden hoş şakalar sıkıştırıyordu. Oğlu Konsolos Justus ise, Doktor Grabow’un yanında, çocuklara yakın bir yerde oturmuştu; Mamsell Jungmann’la şakacı bir sohbete girişmişti. Jungmann kahverengi gözlerini kısıp alışkanlığı üzere bıçakla çatalı dimdik tutuyor, hafifçe ileri geri oynatıyordu. Oeverdieckler bile seslerini yükseltip canlanmıştı. Yaşlı Konsolos hanım, kocası için yeni bir sevgi sözü bulmuştu: “Benim güzel, tatlı şeyim!” dedi ve içtenlikle başlığını salladı.
Jean Jacques Hoffstede en sevdiği konuya, on beş yıl önce varlıklı bir Hamburg akrabasıyla yaptığı İtalya yolculuğuna geçince sohbet tek bir konu etrafında toplandı. Venedik’i, Roma’yı, Vezüv’ü anlattı; merhum Goethe’nin Faust’unun bir bölümünü yazdığı Villa Borghese’den söz etti; serinlik veren Rönesans çeşmelerini, keyifle gezilebilecek bakımlı ağaçlı yolları övdü. Derken biri, Buddenbrookların kale kapısının hemen arkasında sahip olduğu büyük, bakımsız bahçeden söz etti…
“Evet, vallahi!” dedi yaşlı adam. “O zamanlar orayı biraz insan eliyle düzenletmeye karar veremediğime hâlâ kızıyorum! Geçenlerde yine içinden geçtim; bu ormanlık hal tam bir rezalet! Çimleri bakımlı, ağaçları güzel koni ve küp biçiminde budanmış olsa ne hoş bir mülk olurdu…”
Konsolos ise hararetle itiraz etti.
“Tanrı aşkına, baba! Yazın oradaki çalılıkların arasında dolaşmayı seviyorum; ama güzel, özgür doğa böylesine acınası biçimde budanırsa her şey benim için mahvolur…”
“Ama özgür doğa bana aitse, ona istediğim biçimi verme hakkım yok mu, Allah aşkına?”
“Ah baba, yüksek otların ve gür çalılıkların altında yatarken sanki ben doğaya aitmişim, onun üzerinde en ufak bir hakkım yokmuş gibi geliyor…”
“Krischan, fazla yeme,” diye birden seslendi yaşlı Buddenbrook. “Thilda’ya zararı yok… Kız, yedi harmancı gibi yiyor…”
Gerçekten de bu sessiz, zayıf çocuğun uzun, yaşlı yüzüyle yemek yerken gösterdiği beceri şaşırtıcıydı. Bir tabak daha çorba isteyip istemediği sorulunca, uzatarak ve mahcup bir alçakgönüllülükle, “E–ve–t, lüt–fen!” diye yanıtlamıştı. Balıktan da jambondan da en büyük parçaların ikişer tanesini, yanlarında bolca garnitürle, iki kez seçmiş; miyop gözleriyle tabağın üzerine dikkatle eğilmiş ve acele etmeden, sessizce, kocaman lokmalarla hepsini yemişti. Ev sahibinin sözlerine yalnızca uzatarak, dostça, şaşkın ve safça “Tanrım, am–ca?” diye karşılık verdi. Yılmadı; yedikleri ona iyi gelsin gelmesin, kendisiyle alay edilip edilmediğine aldırmadan, zengin sofradaki yoksul akrabaların içgüdüsel, fırsatını bulunca sonuna dek yararlanan iştahıyla yedi; duyarsızca gülümsedi ve tabağını güzel yiyeceklerle doldurdu: sabırlı, inatçı, aç ve zayıftı.
Bölüm etkileşimi
