Bölümler 97Şu an: Üçüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.610 kelime
- 2 İkinci Bölüm859 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm587 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm1.281 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.073 kelime
- 6 Altıncı Bölüm538 kelime
- 7 Yedinci Bölüm493 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm1.197 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm393 kelime
- 10 Onuncu Bölüm1.332 kelime
- 11 İkinci Kısım — Birinci Bölüm2.069 kelime
- 12 İkinci Bölüm1.337 kelime
- 13 Üçüncü Bölüm799 kelime
- 14 Dördüncü Bölüm1.273 kelime
- 15 Beşinci Bölüm1.198 kelime
- 16 Altıncı Bölüm871 kelime
- 17 Yedinci Bölüm1.688 kelime
- 18 Üçüncü Kısım — Birinci Bölüm1.863 kelime
- 19 İkinci Bölüm1.566 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm1.153 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm892 kelime
- 22 Beşinci Bölüm1.819 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.019 kelime
- 24 Yedinci Bölüm1.183 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm1.719 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm915 kelime
- 27 Onuncu Bölüm635 kelime
- 28 On Birinci Bölüm1.098 kelime
- 29 On İkinci Bölüm627 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm783 kelime
- 31 On Dördüncü Bölüm1.234 kelime
- 32 On Beşinci Bölüm795 kelime
- 33 Dördüncü Kısım — Birinci Bölüm1.403 kelime
- 34 İkinci Bölüm984 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm2.766 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm760 kelime
- 37 Beşinci Bölüm934 kelime
- 38 Altıncı Bölüm1.964 kelime
- 39 Yedinci Bölüm2.143 kelime
- 40 Sekizinci Bölüm2.030 kelime
- 41 Dokuzuncu Bölüm498 kelime
- 42 Onuncu Bölüm2.798 kelime
- 43 On Birinci Bölüm1.221 kelime
- 44 Beşinci Kısım — Birinci Bölüm1.982 kelime
- 45 İkinci Bölüm1.721 kelime
- 46 Üçüncü Bölüm1.877 kelime
- 47 Dördüncü Bölüm710 kelime
- 48 Beşinci Bölüm1.328 kelime
- 49 Altıncı Bölüm823 kelime
- 50 Yedinci Bölüm864 kelime
- 51 Sekizinci Bölüm1.794 kelime
- 52 Dokuzuncu Bölüm1.365 kelime
- 53 Altıncı Kısım — Birinci Bölüm1.196 kelime
- 54 İkinci Bölüm1.214 kelime
- 55 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 56 Dördüncü Bölüm2.561 kelime
- 57 Beşinci Bölüm1.856 kelime
- 58 Altıncı Bölüm3.428 kelime
- 59 Yedinci Bölüm1.770 kelime
- 60 Sekizinci Bölüm1.225 kelime
- 61 Dokuzuncu Bölüm1.787 kelime
- 62 Onuncu Bölüm2.699 kelime
- 63 On Birinci Bölüm973 kelime
- 64 Yedinci Kısım — Birinci Bölüm1.906 kelime
- 65 İkinci Bölüm904 kelime
- 66 Üçüncü Bölüm1.377 kelime
- 67 Dördüncü Bölüm1.133 kelime
- 68 Beşinci Bölüm1.794 kelime
- 69 Altıncı Bölüm1.245 kelime
- 70 Yedinci Bölüm930 kelime
- 71 Sekizinci Bölüm347 kelime
- 72 Sekizinci Kısım — Birinci Bölüm2.809 kelime
- 73 İkinci Bölüm2.156 kelime
- 74 Üçüncü Bölüm1.311 kelime · Okuduğun bölüm
- 75 Dördüncü Bölüm2.481 kelime
- 76 Beşinci Bölüm4.230 kelime
- 77 Altıncı Bölüm3.104 kelime
- 78 Yedinci Bölüm3.692 kelime
- 79 Sekizinci Bölüm5.823 kelime
- 80 Dokuzuncu Bölüm1.187 kelime
- 81 Dokuzuncu Kısım — Birinci Bölüm3.110 kelime
- 82 İkinci Bölüm3.949 kelime
- 83 Üçüncü Bölüm1.284 kelime
- 84 Dördüncü Bölüm3.835 kelime
- 85 Onuncu Kısım — Birinci Bölüm1.989 kelime
- 86 İkinci Bölüm2.392 kelime
- 87 Üçüncü Bölüm2.587 kelime
- 88 Dördüncü Bölüm588 kelime
- 89 Beşinci Bölüm4.646 kelime
- 90 Altıncı Bölüm2.343 kelime
- 91 Yedinci Bölüm1.803 kelime
- 92 Sekizinci Bölüm1.866 kelime
- 93 Dokuzuncu Bölüm1.100 kelime
- 94 On Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.517 kelime
- 95 İkinci Bölüm11.644 kelime
- 96 Üçüncü Bölüm785 kelime
- 97 Dördüncü Bölüm1.113 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Bölüm
İkinci kata çıkan merdivenleri tırmandı; “balkon” sağında kaldı. Galerinin beyaz altın renkli korkuluğu boyunca ilerleyip kapısı koridora açık olan bir antreden geçti. Antreden sola açılan ikinci bir kapı senatörün giyinme odasına çıkıyordu. Tam karşıdaki kapının kolunu dikkatle bastırıp içeri girdi.
Son derece geniş bir odaydı burası; pencereleri iri çiçek desenli, pileli perdelerle örtülüydü. Duvarlar biraz çıplaktı. Matmazel Jungmann’ın yatağının üzerinde asılı, Giacomo Meyerbeer’i operalarının kahramanlarıyla çevrili gösteren, siyah çerçeveli çok büyük bir gravürün dışında duvarlarda yalnız sarı saçlı, kırmızı bebek giysili çocukları betimleyen birkaç İngiliz renkli baskısı vardı; bunlar açık renkli duvar kâğıdına raptiyelerle tutturulmuştu. Ida Jungmann odanın ortasındaki büyük açılır masada oturmuş, Hanno’nun küçük çoraplarını yamıyordu. Sadık Prusyalı kadın ellili yaşlarının başındaydı; saçları erkenden ağarmaya başlamış olsa da düzgünce ayırdığı saçları hâlâ bembeyaz olmamış, kırçıllı bir hâlde kalmıştı. Dik duruşu güçlü kemikli ve dinçti; kahverengi gözleri yirmi yıl önceki kadar canlı, berrak ve yorulmazdı.
“İyi akşamlar, Ida, canım benim!” dedi Frau Permaneder alçak ama neşeli bir sesle; çünkü kardeşinin anlattığı küçük hikâye onu pek keyiflendirmişti. “Nasılsın, seni eski mobilya?”
“Aman aman, Tonyciğim; mobilya mı oldum, yavrucuğum? Bu saatte burada ne işin var?”
“Kardeşimin yanındaydım… ertelenmesi mümkün olmayan bir iş için… Ne yazık ki mesele yattı… Uyuyor mu?” diye sordu; çenesini sol yan duvarın dibindeki küçük yatağa doğru uzattı. Yatağın yeşil örtülü başucu, Senatör Buddenbrook ile karısının yatak odasına açılan yüksek kapının dibindeydi…
“Şşşt,” dedi Ida. “Evet, uyuyor.” Frau Permaneder parmak uçlarında küçük yatağa yaklaştı, perdeleri dikkatle araladı ve eğilip uyuyan yeğeninin yüzüne baktı.
Küçük Johann Buddenbrook sırtüstü yatıyordu; uzun, açık kahverengi saçlarının çevrelediği yüzü odaya dönüktü ve baş yastığına doğru hafifçe ses çıkararak nefes alıyordu. Parmakları geceliğinin gereğinden uzun ve bol kollarından ancak güçlükle görünen ellerinden biri göğsünde, öteki yanında, kapitone örtünün üzerindeydi; kıvrılmış parmakları ara sıra hafifçe seğiriyordu. Yarı açık dudaklarında da belli belirsiz bir kıpırtı vardı; sanki sözcükler oluşturmaya çalışıyorlardı. Zaman zaman yüzünün tamamından aşağıdan yukarıya doğru acılı bir şey geçiyor, çenesinin titremesiyle başlayıp ağzının çevresine yayılıyor, narin burun deliklerini titretiyor ve dar alnının kaslarını harekete geçiriyordu… Uzun kirpikleri göz kenarlarına yerleşmiş mavimsi gölgeleri örtmeye yetmiyordu.
“Rüya görüyor,” dedi Frau Permaneder duygulanarak. Çocuğun üzerine eğilip uykudan ısınmış yanağını usulca öptü, perdeyi özenle düzeltti ve yeniden masaya döndü. Ida lambanın sarı ışığında yeni bir çorabı yama yumrusunun üzerine geçirmiş, deliği inceliyor ve kapatmaya koyulmuştu.
“Yama yapıyorsun, Ida. Garip, seni başka türlü bildiğimi sanmıyorum!”
“Evet, evet, Tonyciğim… Okula başladığından beri bu ufaklık neler yırtıyor!”
“Ama ne kadar sessiz, yumuşak huylu bir çocuk?”
“Evet, evet… Ama yine de.”
“Okula severek mi gidiyor?”
“Hayır, hayır, Tonyciğim! Keşke yanımda öğrenmeye devam etseydi. Ben de öyle olmasını isterdim, yavrucuğum; çünkü beyler onu benim gibi küçüklüğünden beri tanımıyor, ders çalışırken ona nasıl yaklaşmaları gerektiğini bilmiyorlar… Dikkatini vermekte sık sık zorlanıyor, çabucak yoruluyor…”
“Zavallıcık! Hiç dayak yedi mi?”
“Olur mu hiç! Aman Tanrım… O kadar katı yürekli olmak istemezler herhâlde! Ufaklık onlara şöyle bir bakınca…”
“İlk gidişi nasıl olmuştu? Ağladı mı?”
“Evet, ağladı. Kolayca ağlar… Ses çıkarmadan, içine içine… Sonra senin ağabeyinin ceketine tutunmaya çalışmış, kalması için tekrar tekrar yalvarmış…”
“Demek ağabeyim götürmüş onu?… Evet, zor bir an bu, Ida, inan bana. Dün gibi hatırlıyorum! Hüngür hüngür ağladım… Zincirli köpek gibi ağladım, o kadar ağır gelmişti. Neden mi? Çünkü ben de Hanno gibi evde çok iyi yaşamıştım. Varlıklı ailelerin çocuklarının hepsi ağlıyordu; hemen fark etmiştim. Ötekilerse hiç umursamıyor, bize bakıp sırıtarak gülüyorlardı… Tanrım! Nesi var Ida?!”
Elini tamamlayamadan korkuyla küçük yatağa döndü; sohbetini kesen bir çığlık yükselmişti. Korku çığlığı bir sonraki anda daha da acılı, daha dehşetli bir ifadeyle yinelendi, ardından art arda üç, dört, beş kez hızla duyuldu… “Ah! Ah! Ah!” Dehşetten sesi fazla yükselmiş, öfkeli ve umutsuz bir itirazdı bu; ortaya çıkan ya da yaşanan iğrenç bir şeye yönelmiş olmalıydı… Bir sonraki anda küçük Johann yatakta doğrulmuştu. Anlaşılmaz sözcükler mırıldanırken, kocaman açılmış, tuhaf altın kahverengi gözleri gerçek dünyada hiçbir şey algılamadan bambaşka bir âleme dikilmişti…
“Bir şey yok,” dedi Ida. “Pavor. Ah, bazen çok daha kötü oluyor.” Sakin sakin elindeki işi bir kenara bıraktı, uzun ve ağır adımlarla Hanno’ya gitti, derin ve yatıştırıcı bir sesle konuşurken onu yeniden örtünün altına yatırdı.
“Evet, pavor…” diye tekrarladı Frau Permaneder. “Uyandı mı?”
Ama Hanno hiç uyanmamıştı; gözleri kocaman açılmış ve donuk kalırken dudakları kıpırdamayı sürdürüyordu…
“Nasıl? Öyle… öyle… Şimdi gevezeliği bırakalım… Ne diyorsun?” diye sordu Ida. Frau Permaneder de bu huzursuz mırıltıyı ve kekeleyişi dinlemek için yaklaştı.
“Bahçeciğime… gideyim… soğanlarımı… sulayayım…” dedi Hanno, dili ağırlaşmış gibi.
“Şiirlerini söylüyor,” diye açıkladı Ida Jungmann başını sallayarak. “Hadi hadi! Yeter, şimdi uyu ufaklığım!…”
“Kambur… küçük adam duruyor, … başlıyor hemen hapşırmaya…” dedi Hanno, sonra iç çekti. Ancak yüzünün ifadesi birden değişti; gözleri yarı kapandı, başını yastıkta bir o yana bir bu yana oynattı ve kısık, acılı bir sesle sürdürdü:
Ay parlıyor,
Bebek ağlıyor,
Saat on ikiyi vuruyor,
Tanrı bütün hastalara yardım etsin!…
Bu sözleri söylerken derin bir hıçkırıkla ağladı; kirpiklerinin ardından yaşlar belirdi ve yanaklarından yavaşça süzüldü… Sonra uyandı. Ida’ya sarıldı, gözleri yaşlı yaşlı etrafına baktı, memnun bir hâlde “Teyze Tony” gibi bir şey mırıldandı, biraz yerini düzeltti ve yeniden sakin sakin uykuya daldı.
“Tuhaf!” dedi Frau Permaneder, Ida yeniden masaya oturunca. “Ne şiirlerdi bunlar, Ida?”
“Okuma kitabında yazıyorlar,” diye cevap verdi Matmazel Jungmann. “Altlarında ‘Des Knaben Wunderhorn’ yazıyor. Tuhaf şiirler… Bu günlerde öğrenmesi gerekmiş; şu küçük adamlı şiir üzerine çok konuştu. Biliyor musun?… Gerçekten ürkütücü. Bu kambur küçük adam her yerde beliriyor; tencereyi kırıyor, lapayı yiyor, odun çalıyor, çıkrığın dönmesine izin vermiyor, insanı alaya alıyor… Sonunda da onu dualarına katmalarını istiyor! İşte ufaklığın aklına takılan bu. Günlerce, durmadan bunu düşündü. Ne dediğini biliyor musun? İki üç kez şöyle dedi: ‘Öyle değil mi Ida, bunu kötülüğünden yapmıyor, kötülüğünden değil!… Üzüntüsünden yapıyor, sonra da buna daha çok üzülüyor… Dua edilirse artık bunların hiçbirini yapmak zorunda kalmaz.’ Bu akşam annesi konsere gitmeden önce ona iyi geceler dilediğinde, kambur küçük adam için de dua edip etmemesi gerektiğini sormuş…”
“Peki, dua etmiş mi?”
“Yüksek sesle değil ama herhâlde içinden… ‘Ammenuhr’ adlı öteki şiir hakkındaysa hiç konuşmadı, yalnızca ağladı. Ufaklık öyle kolay ağlıyor ki, sonra da uzun süre duramıyor…”
“Ama şiirde bu kadar üzücü olan ne?”
“Nereden bileyim… Başındaki bölümde, az önce uykusunda hıçkıra hıçkıra ağladığı yerde takılıp kalıyordu; şiiri okurken oradan öteye geçemedi… Sonra da döşeğinden saat üçte kalkan arabacıya ağladı…”
Frau Permaneder duygulanarak güldü, sonra ciddileşti.
“Ama sana şunu söyleyeyim, Ida, bu iyi değil; onun her şeyi bu kadar derinden hissetmesini doğru bulmuyorum. Arabacı saat üçte kalkıyor… Tanrım, arabacı olduğu için kalkıyor işte! Çocuk —şimdiden bildiğim kadarıyla— her şeye fazlasıyla keskin gözlerle bakmaya ve her şeyi fazla ciddiye almaya yatkın… İnan bana, bu onu yiyip bitirir. Grabow’la ciddi ciddi konuşmalı… Ama mesele de bu işte,” diye devam etti; kollarını kavuşturmuş, başını yana eğmiş, keyifsizce ayak ucuyla yere vuruyordu. “Grabow yaşlanıyor; ayrıca, ne kadar yufka yürekli, ne kadar dürüst ve gerçekten iyi bir insan olsa da, hekimlik niteliklerine pek değer verdiğimi söyleyemem, Ida; umarım yanılıyorumdur. Örneğin Hanno’nun huzursuzluğu, geceleri sıçrayarak uyanması, rüyalarındaki korku nöbetleri… Grabow bunu biliyor, yaptığı tek şey bize bunun ne olduğunu söyleyip Latince bir ad vermek: pavor nocturnus… Evet, Tanrım, çok öğretici doğrusu… Hayır, kendisi sevgi dolu bir adam, iyi bir aile dostu, her şey; ama öyle parlak bir hekim değil. Önemli bir insan başka türlü görünür; daha gençliğinden kendisinde özel bir şey olduğunu belli eder. Grabow Kırk Sekiz olaylarını yaşadı; o zamanlar genç bir adamdı. Peki özgürlük ve adalet, ayrıcalıkların ve keyfî yönetimin yıkılması üzerine hiç heyecanlanmış mıdır? Âlim biridir ama o dönemin akıl almaz federal yasalarının üniversitelerle basın üzerindeki etkisi onu hiç etkilememiştir, eminim. Hiç taşkınlık etmemiş, sınırı hiç aşmamıştır… Hep o uzun, yumuşak yüzüyle dolaşmıştır; şimdi de güvercin ve Fransız ekmeği, durum ciddiyse bir yemek kaşığı hatmi şurubu yazıyor… İyi geceler, Ida… Ah hayır, bambaşka doktorlar olduğuna inanıyorum!… Gerda’yı bir daha göremeyecek olmam ne yazık… Evet, teşekkürler, koridorda hâlâ ışık yanıyor… İyi geceler.”
Frau Permaneder geçerken yemek odasının kapısını açıp oturma odasına doğru kardeşine de iyi geceler demek istediğinde, odaların baştan başa ışık içinde olduğunu gördü. Thomas ellerini arkasında kavuşturmuş, odalarda bir aşağı bir yukarı yürüyordu.
Bölüm etkileşimi
