53. Bölüm

İncim: Merhaba Ata bey? Nasılsınız?

Siz: İyiyim. Sen nasılsın? Her şey yolunda mı orada?

İncim: Bilmiyorum. Evdeyim, Mihan abilerle birlikteyim. Ama içimdeki o tuhaf boşluk gitmiyor. Her yer çok yabancı geliyor bana.

Siz: Korkma. Yanındakiler senin ailen. Onlar seni çok seviyor. Kendini zorlama, zamana bırak her şeyi.

İncim: Az önce salondaki o duvarda asılı olan eski bir fotoğrafı gördüm. Uzun saçlı, çok güzel gülen bir kız vardı. Bana onun ben olduğunu söylediler. Ama ben o kıza bakınca hiçbir şey hissetmedim. İçim acıdı sadece.

Siz: O kız sensin. Saçlarının ya da geçmişin hiçbir önemi yok. Sen şimdi buradasın ve güvendesin. Önemli olan tek şey bu.

İncim: Atahan... Yani Ata bey. Kafam o kadar karışık ki. Aynaya bakıyorum ve o kızdan geriye hiçbir şey kalmadığını görüyorum. Sen o fotoğraftaki kızı seviyordun, değil mi? Ben şimdi böyle darmadağın bir haldeyken bana neden yardım ediyorsun?

Siz: Ben senin geçmişini ya da saçlarını sevmedim. Ben senin o kimseye boyun eğmeyen, o canavarlara rest çeken ruhunu sevdim. Sen ne halde olursan ol, benim için hala aynı kızsın.

İncim: Bana bir keresinde, o arabadan inerken çok garip bir kelime söylemiştin. Ama ne olduğunu tam hatırlayamıyorum. Zihnim tam yaklaşacakken o gri sis her şeyi kapatıyor.

Siz: Hatırlamak zorunda değilsin. Kendini yorma. Sadece dinlen.

İncim: Ömer yanımda oturuyor şimdi. Bana deniz dalgalarını anlatıyor. Bir tek onun sesini duyunca o depodaki soğukluğu unutuyorum. Ama senin adını düşününce kalbimde çok tuhaf, çok ağır bir sızı oluyor.

İncim: Neden böyle oluyor?

Siz: Çünkü o sızı, senin içindeki o inatçı kızın hala yaşadığının kanıtı. O sızı geçecek. Ben o sisi senin zihninden tamamen sileceğim, söz veriyorum. Şimdi sadece Ömer'i dinle ve uyu.

İncim: Tamam. Dikkat et kendine. O adamlar hala peşinde mi bilmiyorum ama... Korkuyorum senin için de.

Siz: Korkma. Diken Adam kolay kolay devrilmez. İyi geceler.

Sevdiğim kız beni değil o adamı hatırlıyordu.

Telefonun ekranı karardığında, koridorun o çiğ sarı ışığı altında cihazı cebime koydum. Göğsümün ortasındaki o sızı yerini buz gibi bir hisse bırakmıştı. Babamın adamları hala bana doğrulttukları silahlarla kararımı vermemi bekliyorlardı. Telsizin ucundaki ihtiyar, kendi canımı seçtiğimi duyduğunda benim korkup kaçacağımı, Neşe'yi onun insafına bırakacağımı sanıyordu.

Çünkü o ihtiyar beni sadece kendi boks salonlarında yetiştirdiği, yumruklarıyla para kazandığı o çaresiz çocuk sanıyordu. Hayatımın en büyük ters köşesini kendi öz babama oynamak için yirmi yılımı vermiştim. Onun bilmediği, yeraltı dünyasının bile adını fısıldarken tir tir titrediği o gerçek tam şu salisede devreye giriyordu.

Ben sadece Atahan Bulut değildim. O ihtiyarın kurduğu tüm kirli imparatorluğu dipten tırnağa ele geçirmek için kurulan, açılımını bu dünyada hiç kimsenin bilmediği o gizli ve tehlikeli çetenin, RG’nin lideriydim.

"Silahları indirin," dedim koridordaki adamlara doğru. Sesimdeki o yıkılmış aşık tonu bir salisede yok olmuştu. Şimdi sesim, o soğuk namlulardan daha ölümcüldü.

Karşımdaki adamların lideri sırıttı, silahı göğsüme daha sert bastırdı. "Patron gitmene izin verdi diye bize emir verebileceğini mi sandın? Buradan arkana bakmadan çık git, yoksa..."

Cümlesini tamamlayamadı. Koridorun çıkışındaki o ağır demir kapı, kulakları sağır eden bir gürültüyle içeriye doğru çöktü. Ama gelenler babamın adamları değildi. Üzerlerinde siyah operasyon kıyafetleri olan, yüzleri maskeli ve ağır silahlı on adam koridoru saniyeler içinde kuşattı.

Babamın dört koruması neye uğradığını şaşırdı, ellerindeki silahları oynatamadan kendilerini yerde, dizlerinin üzerinde buldular.

Kar maskeli adamlardan biri öne çıktı, silahını indirdi ve başını büyük bir saygıyla öne eğdi.

"Her şey hazır, Valeri," dedi adam, sesi duvardaki rutubet kokusuna karışırken. "RG operasyon timi emirlerinizi bekliyor. Bütün yeraltı ağlarını kilitledik."

"Güzel," dedim. Yavaşça yürüyüp yerdeki o cızırdayan telsizin üzerine bastım. Plastik ve demir parçaları ayağımın altında ezilirken, babamın koruma müdürünün yüzüne baktım. Adamın gözlerinde ilk defa ölümcül bir korku belirdi. Karşısında duran adamın sadece bir boksör olmadığını, yeraltını titreten Valeri olduğunu şimdi anlıyordu.

"Patronuna söyle," dedim adama doğru eğilerek, sesim buz gibiydi. "Valeri onun yirmi yıldır biriktirdiği ne varsa hepsini bu gece elinden alacak. RG buraya oyun oynamaya gelmedi."

"Sen..." diye kekeledi adam, yerdeki kanların içinde titrerken. "Sen o boksör çocuk değilsin... RG'nin başındaki adam sensin..."

"Ben hiçbir zaman onun sadece boksör çocuğu olmadım," dedim. Arkama döndüm ve merdivenlere doğru yürümeye başladım. Maskeli adamıma işaret verdim. "Mihanların evinin etrafına iki tim yerleştirin. Neşe'nin saçının tek bir teline, Ömer'in ya da diğerlerinin canına zarar gelmeyecek. Eğer babam oraya tek bir adam göndermeye kalkarsa, o adamı oracıkta yok edin."

"Emredersiniz Valeri," dedi adamım. "Peki ihtiyar adamın tuttuğu o gizli depolara ne yapacağız?"

"Hepsini yakın," dedim, koridorun karanlığından dışarıya, soğuk geceye doğru adım atarken. "Babam beni iki seçim arasında bıraktığını sanıyordu. Canımı seçtim, çünkü onun dünyasını yıkmak için hayatta kalmam gerekiyordu. Şimdi RG'nin gücünü görme sırası onda."