39. Bölüm

Gece yarısı olmuştu ama gözüme tek bir damla uyku girmiyordu. Dışarıda leysan yağmuru dinmiş, yerini boğucu bir sessizliğe ve ağaçların arasında dolanan yoğun bir sise bırakmıştı. Göğsümdeki o sıkışmışlık hissi, o yanan ev rüyasının artçı şokları beni boğuyordu. Alçılı bacağımın sızısına, Asiye nenenin tembihlerine aldırmadan koltuk değneklerimi kavradım. Ruhumdaki bu karmaşadan kaçmak için sessizce odadan sızdım ve kendimi dışarıya, ormanın karanlığına attım.

Toprak nemliydi, değneklerim her adımda çamura saplanıyordu ama umursamadım. Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken, arkamdan gelen o hafif çıtırtıyı duydum. Çalılıkların arasından gelen bir ayak sesi... Kalbim hızla çarpmaya başladı ama arkama dönüp bakmadım. Adım gibi emindim; o inatçı, o laftan anlamayan Diken Adam'dı peşimdeki. Atahan'dı. Beni o fırtınanın ortasında öylece bırakıp gitmeyeceğini biliyordum.

"Bakma Neşe," dedim kendi kendime.

"Arkana bakarsan yine o gözlere yenilirsin."

İnadımdan ve öfkemden arkama bakmadan yürümeye devam ettim. Gittim, gittim, ağaçların iyice sıklaştığı, sisin her yeri kapladığı o patikanın sonunda karşıma bir ev çıktı.

Adımlarım zınk diye kesildi.

Ormanın ortasında, yapayalnız duran, yıkık dökük bir evdi bu. Duvarlarının sıvaları dökülmüş, çatısı çökmek üzere olan, bomboş bir yerdi. Ama içimde tuhaf, tarif edemediğim bir merak uyandırdı. Sanki beni içine çeken bir gizemi vardı. Adımlarımı o eve doğru yönelttim, gıcırdayan tahta kapısını yavaşça iterek içeriye adımımı attım.

İçerisi karanlıktı, terk edilmişliğin o küflü kokusu burnuma doldu. Tam nerede olduğumu anlamaya çalışırken, genzimi yakan o kokuyu aldım.

Rutubet kokusu.

Etrafı gezmeye başladım.

Ev o kadar eskiydi ki, bastığım her tahta parçası altımda inler gibi gıcırdıyordu. Sağ bacağımdaki koca alçı yüzünden dengemi korumak zordu, bu yüzden koltuk değneklerime iyice abanarak adımlarımı çok yavaş atıyordum. Duvarlardaki sıvalar parça parça dökülmüştü, her köşede örümcek ağları sallanıyordu. Odalardan birine doğru ilerledim. İçeride kırık dökük bir masa ve üzerinde kalın bir toz tabakası birikmiş birkaç eski eşya vardı.

Burası sanki zamanın çoktan unuttuğu, terk edilmiş bir sığınak gibiydi. Ama içimdeki o tuhaf his, o merak beni daha da derinlere çekmeye devam ediyordu.

Bir sonraki odaya geçtim. Burası muhtemelen eski bir oturma odasıydı. Yerde çürümeye yüz tutmuş eski bir kilim seriliydi. Pencere camlarının çoğu kırıktı ve dışarıdaki sisli gece, kırık camların ardından içeri sızıyordu. Evin içinde dolaşırken, o ilk andaki yoğun rutubet kokusunun yanına yavaş yavaş başka bir koku daha eklenmeye başladı.

Önce çok hafifti. Geniz yakan, genzimi sızlatan ince bir sızı gibi...

Adımlarımı durdurup havayı kokladım. İçimdeki huzursuzluk katlanarak büyüdü. Bu koku... Bu koku rutubet değildi. Bu, genzime kadar işleyen, ciğerlerimi yakan keskin bir yanık kokusuydu.

Bir şeyler yanıyordu.

Hem de çok yakınlarda.

"Neler oluyor?" diye mırıldandım kendi kendime. Kalbimin ritmi yeniden hızlanmaya, göğsüm sıkışmaya başladı. Rüyasını gördüğüm o yanan evin görüntüsü geçti gözlerimin önünden.

Korku, parmak uçlarımdan başlayıp bütün bedenimi esir alan buz gibi bir dalga halinde damarlarıma yayıldı. "Buradan hemen çıkmam lazım, hemen!" diye haykırdı içimdeki o panik dolu ses.

Dumanlar artık odanın tavanını kaplamış, gri ve yoğun bir sis gibi üzerime çökmeye başlamıştı. Nefes almak her saniye daha da zorlaşıyordu; genzimi yakan o zehirli soluk, ciğerlerimi parçalamak ister gibi içime doluyordu. Koltuk değneklerime olanca gücümle abanarak, adeta acıyı unutan bir hırsla arkamı döndüm. Ahşap tabanın her bir gıcırtısı, yaklaşan tehlikenin birer ayak sesi gibiydi. Tek düşüncem, az önce girdiğim o uğursuz tahta kapıya ulaşıp kendimi dışarıya, dağ havasının serinliğine atmaktı.

Giriş kapısının önüne geldiğimde kalbim göğüs kafesimi patlatacak gibi çarpıyordu. Koltuk değneğimin tekini aceleyle duvara yaslayıp paslı, soğuk demir kapı koluna yapıştım. Bütün gücümle aşağıya bastırdım.

Fakat kapı milim bile oynamadı.

"Hadi ama, açıl! Lütfen açıl!" diye soludum, hırsla ve panikle kolu yukarı aşağı sallayarak.

Kapı sanki arkasından ağır bir sürgüyle ya da koca bir kilitle mühürlenmişti. O alçılı, mermer gibi ağır bacağıma aldırmadan omzumla kapıya yüklendim, tüm ağırlığımı vurdum.

Ama nafileydi... Kapı duvar gibi sertti.

İşte o an, sırtımdan aşağı soğuk terlerin boşaldığını hissettim. Bu ev içeriden kazara tutuşmamıştı. Birileri beni buraya kilitlemişti. Dışarıdan gelen hafif tıkırtılar ve dumanın kapı altından içeriye süzülüşü, kapana kısıldığımın en somut kanıtıydı.