17. Bölüm

"Yamaç, bebeğim yapma öyle." Dedim Yamaç'a bakarak. Yaman eniştemin kopyası gibiydi. Üç yaşındaki çocuk kaşlarını çata bilir miydi? Ya da küçük ikizini korumayı nereden bile bilirdi?

"Atahan abi kötü biri değil tatlım, bak bize yardım ediyor." Dedim Atahan'ın kolunu severek.

"Bak cici abi. Zararsız abi. Yakış-" Hafif bir öldürerek durumu toparlamaya çalıştım.

"Yakışıklı abi diyecektin galiba, Ruj Güzeli?"

Atahan’ın o pürüzsüz, derin sesi salonda yankılandığında, yakalanmanın verdiği o tatlı panikle boğazımda kalan kelimeyi hafifçe öksürerek yutmaya çalıştım. Yanaklarımın aniden kadife kırmızısı rujumun tonuna büründüğünü hissederken, elimi hızlıca adamın güçlü kolundan çektim.

Ama Atahan’ın o koyu, keskin gözlerindeki muzip pırıltı çoktan büyümüştü bile. Dudaklarının kenarı o bildiğim ukala kıvrımla yukarı doğru hareket etti.

"Yani... şey diyecektim," diyerek dik başımı hemen yukarı kaldırdım, inatçı maskemi saniyeler içinde yüzüme yerleştirdim. "Yakından bakınca zararsız duruyor diyecektim tatlım. Lafı çarpıtmakta üstüne yok resmi adam."

Atahan hafifçe güldü. Sesi o kadar derinden ve içtendi ki, kalbimin göğüs kafesimi deliler gibi dövmesine engel olamadım. Yerde diz çökmüş vaziyetteyken bakışlarını benden ayırıp, hala kaşlarını çatmış bir halde önümüzde etten duvar ören Yamaç’a çevirdi.

"Duyduğun gibi küçük adam," dedi Atahan, sesini Yamaç'ın o korumacı ciddiyetine uydurarak. "Ablan benim zararsız olduğumu onayladı. Ayrıca ikizini koruma şeklin takdire şayan. Tıpkı baban gibi tam bir görev adamısın."

Gözlerim en köşede oturup kendi haliyle rujlarımla oynayan Hayat'a kaydı. Tombiş yanakları onu her saniye ısırmak isteğimi zorluyordu.

Bir yandan da kendi kendine bir şeyler mırıldanıyor, tombiş yanaklarını şişirerek ruj tüplerini üst üste kule yapmaya çalışıyordu.

O kadar sevimliydi ki, gidip o yanakları mıncırmamak için kendimi zor tuttum.

Atahan, Yamaç'ın eline bıraktığı saatin ardından bakışlarımı takip edip Hayat’a doğru döndü. O koca gövdesiyle halının üzerinde hafifçe kayarak Hayat'ın yanına ulaştı.

"Bakıyorum da çekirdekten yetişiyorsun, küçük hanım," dedi Atahan, ses tonundaki o tüm sertliği silip atan inanılmaz yumuşak bir tınıyla.

Hayat, Atahan’ın kendisine yaklaşmasıyla elindeki mavi kapaklı dudak parlatıcısını havaya kaldırdı ve doğrudan adama uzattı. Pembe emziği ağzından hafifçe kayarken, "Boy boya." diye cıkladı. Yani Atahan’dan kendisini boyamasını istiyordu.

"Eyvah," dedim gülerek onlara doğru bir adım atarken. "Atahan sakın yapma, Elfida beni havalimanından döner vurur valla. Ayrıca o parlatıcı yapış yapış, gömleğinin geri kalanı da mahvolacak."

Atahan bana doğru kafasını kaldırıp gözlerini kısarak gülümsedi. "Gömlek zaten dün geceden beri feda edilmiş durumda, Ruj Güzeli. Birkaç parıltıdan zarar gelmez," dedi ve hiç çekinmeden Hayat'ın elindeki parlatıcıyı aldı.

Kapağını yavaşça açıp minik kızın dudağına adeta bir ressam inceliğiyle, çok hafifçe dokundurdu. Hayat sevinçle ellerini çırpıp Atahan’ın omzuna doğru tırmanırken, Yamaç da elindeki saatle birlikte Atahan’ın diğer yanına sokulmuştu bile.

Gülerek baktım onlara.

Hayat Atahan'ın omzuna tırmanmış minik elleriyle adamın siyah saçlarını çekiştirip kendine oyun arkadaşı yapmaya çalışıyordu. Atahan ise boynuna dolanan o küçük kollar yüzünden başını hafifçe yana eğmiş, yüzündeki o tamamen teslim olmuş gülümsemeyle Hayat’ın düşmemesi için onu tek eliyle sırtından destekliyordu.

Diğer yanında ise Yamaç, Atahan'ın pahalı saatini kurcalarken arada bir kafasını kaldırıp Atahan'a heyecanla bir şeyler gösteriyordu.

Atahan Bulut'tan çok güzel baba olurdu.

Her çocuk Atahan Bulut gibi baba isterdi.

Güven veren, koruyan, tek bir an bile gözünü kırpmadan arkanda dağ gibi duran bir baba...