27. Bölüm

Ertesi sabah gözlerimi açtığımda, Yazgı’nın o her zamanki dağınık ama sımsıcak salona sabah güneşinin ışıkları vuruyordu. Başımın ağrısı tamamen geçmişti ama içimdeki o inatçı, kuralsız Neşe çoktan uyanmış, yeni planlar yapmaya başlamıştı bile. Bir erkek için ağlamak benim vizyonuma zerre yakışmazdı; Yazgı dün gece o tokat gibi sözleriyle beni kendime getirmişti. Artık kaçmak, saklanmak yoktu.

"Kızım Neşe," dedim yataktan fırlayıp banyoya doğru koşarken. "Madem resmi adam ayağına kadar gelmemi istiyor, o zaman vizyon görsün."

Canım ne zaman isterse o zaman hayatıma yön verirdim. Yazgı’nın dolabından ödünç aldığım o yüksek bel siyah kumaş pantolonu ve üzerine tam oturan, derin göğüs dekolteli beyaz şık bir bluzu üzerime geçirdim. Saçlarımı pürüzsüz bir şekilde tarayıp ensemde asil bir topuz yaptım. Aynanın karşısına geçip çantamdan o en kutsal emanetimi çıkardım. Mat kadife kırmızısı rujum. Dudaklarıma dikkatlice, en iddialı şekilde sürdüm ve aynadaki yansımama bakıp dik başımı yukarı kaldırdım.

Tam banyodan çıkarken Yazgı kapıda belirdi. Elinde bir fincan kahveyle, o her zamanki filtresiz tavrıyla beni tepeden tırnağa süzdü.

"Oha lan," dedi Yazgı, dudağımdaki kadife kırmızısını görünce sırıtarak. "Savaş boyaları sürülmüş anasını satayım. Nereye böyle jilet gibi? Dün gece salya sümük ağlayan kız nerede, bu podyum kraliçesi kim?"

"Han Holding’e gidiyorum bebeğim," dedim çantamın fermuarını çekip ukala bir tavırla omuz silkerek. "İş arıyordum ya hani, ilanlara baktım. Bugün asistanlık başvuruları varmış. Gidip o resmi binayı kendi oyun alanıma çevireceğim."

Yazgı sesli bir kahkaha patlattı, elindeki kahve kupasını sallayarak, "Siktir git, cidden delisin." diye bağırdı arkamdan. "Yürü be, o holding şefine kimin kuralları koyduğunu göster gel."

Bir saat sonra, şehrin tam merkezindeki o devasa, gökyüzüne uzanan cam kaplı binanın—Han Holding’in—önündeydim. İçeri adım attığım an etraftaki tüm o takım elbiseli, kravatlı insanların mesafeli havası yüzüme vurdu. Her yer mermer, her yer kurallar ve ciddiyet doluydu. Ama ben Neşe’ydim; topuklu botlarımın çıkardığı o kendinden emin seslerle lobiyi resmen podyuma çevirerek insan kaynaklarının olduğu kata çıktım.

Asistanlık başvurusu için gelen onlarca kız sırada bekliyordu. Hepsi ellerinde dosyalarla heyecanla titriyor, ne konuşacaklarını ezberliyorlardı. Ben ise sıramı beklerken sadece tırnaklarıma bakıyor, dudağımdaki kadife kırmızısının tadını çıkarıyordum.

"Neşe Deray?" diye seslendi içerideki görevli kadın.

"Benim tatlım," diyerek yerimden doğruldum, bluzumu şöyle bir düzeltip dik başımla mülakat odasına girdim.

İçeride holdsing kurallarını ezbere bilen, gözlüklü, sert mizaçlı bir kadın oturuyordu. Özgeçmişime şöyle bir bakıp, "Deneyiminiz pek yok Neşe Hanım ama özgüveniniz yüksek. Biz burada Han Holding’in en üst katı için, yani yönetim kurulu başkanı için acil bir asistan arıyoruz. Kendisi çok disiplinlidir, kural hatası kabul etmez. Yapabilir misiniz?" diye sordu.

"Kurallar çiğnenmek içindir," dedim pervasızca gülümseyerek. "Ben kriz yönetiminde oldukça iyiyimdir, dün gece bir yeraltı boks ringinde ve iki çocuklu bir evde bunu bizzat test ettim."

Kadın bu filtresiz cevabım karşısında şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı ama benim o dik duruşum ve tescilli karizmam holdsing kurallarını altüst etmiş olacak ki, özgeçmişimin üzerine büyük bir "KABUL" kaşesi bastı.

"Pekala Neşe Hanım, cesaretiniz ilginç. Hemen işe başlıyorsunuz. Şimdi en üst kata çıkın, genel müdürlük odasında yeni yöneticiniz sizi bekliyor," dedi.

Teşekkür edip odadan çıktığımda kalbimin ritmi heyecanla hızlanmıştı. Aynalı asansöre binip en üst katın düğmesine bastım. Asansör yukarı doğru süzülürken aynada dudağımdaki kırmızıya son kez baktım. Kimin asistanı olacağımı, o meşhur Han Holding’in tepesindeki gizemli yöneticinin kim olduğunu henüz bilmiyordum.

Kader benimle resmen oyun oynuyordu ama benim bu oyundan zerre korkum yoktu.

Asansörün kapıları büyük bir konforla açıldı. Kat tamamen sessizdi, devasa camlardan tüm şehir ayaklarımızın altında duruyordu. Koridorun sonundaki o devasa, koyu renkli ahşap kapıya doğru yürüdüm. Kapının üzerindeki şık pirinç levhada holding unvanları yazıyordu ama ben levhaya bakmadan kapıyı iki kez tıklatıp içeri girdim.

"Merhaba, yeni asistanınız Neşe Deray," dedim, sesimi tüm odayı dolduracak kadar kendinden emin ve ukala bir tonla yüksek tutarak.

Odada arkası dönük bir şekilde, elleri pantolonunun cebinde devasa camdan dışarıyı izleyen o adam, sesimi duyduğu an saliseler içinde kaskatı kesildi. O geniş omuzları hafifçe dikleşti. Ağır ağır arkasını döndüğünde, is kokan o adamla göz göze geldim.

Atahan Bulut.

Gri, kusursuz takım elbisesinin içinde, o koyu ve keskin gözlerini doğrudan gözlerime dikmişti. Beni burada, kendi resmi odasında, üzerinde Yazgı’nın şık kıyafetleri ve dudaklarımdaki o en iddialı kadife kırmızısıyla karşısında gördüğü an o her şeyi kontrol eden yüz ifadesi saniyeler içinde darmadağın oldu. Dudaklarının kenarında o bildiğim ukala, meydan okuyan ama bu kez şaşkınlıkla karışık hayranlık dolu gülümseme belirdi.

Bana doğru birkaç büyük adım atıp aramızdaki mesafeyi tamamen kapattı. O buram buram kalite kokan odunsu parfümü odadaki tüm o sıkıcı havayı anında delip geçti. Tam önümde durdu, boy farkından dolayı başımı yukarı kaldırmak zorunda kaldım ama ellerimi göğsümde bağlayıp dik başımı daha da kaldırdım.

"Çiçek Kız?" dedi Atahan, sesi o koca odada fısıltı gibi pürüzsüz ama bir o kadar da derinden yankılanırken. "Sen... sen ciddi misin? Dün gece benden taksiyle kaçıp, şimdi benim odama asistanım olarak mı giriş yaptın cidden?"

"Aynen öyle Diken adam," dedim, gözlerimi kısmış meydan okuyan bir gülümsemeyle doğrudan onun gözlerinin içine bakarak. Dudaklarımdaki kadife kırmızısını parlatarak ona biraz daha yaklaştım.

"Şimdi aramızda sadece parton asistan ilişkisi var, geçmişi unut artık. Aramızda tek bağ vardı: Arkadaşlık onuda kendi ellerinle mahv ettin."