47. Bölüm

Bölümler 56Şu an: 47. Bölüm

Aklımın içindeki o koca boşlukta sadece beyaz bir sis dolanıyordu. Kim olduğumu, bu sıvasız tuğla duvarların arkasındaki dünyanın nasıl bir yer olduğunu hatırlamıyordum. Kısacık, darmadağın kesilmiş saçlarımı parmaklarımla geriye doğru ittim ve yerdeki o taşa baktım. Günlerdir, belki de haftalardır parmaklarım kanayana kadar beton zemine kazıdığım o üç harf tam önümde duruyordu.

A-T-A.

"Ata..." diye mırıldandım, dudaklarımdan dökülen bu ses yabancı bir dil gibi kulaklarımda çınladı. "Kimsin sen? Neden her yere senin adını yazıyorum?"

Cevap yoktu. Hafızam bana en büyük ihaneti etmişti. İhtiyarın her gün o şeffaf sıvıyla getirdiği çorbalar, içimdeki o hırçın fırtınayı tamamen kurutmuş, en sevdiklerimin yüzlerini zihnimden silip süpürmüştü. Bir aydır bu buz gibi depoda, bir gölge gibi yaşıyordum. Bacağımdaki o ağır beyaz alçı çoktan sökülmüştü, tenimdeki yanık izleri geçmişti ama ruhumdaki o enkaz yerli yerinde duruyordu.

Demir kapının sürgüsü büyük bir gürültüyle çekildi. Yukarıdan aşağıya inen o ağır, kendinden emin ayak sesleri deponun sessizliğini yırtı. İhtiyar adam, o simsiyah pahalı takım elbisesiyle ve elindeki o gümüş saplı bastonuyla merdivenlerin başında belirdi. Yanında bu kez sadece korumalar yoktu. Üzerinde lacivert şık bir takım elbise olan, saçları briyantinle arkaya taranmış, yabancı, kibirli yüzlü genç bir adam daha vardı.

"Bak oğlum," dedi ihtiyar adam, yanındaki gence beni işaret ederek. "Sana bahsettiğim kız bu. Biraz hırçındır, inatçıdır ama yakında benim kurallarıma tamamen alışacak."

Genç adam merdivenlerden inip tam önümde durdu. Beni bir mal gibi tepeden tırnağa süzdü. Bakışlarında ne hissettiğini anlayamadığım, beni aşağılayan sahte bir kibir vardı. "Saçlarını neden böyle çirkin kestiniz?" dedi genç adam, dudaklarını bükerek. "Biraz daha bakımlı olmasını beklerdim."

"Geçici bir delilik," dedi ihtiyar adam, bastonunu beton zemine vurarak. Sonra bana doğru bir adım attı ve sol yanağındaki o nefretlik çizgiyle gülümsedi. "Sana güzel bir haberim var küçük kız. Bu karanlık deponun soğuğundan kurtuluyorsun. Seni bu delikanlıyla, iş ortaklarımdan birinin oğluyla nişanlıyorum. Haftaya büyük bir tören olacak."

Duyduğum kelimeler zihnimde hiçbir yankı uyandırmadı. Nişanlanmak... Evlenmek... Bu adamın kim olduğu, benim kiminle nereye gideceğim umrumda bile değildi. İçimdeki o kural tanımaz çocuk ruhu o kadar uyuşmuştu ki, sadece boş gözlerle ihtiyarın yüzüne baktım.

"Ben istemiyorum," dedim, sesim o kadar kısık ve hırıltılı çıktı ki deponun tavanında kaybolup gitti. "Ben burada, bu duvardaki ismin yanında kalacağım."

İhtiyar adam yerdeki o kazıdığım ATA yazısına küçümseyerek baktı ve bastonunun ucuyla o harflerin üzerine sertçe bastı, üzerini çamurla kapattı. "O isim bitti," dedi, sesindeki o ölümcül soğukluğu gizleme gereği duymadan. "O ismin sahibi artık bu dünyada yok. Sen benim çizdiğim yoldan gideceksin. Bu nişan olacak ve sen o şatafatlı hayatın içine, benim kölem olarak geri döneceksin."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

40okunma 3beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138