23. Bölüm

Sabah gözlerimi başımda beliren felaketten öte bir ağrı ile uyandım. Şakaklarım resmen yeraltı kulübünün bas hoparlörleri gibi zonkluyordu.

Yatağın içinde doğrulamaya çalışırken dün geceye dair parça parça görüntüler zihnime üşüştü: neon pembe ışıklar, Atahan, benim kuralsızca dudaklarına yapışmam ve en son... zebralar mı? Evet, saçma sapan bir zebra muhabbeti çevirdiğimi hayal meyal hatırlıyordum.

"Öldüm resmen," diye mırıldandım, elimle alnımı ovarak.

Bu baş ağrısıyla daha fazla yatakta kalamayacağımı anlayıp komodinin üzerindeki telefonuma uzandım. Ekranı kaydırdığım an bizim kızlar grubundan gelen binlerce mesajı es geçip direkt internetteki magazin ve trend başlıklarına tıkladım. Dün gece kulüpten kucakta kaçırılma sahnemi bekliyordum ama karşıma çıkan şey bambaşkaydı. Tüm sosyal medya tek bir isimle çalkalanıyordu: "Valeri."

Merakla ekrandaki büyük habere tıkladım. “Türkiye’nin en popüler, en gizemli yeraltı boksörü Valeri, bu gece büyük unvan maçı için ringe çıkıyor!” yazıyordu. Haberin altında devasa bir fotoğraf vardı. Ringin ortasında, üstü çıplak, kaslı ve heybetli cüssesiyle duran bir adamdı bu. Yüzünde siyah, gizemli bir maske vardı; kimliğini dünyadan tamamen saklıyordu.

Ekranı biraz daha yakınlaştırdım, adamın duruşunu, o geniş omuzlarını inceledim. Derken, maskenin açıkta bıraktığı o gözlere kilitlendim.

O koyu, keskin, insanı tek bir bakışıyla hipnotize eden gözler...

"Oha..." diye fısıldadım, telefon elimden yatağın üzerine düşerken. Kalbim bir anda göğüs kafesimi delmek ister gibi deliler gibi atmaya başladı.

Bu imkansızdı. Ya da tam olarak dün geceden beri kuralları darmadağın eden o adamın yapacağı cinsten bir çılgınlıktı. O maskenin arkasındaki gözler, o koca cüsse, o meydan okuyan duruş... Resmen Atahan diye bağırıyordu! O her şeyi kontrol eden, ciddi adam, geceleri yüzüne maske takıp ringde fırtınalar estiren o popüler boks çocuğunun ta kendisiydi.

Hızla yataktan fırladım. Başımın ağrısı o saniyede uçup gitmişti. Aynanın karşısına geçip dik başımı yukarı kaldırdım, dudaklarımdaki parlatıcıyı tazeleyip sırıttım.

"Demek gizemli boksör ha?" dedim kendi kendime. "Benden bile büyük bir sır saklayabileceğini sandın resmi adam. Ama Neşe o maskeyi senin yüzünden indirmeyi çok iyi bilir."

Hızla gardırobumun kapağını açtım. Bu gece o ringin kenarında kuralları ben koyacaktım. Gözüme çarpan ilk şeyi, vücudumu sımsıkı saran o çok sevdiğim kısa beyaz elbisemi askıdan çekip aldım. Altına da dizimin üzerine kadar uzanan siyah süet çizmelerimi geçirdim. Saçlarımı serbest bırakıp omuzlarıma doğru dalgalanmaya bıraktım. Aynanın karşısına geçip çantamın içine o en vazgeçilmez, en çarpıcı mat kadife kırmızısı rujumu attım.

Tam çantamın fermuarını çekerken gözüm duvardaki saate kaydı. Saat tam ybeş olmuştu.

"Oha," dedim, koca bir çığlık atarak gözlerimi fal taşı gibi açtım. "Kaç saattir uyuyorum ben be?"

Dün gece kulüpten arabaya binişim, yolda saçmalamalarım derken resmen günün yarısını yatakta sızarak geçirmiştim. Akşam karanlığı yavaş yavaş pencereme vurmaya başlarken içimdeki o heyecan dalgası baş ağrımı tamamen bastırmıştı. Ve şu an canım, o ringin ortasında dünyadan saklanan o adamın karşısına çıkmak istiyordu.

Telefonumu kapıp Valeri’nin unvan maçının yapılacağı o yeraltı boks salonunun adresine baktım. Şehrin eski, terk edilmiş bir fabrika deposunda kurulmuş gizli bir mekandı. Tam Neşe'lik bir çılgınlık macerası başlıyordu. Aynadaki yansımama bakıp dik başımı daha da yukarı kaldırdım ve dudaklarımdaki parlatıcıyı birbirine bastırarak gülümsedim.

"Bekle beni Valeri," diye mırıldandım, odadan çıkıp kapıyı arkamdan hızla kapatırken. "Bakalım o maskenin arkasında benim gözlerimin içine bakarken de ringdeki kadar cesur olabilecek misin?"