26. Bölüm

Kaçmıştım. Kaçmıştım çünkü içimdeki o koca çocukluk boşluğunun onunla dolmasından deli gibi korkmuştum.

Yarım saat sonra, üzerimdeki o kısa beyaz elbisemin çamurlu etekleriyle kendimi bizim kızlardan Yazgı’nın evinin kapısında buldum. Kapıyı çalmaya başladığımda gözlerimden yaşlar sicim gibi süzülüyordu.

Kapı hızla açıldı. Karşımda saçları darmadağın olmuş, üzerinde eski bir tişörtle duran Yazgı belirdi. Yazgı bizim grubun en akıllı, en ayakları yere basan ama bir o kadar da ağzı bozuk, argo kelimeleri havada uçuşturan kızıydı. Beni bu halde, çamurlar ve gözyaşları içinde gördüğü an koca gözlerini fal taşı gibi açtı.

"Oha lan." diye bağırdı Yazgı, beni kolumdan tutup jet hızıyla içeri çekerken. "Neşe, bu ne hal anasını satayım? Kim itti seni lağım çukuruna? O gerizekalı Rüzgar mı yaptı bunu, yemin et gidip herifin kafasını kırayım şu an."

Salondaki koltuğa kendimi bıraktığımda hıçkırıklarım odayı doldurdu. Yazgı elime hemen bir bardak su tutuşturup yanıma çöktü.

"Rüzgar değil..." dedim sesim titreyerek. "Atahan... O ringin ortasında resmen kendini dövdürdü Yazgı. Muştayla vuruyorlardı adama, her yerinden kanlar akıyordu. Eğer ben 'buradayım' diye bağırmasaydım ölecekti salak herif."

Yazgı elimdeki su bardağını sertçe sehpaya bıraktı. Arkasına yaslanıp bana o her şeyi çözen, akıllı ve keskin gözleriyle dik dik baktı. Yüzündeki o öfkeli ifade saniyeler içinde büyük bir ciddiyete büründü.

"Siktir git oradan Neşe, saçmalama gözünü seveyim," dedi Yazgı, sesini sabitleyip doğrudan gözlerimin içine bakarak. "Bak bana. Kendine gel lan. Dünyadaki hiçbir erkek için, bak holding şefiymiş, başkanın oğluymuş, boksörmüş fark etmez; hiçbir herif için o gözünden akan tek bir damla yaşa değmez, anladın mı beni? Değmez."

Dudaklarımı birbirine bastırıp ona baktım. Yazgı haklıydı. Rimelim daha pahalıydı.

"Kızım sen Neşe'sin ya," diye devam etti Yazgı, omzuma sertçe vurarak beni kendime getirmeye çalışırken. "O parıltılı rujlarının arkasına kale ördün sen. Bir herif ringde dayak yedi diye senin o tescilli karizman yerlere mi inecek? Bırak geberirse gebersin amına koyayım, sana erkek mi yok piyasada? Topla şu dik başını yukarı, sil o göz yaşlarını."

Derin bir nefes alıp çenemi yukarı kaldırdım. Haklıydı. Bir erkek için ağlamak benim vizyonuma zerre yakışmazdı. Çantamdan o mat kadife kırmızısı rujumu çıkarıp aynaya bakmadan dudaklarıma sertçe sürdüm. Zırhım yine üzerimdeydi.

"Hah, şöyle be." dedi Yazgı, rujumu görünce sırıtırken. "Şimdi dökül bakalım, o herif senin canını mı yaktı? Ya da dur, siktir et şimdi konuşmayı, gel önce bir duş falan al, şu üzerindeki çamuru pisliği akıt, sonra konuşuruz."

"İyi olur valla," dedim, kollarımı kendime sararak derin bir nefes alırken. Haklıydı, üzerimdeki o kısa beyaz elbise ve dizlerime kadar gelen çizmeler, dün gecenin o çılgın yeraltı boks salonunun tüm kiriyle, tozuyla ve kan kokusuyla ağırlaşmıştı.

Yazgı beni banyoya doğru ittirirken arkamdan temiz bir bornoz ve havlu fırlattı. "Hadi yürü, sıcak suyu sonuna kadar açtım. Kendine gelmeden o banyodan çıkma," diye bağırdı kapıyı arkamdan kapatırken.

Banyonun o buğulu aynasının karşısına geçtim. Sıcak suyun buharı yavaş yavaş etrafı sararken, dudağımdaki o taze kadife kırmızısına baktım. Rujum oradaydı ama altındaki Neşe şu an tamamen çıplaktı. Suyu açıp kabinin içine girdiğimde, sıcak damlalar başımdan aşağı akarken Atahan’ın o maskeli, kanlar içindeki yüzü suyla birlikte akıp gitsin istedim. Onun o ringin ortasında beni gördüğü an kaskatı kesilişi, elimi sımsıkı kavrayışı, o koca cüssesiyle önüme siper oluşu... Sıcak su tenimi yakıyordu ama içimdeki o heyecan dalgası hâlâ sönmemişti.

Duştan çıkıp Yazgı’nın bana verdiği gri salaş eşofman takımını üzerime geçirdiğimde saat gece yarısını çoktan geçmişti. Saçlarımı havluyla kurulayarak salona döndüm. Yazgı koltuğa bağdaş kurup oturmuş, elindeki iki kupa sıcak filtre kahveyle beni bekliyordu. Birini bana doğru uzatırken gözlerini kısmış, beni inceliyordu.

"Ee," dedi, kahvesinden büyük bir yudum alıp arkasına yaslanırken. "Şimdi dökül bakalım. Kim bu herif, senin dünyanı böyle altüst edecek kadar ne yaptı? Bak bana yalan söylemeye kalkma, o ağzı bozuk Rüzgar’dan sonra senin bir erkek için böyle delireceğini rüyamda görsem inanmazdım."

Kahve kupasını iki elimle sıkıca kavrayıp koltuğun diğer ucuna büzüldüm. "Atahan..." diye başladım, sesimin artık titremediğinden emin olarak dik başımı yukarı kaldırdım

"Hani rastgele bir numaraya yazıyorduk ya, ben de aklımdan bir numara uydurdum. Ve o numara ortalıkta olmayan başkanın oğlunun numarasıydı. Ona teklif ettim, eğer karşısında dik başlı kalabilirsem bana rujlarımı alacaktı. Ve o dün sabah kapıma koskoca bir koruma ordusuyla dayandı."

Kahve kupasından büyük bir yudum alıp gözlerimi Yazgı’ya diktim. Yazgı, elindeki kupayı havada asılı bırakmış, ağzı açık bir şekilde bana bakıyordu. Konuşurken sesime o her zamanki ukala ve "canım ne isterse onu yaparım" edamı geri kazandırmıştım. Zırhım yavaş yavaş yerine oturuyordu.

"Oha lan!" diye bağırdı Yazgı, kahveyi sehpaya sertçe bırakırken. "Kızım sen harbi delisin, anasını satayım! Rastgele numara sallıyorsun ve ülkenin en çok konuşulan, ortalıkta görünmeyen adamı çıkıyor, öyle mi? Bir de iddiaya giriyorsun gamsız gamsız."

"Aynen öyle bebeğim," dedim pervasızca omuz silkeleyerek. "Dün sabah o mağazada bana tam otuz üç tane ruj aldırdım ona. Ellerinde kozmetik poşetleriyle gezen o takım elbiseli korumalarını görmen lazımdı, hayatı sorguluyorlardı resmen. Ama olay sadece bu değil. Bu adam... bu adam çok tuhaf Yazgı. Dün gece kulüpten beni kucağına alıp kaçırdı. Sarhoştum onu öpmüşüm, kesik kesik hatırlıyorum."

Yazgı, elindeki kahve kupasını sehpaya öyle bir bıraktı ki içindeki filtre kahve neredeyse halıya taşacaktı. Ağzı açık, gözlerini fal taşı gibi açmış bir halde bana bakakaldı. Sonra o her zamanki ağzı bozuk, akıllı ama bir o kadar da filtresiz tavrıyla bacağını altıma doğru vurdu.

"Siktir git lan oradan." diye bağırdı Yazgı, yüzünde kocaman, alaycı ama bir o kadar da şoke olmuş bir gülümsemeyle. "Kızım sen harbi delisin anasını satayım. Adamı hem kulübün ortasında pervasızca öpüyorsun, hem de 'hatırlamıyorum' ayağına yatıyorsun. Bir de adam sana tabloya bakar gibi bakmışmış... Lan bu herif sana fena tutulmuş diyorum sana, uyan artık."

"Ay ne bileyim Yazgı ya," diyerek kahve kupasını göğsüme doğru bastırdım, yanaklarımın aniden dün geceki o kadife kırmızısı rujumun tonuna büründüğünü hissederken başımı koltuğun arkasına yasladım.

"Şimdi de kendini dövdürdü. Ölecekti Yazgı. Anlıyor musun beni? Ölecekti. Bıktım artık değer verdiğim insanların gitmesinden, beni böyle çaresizce arkalarında bırakmasından bıktım."

Hayatım böyle geçmişti zaten.

Gidenlerin arkasından bakarak.