24

Birinci gece
Mirza, Zümra'nın elindeki yüzüğe son kez baktıktan sonra gözlerini ona çevirdi.
“Artık gerçekten benim karım olduğunu hissediyorum.”
Zümra hafifçe gülümsedi.
“Zaten karındım.”
“Hayır,” dedi Mirza. “O zaman sadece kâğıt üzerinde öyleydin.”
Zümra'nın bakışları yumuşadı.
“Peki şimdi?”
Mirza ona yaklaştı.
“Şimdi beni seçtin.”
Zümra cevap vermek yerine kollarını onun boynuna doladı.
O gece birbirlerine uzun uzun sarıldılar, konuştular, geçmişte söyleyemedikleri şeyleri söylediler. Gecenin sonunda Zümra başını Mirza'nın göğsüne koyarak uyudu.
İlk kez birbirlerinden uzaklaşmadan.
İkinci gece
İkinci gece kulübede yağmur vardı.
Zümra pencerenin önünde otururken Mirza arkasından gelip omuzlarına battaniye örttü.
“Üşüyorsun.”
“Biraz.”
Mirza yanına oturdu.
Zümra başını onun omzuna yasladı.
“Buraya ilk geldiğimiz günü hatırlıyor musun?”
“Unutur muyum?”
“İkimiz de birbirimize bakmıyorduk.”
Mirza güldü.
“Sen bana bakmıyordun.”
“Sen de bakmıyordun.”
“Ben gizlice bakıyordum.”
Zümra şaşkınlıkla ona döndü.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
Zümra gülerek başını yeniden omzuna koydu.
O gece aralarındaki yakınlık daha da arttı. Mirza, Zümra'yı kollarının arasında tutarken Zümra ilk kez onun yanında hiçbir şeyden çekinmeden uykuya daldı.
Üçüncü gece
Üçüncü gece Mirza odanın ışıklarını kapattı.
Yalnızca yatağın yanındaki küçük lamba yanıyordu.
Zümra yatağın kenarında otururken Mirza karşısına geçti.
“Üç gündür sana bir şey söylemek istiyorum.”
“Ne?”
“Bu kulübeye geldiğimizde seni kaybetmekten korkuyordum.”
Zümra sessizce onu dinledi.
“Şimdi?”
Mirza onun elini tuttu.
“Şimdi seni kaybetmemek için değil, seni mutlu etmek için uğraşmak istiyorum.”
Zümra'nın gözleri doldu.
“Bunu unutma.”
“Unutmam.”
Zümra ona sarıldı.
Mirza da onu sıkıca kucakladı.
Üçüncü gece, diğer ikisinden farklıydı. Artık ikisi de ne yaşadıklarını sorgulamıyordu.
Birbirlerine ait olduklarını hissetmenin verdiği huzurla, gerçek bir karı koca gibi aynı yatağa uzandılar.
Sabah olduğunda Zümra uyandığında Mirza hâlâ ona sarılıyordu.
Zümra parmağındaki pırlanta yüzüğe baktı.
Sonra Mirza'nın elini tuttu.
Bu kez yüzüğü çıkarmayı hiç düşünmedi.
Araba konağın avlusuna girdiğinde içeride kalabalık bir hareketlilik vardı.
Üç gündür kulübede olan Mirza ve Zümra'nın dönüşünü herkes bekliyordu.
Araba durur durmaz Dilan kapıya koştu.
“Geldiler!”
Sultan hemen arkasından çıktı. Yılmaz, Harun, Nermin, Mustafa, Onur ve Ozan da salonda toplanmıştı.
Diğer tarafta Züleyha, Yusuf, Azat ve Baran da onları karşılamak için bekliyordu.
Zümra arabadan indiğinde Mirza da hemen onun yanına geldi. Elini tuttu.
Dilan bunu görünce yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
“Sonunda!”
Zümra gülerek ona sarıldı.
“Özledin mi?”
“Çok!”
Sultan Zümra'ya sarıldıktan sonra Mirza'ya baktı.
“İkiniz de iyi görünüyorsunuz.”
Mirza'nın bakışları Zümra'ya kaydı.
“İyiyiz.”
Yılmaz da oğluna yaklaşıp omzuna vurdu.
“Üç gün yetmiş demek.”
Mirza gülümsedi.
“Bize yetti.”
Nermin ise Zümra'yı baştan aşağı süzdü. Sonra gözleri Zümra'nın elindeki pırlanta yüzüğe takıldı.
“Yeni bir yüzük görüyorum.”
Zümra istemsizce eline baktı.
Mirza hiç tereddüt etmeden Zümra'nın elini tuttu.
“Ben aldım.”
Mustafa hemen Onur'a baktı.
“Demek mesele ciddi.”
Ozan gülerek araya girdi.
“Bence üç günlük kulübe tatili işe yaramış.”
Dilan kahkaha attı.
Zümra'nın yüzü kızardı.
“Yeter artık.”
Harun da gülümseyerek,
“Bırakın çocukları,” dedi. “Daha yeni geldiler.”
Azat sessizce Zümra'ya baktı. Onun yüzündeki huzuru görünce hafifçe gülümsedi.
Yusuf da Züleyha'ya dönüp alçak sesle,
“Kızımız iyi,” dedi.
Züleyha başını salladı.
“Çok iyi.”
Mirza, Zümra'nın elini bırakmadan konağın içine doğru yürüdü.
Zümra da yanında ilerledi.
Dilan arkalarından bakıp Sultan'a fısıldadı:
“Bence artık gerçekten birbirlerine âşıklar.”
Sultan gülümsedi.
“Ben de öyle düşünüyorum.”
Zümra bunu duymamıştı.
Ama Mirza duymuştu.
Zümra'nın elini biraz daha sıktı.
Zümra ona dönüp baktığında Mirza sadece gülümsedi.
Üç gün önce kulübeye giden iki insan değillerdi artık.
Konağa, birbirlerini seçmiş bir karı koca olarak dönmüşlerdi.
Güzel bir akşam geçirdikten sonra herkes odalarına çekilmişti.
Odalarının önüne geldiklerinde mirza karısını kucağına aldı.
Zümra şaşırarak mirza ya baktı.
'napıyorsun "
" adettendir karıcım "
Şakraya Şakraya odalarına girdiler.