22

Zümra birkaç saniye ne yapacağını bilemedi.
Sonra Mirza geri çekildi.
Alnını onun alnına dayadı.
"Neden beni beklettin?" diye fısıldadı.
Zümra'nın gözleri doldu.
"Ben mi seni beklettim?"
Mirza başını iki yana salladı.
"Hayır."
Sesi titriyordu.
"Ben seni beklettim. Ben sustum. Ben seni gönderdim."
Zümra sessiz kaldı.
Mirza onun ellerini tuttu.
"Bir daha seni kapıdan çıkarken öylece izlemeyeceğim."
Zümra gözlerini kaçırdı.
"Ya ben dönmek istemiyorsam?"
Mirza Zümra nın gözlerine bakarak yaklaştı. Tekrar karısını öptü.
"Zümra"
Zümra'nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Mirza o yaşı başparmağıyla sildi.
"Boşanmak istemiyorum."
Zümra ona baktı.
"şirket için mi"
"umrumda değil ben seni kaybetmek istemiyorum Zümra."
Mirza Zümra nın gözlerine baktı.
"özledim seni"
Zümra da çok özlemişti
Sadece iki gece ayrı kalmışlardı.
Mirza, Zümra'nın gözlerinin içine baktı.
Bu kez susmak istemiyordu.
Günlerdir içinde biriktirdiği ne varsa söylemek istiyordu.
Zümra ellerini çekmeye çalışınca Mirza bırakmadı ama onu zorlamadan sadece ellerini avuçlarının içinde tuttu.
"Zümra..."
Zümra gözlerini kaldırdı.
"Ne?"
Mirza derin bir nefes aldı.
"Ben sana âşık oldum."
Zümra'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Mirza devam etti.
"Ne zaman olduğunu bilmiyorum. İlk başta senden uzak durmaya çalıştım. Bu evliliği istemedim. Sen de istemedin. İkimiz de birbirimize karşı duvar ördük."
Başını hafifçe eğdi.
"Ama sonra o duvarların arkasında seni aramaya başladım."
Zümra'nın gözleri doldu.
"Sen odada olmayınca gözüm seni aradı. Kahvaltıda karşıma oturmayınca eksik hissettim. Gülünce içim rahatladı. Kırılınca kendime kızdım."
Mirza'nın sesi titredi.
"Sen gittiğin gün anladım."
Bir adım yaklaştı.
"Bu konağın hiçbir yerinde sen olmayınca ev gibi gelmedi bana."
Zümra'nın gözlerinden yaş süzüldü.
"Ben seni kaybetmekten korkuyorum Zümra. Hem de düşündüğümden çok daha fazla."
Başparmağıyla yanağındaki yaşı sildi.
"Ben seni sadece karım olduğun için istemiyorum."
Gözlerini gözlerinden ayırmadı.
"Seni sen olduğun için istiyorum."
Zümra dudaklarını araladı ama konuşamadı.
Mirza devam etti.
"Seninle kavga etmeyi bile özledim. Bana kızmanı, inadını, bana bakıp hiçbir şey söylemeden susmanı bile..."
Hafifçe gülümsedi.
"Çünkü bunların hepsi senin."
Sonra sesi iyice yumuşadı.
"Ben artık bu evliliğin bize dayatılmış olmasını umursamıyorum. Çünkü seni sevmeyi kimse bana dayatmadı."
Zümra'nın nefesi titredi.
"Onu ben seçtim."
Kısa bir sessizlik oldu.
Mirza alnını onun alnına yasladı.
"Ve bugün bir şeyi ilk kez gururumu düşünmeden söylüyorum."
Fısıldadı:
"Seni seviyorum Zümra."
Zümra gözlerini kapattı.
Mirza son kez konuştu.
"Ne şirket umurumda, ne bu evlilik nasıl başladı. Benim istediğim tek şey sensin. Eğer bana bir şans verirsen, bundan sonrasını seninle kendi istediğimiz gibi yaşayacağım."
Zümra gözlerini açtı.
Uzun süre ona baktı.
Sonra titreyen sesiyle sordu:
"Bu kez gerçekten gitmemi istemiyor musun?"
Mirza hiç düşünmeden cevap verdi.
"Hayır."
Ellerini biraz daha sıkı tuttu.
"Bu kez kalmanı istiyorum."
"Çünkü?"
Mirza gözlerinin içine bakarak söyledi:
"Çünkü seni seviyorum."
Mirza'nın "Seni seviyorum" sözleri odada asılı kaldı.
Zümra gözlerini ondan kaçırdı. İçindeki kırgınlık hâlâ çok tazeydi.
Mirza bir adım yaklaştı.
Zümra geri çekilmedi ama ona da yaklaşmadı.
Mirza elini yavaşça yanağına koydu.
"Seni seviyorum, Zümra."
Bu kez Zümra'nın gözleri doldu.
Mirza eğilip onu yeniden öptü.
Zümra birkaç saniye karşılık verdi. Sonra ellerini göğsüne koyup onu yavaşça kendinden uzaklaştırdı.
"Yapma."
Mirza hemen durdu.
Zümra gözlerini sildi.
"Ben de seni seviyorum demedim."
Mirza'nın yüzündeki umut bir anda duruldu.
"Biliyorum."
"Ve sırf şimdi gelip beni öptün diye hiçbir şey olmamış gibi davranamam."
"Ben de öyle olmasını istemiyorum."
Zümra ona kırgın gözlerle baktı.
"Ben seni bekledim Mirza."
Mirza'nın bakışları yere indi.
"Aramanı bekledim. Peşimden gelmeni bekledim. Beni durdurmanı bekledim."
Sesi titredi.
"Sen hiçbirini yapmadın."
Mirza cevap veremedi.
Zümra başını çevirdi.
"Şimdi 'seni seviyorum' diyorsun."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Keşke bunu beni kaybetmeden önce söyleseydin."
Mirza ona baktı.
"Geç kaldım."
Zümra gözlerini kapattı.
"Evet."
Mirza yaklaşmak istedi ama bu kez durdu.
Zümra'nın kırgınlığını gördü.
Ve ilk kez, onu sevmenin sadece yanına çekmek olmadığını anladı.
Bazen olduğu yerde durup onun acısını dinlemekti.
Mirza, Zümra'nın karşısında birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra ona yaklaşmadı.
Sadece gözlerinin içine baktı.
"Ben seni o gün durdurmalıydım."
Zümra cevap vermedi.
"Kapıdan çıktığında arkanı dönüp bana bakmanı bekledim."
Zümra'nın gözleri hafifçe doldu.
"Ben de senin 'gitme' demeni bekledim."
Mirza'nın yüzü düştü.
"Keşke deseydim."
"Keşke."
Aralarında sessizlik oldu.
Mirza elini uzattı ama Zümra'nın eline dokunmadan önce durdu.
"Elini tutabilir miyim?"
Zümra birkaç saniye ona baktı.
Sonra elini yavaşça uzattı.
Mirza parmaklarını onun parmaklarının arasına geçirdi.
"Bir daha seni böyle bekletmeyeceğim."
Zümra hemen karşılık vermedi.
"İnsan bir kere kırılınca..."
Sesi titredi.
"...sonra söylenen güzel sözlerden korkuyor."
Mirza elini hafifçe sıktı.
"O zaman sana güzel sözler söylemeyeceğim."
Zümra şaşkınlıkla baktı.
"Ne yapacaksın?"
"Kalacağım."
Zümra'nın bakışları yumuşadı.
"Ne olursa olsun?"
"Ne olursa olsun."
Mirza onun elini dudaklarına götürüp hafifçe öptü.
"Sen bana kızsan da kalacağım."
Zümra'nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Mirza başparmağıyla gözyaşını sildi.
"Sen konuşmak istemesen de kalacağım."
Zümra dudaklarını birbirine bastırdı.
"Ben seni hemen affetmedim."
"Biliyorum."
"Ama..."
Mirza bekledi.
Zümra gözlerini kaçırdı.
"Burada olman iyi geldi."
Mirza'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
"Bu bana yeter."
Zümra istemeden gülümsedi.
Mirza o küçücük gülümsemeyi görünce gözlerini ondan ayırmadı.
"İşte bunu özledim."
Zümra kaşlarını çattı.
"Neyi?"
"Seni."
Zümra başını iki yana salladı.
"Yine başladın."
Mirza hafifçe güldü.
"Başlayacağım."
Zümra bu kez gülümsemesini saklayamadı.
Kırgınlığı hâlâ oradaydı.
Ama ilk kez, kalbinin kapısını tamamen kapatmadığını Mirza da anlamıştı.
Zümra, Mirza'nın gözlerinin içine baktı.
Kırgınlığı hâlâ geçmemişti.
Ama karşısındaki adamın günlerdir ne kadar korktuğunu artık görebiliyordu.
Mirza elini hâlâ onun elinin üzerinde tutuyordu.
"Zümra..."
Zümra gözlerini kapattı.
Bir saniye.
İki saniye.
Sonra daha fazla dayanamadı.
Bir anda ona doğru ilerleyip kollarını Mirza'nın beline sardı.
Mirza olduğu yerde kaldı.
Sanki beklediği ama gerçekleşeceğine inanamadığı bir şey olmuştu.
Zümra yüzünü göğsüne yasladı.
Hiçbir şey söylemedi.
Mirza'nın kolları birkaç saniye havada kaldı. Ardından onu sıkıca kendine çekti.
Zümra'nın saçlarına yüzünü gömdü.
"Gitme," diye fısıldadı.
Zümra'nın gözleri doldu.
"Sen de beni gönderme."
Mirza onu daha sıkı sardı.
"Göndermeyeceğim."
Zümra birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra göğsüne yaslandığı yerden mırıldandı:
"Ben sana hâlâ kızgınım."
Mirza'nın dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.
"Ol."
"Çok kızgınım."
"Ol."
"Kolay affetmeyeceğim."
Mirza saçlarını okşadı.
"Beklerim."
Zümra kollarını biraz daha sıkılaştırdı.
"Çünkü seni özledim."
Mirza gözlerini kapattı.
Bu kez hiçbir şey söylemedi.
Sadece onu daha sıkı sarıp, uzun zamandır korktuğu boşluğun yeniden dolduğunu hissetti.
Zümra ise onun kollarında gözlerini kapattı.
Kırgınlığı bitmemişti.
Ama kalbi, Mirza'nın yanında olmak istediğini çoktan söylemişti.