40. bölüm / 78

Zelal’in Gölgesi

Bölümler 78Şu an: Zelal’in Gölgesi

O gün, konağın bahçesinde nar ağaçlarının gölgesi uzamıştı.
Hava sakindi ama Avjin’in içi kıpır kıpırdı.
Temizlik yaptırmak için depoya inmiş, eski sandıkları karıştırıyordu.
Tozun, lavanta kokusuna karıştığı o yerde bir sandık dikkatini çekti.
Üzerinde silik bir yazı: Heja Hanım’a ait.

Avjin ellerini çekemedi.
Sandığı açtığında, içinden kadife bir kese, birkaç mektup ve eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta iki kadın yan yana oturuyordu.
Biri tanıdık: Heja.
Diğeri… saçları açık, gözlerinde öyle bir derinlik vardı ki —
Avjin’in kalbi duracak gibi oldu.

O yüzü tanıyordu.
Rüyalarında görmüştü.
O sıcak bakışı, o baş eğişi…
— “Anne…” diye fısıldadı.

Fotoğrafın arkasını çevirdiğinde soluk bir yazı vardı:

> “Zelal & Heja — 1990
‘Kardeşliğimiz sonsuz olsun.’”

Avjin bir süre sadece baktı.
Bir fotoğraf, geçmişin sessizliği kadar ağırdı.
Sonra ayağa kalktı, fotoğrafı titreyen elleriyle tuttu.
Bir şey yapmalıydı.
Bu sessizlik artık yetmiyordu.

Adımları kararlıydı.
Konağın arka tarafındaki geniş avluya geçti.
Güneşin altındaki beyaz koltukta Heja Hanım oturuyordu.
Elinde tespih, gözlerinde yılların yorgun bilgeliği vardı.

Avjin sessizce yaklaştı.
Heja başını kaldırdı, gülümsedi.
— “Avjin kızım, sen miydin?
Bahoz yok bugün, sıkıldın galiba.”

Avjin derin bir nefes aldı, elindeki fotoğrafı uzattı.
— “Bunu buldum,” dedi sadece.

Heja fotoğrafı görünce bir an dondu.
Tespih elinden düştü.
Yüzündeki çizgiler daha da belirginleşti.
Elleri hafifçe titriyordu.

— “Nerede buldun bunu?” diye sordu alçak sesle.
— “Depoda. Eski sandıkların arasında.”

Heja uzun süre konuşmadı.
Fotoğrafın üzerindeki iki yüzü parmaklarıyla okşadı,
sonra yavaşça iç çekti.

— “Ah Zelal…” dedi kısık bir sesle.
“Ne çok gülmüştük o gün.
Senin doğumunu bekliyordu.
‘Kızım olacak, adı Avjin olacak,’ demişti bana.”

Avjin’in gözleri doldu.
Dizlerinin bağı çözüldü, yanındaki koltuğa oturdu.
— “Onu rüyalarımda hep görüyorum,” dedi.
“Beni çağırıyor, ama hiç konuşmuyor.
Sadece gülümsüyor.”

Heja’nın gözlerinden yaş süzüldü.
Yıllardır dile getirmediği bir özlemdi bu.
— “Zelal seni çok isterdi,” dedi.
“Üç oğlu vardı, ama hep ‘Kızım olursa, onun kalbi gökyüzü gibi olacak,’ derdi.
O gün geldiğinde... seni bir kez gördü.
Sonra...”
Sözleri boğazında düğümlendi.

Avjin başını eğdi.
Bir anne, bir dost, bir hikâye…
Hepsi aynı fotoğrafın içinde susuyordu.

Heja devam etti:
— “O gün, doğumdan sonra seni kucağıma verdiler.
Zelal’in son isteği, senin ismini benim koymam oldu.
‘Adı Avjin olsun,’ dedi.
‘Işık demektir.
Bir gün karanlık bastığında, o yolu bulur.’”

Avjin gözyaşlarını tutamadı.
Yıllarca sadece ismini taşımıştı — şimdi anlamını öğrenmişti.

— “Demek o… senden istemiş,” dedi sessizce.
Heja gülümsedi.
— “Evet, kızım.
Senin adında benim elim var, ama ruhunda Zelal’in izi.”

Bir süre ikisi de sustu.
Nar ağaçlarından düşen kırmızı bir yaprak, fotoğrafın üstüne kondu.
Heja elini uzattı, yaprağı kaldırdı.

— “Zelal çok asil bir kadındı,” dedi.
“İyiliğiyle, merhametiyle...
O gün sen doğdun, o öldü.
Ama ben hep inandım:
Bir insan giderken ardında başka bir ışık bırakır.
Sen o ışıksın, Avjin.”

Avjin, yaşlı kadının ellerini tuttu.
O anda rüyalarındaki yüz, kelimelere dönüştü sanki.
Küçükken duymadığı bir ses, kalbinde yankılandı:

> “Kızım, kaderin seni annemin dostuna götürecek.”

O anda anladı.
Zelal sadece bir hatıra değil,
hala yaşayan bir bağdı —
Heja’nın kalbinde nefes alan bir dostluğun yankısı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

23okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Zelal’in Gölgesi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138