65. bölüm / 78

İçten İçe Yanmak

Bölümler 78Şu an: İçten İçe Yanmak

Gece yarısıydı. Konağın koridorları sessiz, rüzgâr pencerelere hafifçe vuruyordu.
Bahoz odasında tek başına oturuyordu. Önünde açık duran eski bir mektup, yıllar sonra karşısına çıkan bir gölge gibiydi.
O gölge, çocukluğundan kalan ama tam hatırlayamadığı bir boşluğu yeniden canlandırmıştı.

Yangın.
Alevlerin sesi.
Bir kadının uzaktan gelen çığlığı...
Sonra kucağında biri tarafından dışarı taşındığı an.
O anı hep rüyalarında görürdü, ama yüzü hiç seçemezdi.

Mektuptaki yazılara baktı.
“Onu kurtaracağım… eğer gerekirse kendi canımla.”
Satırların sonunda bir imza vardı — Zelal.
Ve şimdi biliyordu: Avjin’in annesiydi o.

Bahoz derin bir nefes aldı, parmaklarını şakağına bastırdı.
“Demek o kadındı…” diye fısıldadı.
“Beni o kurtarmış.”

Bir süre sessiz kaldı.
Ne nefret vardı içinde, ne de öfke.
Sadece bir tuhaflık, tarif edemediği bir minnettarlıkla karışık sızı.
Avjin’in annesi, onun çocukken yaşamasını sağlayan kadındı.
Ve şimdi, o kadının kızı... onun hayatındaki en değerli insandı.

Bahoz ayağa kalktı, pencereye yürüdü.
Geceye baktı; nehir ay ışığını yansıtıyor, dalgalar usulca kıyıya vuruyordu.
“Bazen kader,” dedi kendi kendine, “en acı yerinden bağlar insanı.”

Elindeki mektuba tekrar baktı.
Gerçeği Avjin’e söylemek geldi aklına — onun da bilmeye hakkı vardı.
Ama sonra Avjin’in yüzünü düşündü.
O saf gülümsemeyi, güven dolu gözleri...
Ve o an anladı: bazı gerçekler, bazen bir kalbi taşıyamayacak kadar ağırdır.

Mektubu dikkatlice katladı, çekmeceye koydu.
“Senin annen beni kurtardı,” diye fısıldadı, “ben de seni koruyacağım.”

O anda kapı aralandı.
Avjin başını uzattı, saçları dağınık, yüzünde o tanıdık sıcaklık.
“Uyumadın mı hâlâ?” diye sordu.
Bahoz irkildi, hemen toparlandı.
“Yok, biraz hava almak istedim,” dedi, gülümseyerek.

Avjin içeri girdi, sessizce yanına geldi.
“Bir rüya gördüm,” dedi yumuşak bir sesle. “Yangın gibiydi… ama sonunda biri beni tuttu.”

Bahoz’un kalbi sıkıştı.
Avjin farkında olmadan geçmişin yankısını duymuş gibiydi.
Ama Bahoz elini uzatıp onun parmaklarını tuttu.
“Artık hiçbir şey seni yakamaz,” dedi fısıltıyla.
“Ben buradayım.”

Avjin başını onun omzuna yasladı.
Gözlerini kapadı, o sıcaklığı hissetti.
Bahoz ise gözlerini uzaklara dikti.
Bir yanıyla geçmişin gölgesi, diğer yanıyla o anın huzuru arasında kaldı.

Ama kararını vermişti.
Gerçeği söylemeyecekti.
Çünkü o mektup bir sır değil, bir bağdı artık —
ve Bahoz bu bağı koruyacaktı, tıpkı o kadının onu koruduğu gibi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

İçten İçe Yanmak

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 139