Tuzak

Bölümler 78Şu an: Tuzak

Avjin sabahın ilk ışıklarıyla birlikte odasından çıktı.
Konağın taş duvarlarına vuran gün doğumu, sanki yaklaşan fırtınayı haber veriyordu.
Yaman avluda su taşırken onu gördü. Göz göze geldiler.
Avjin’in yüzü ifadesizdi, ama o bakışın içinde bir hesap gizliydi.

— “Yaman,” dedi soğukkanlı bir sesle, “Bahoz Ağa’nın yeni evrakları gelirken birkaç eşya karışmış. Ambarı kontrol et.
Eksik bir şey olursa bana bildir.”

Yaman hemen başını eğdi.
— “Emredersiniz hanımım.”

Ama Avjin’in yüzündeki sükûnetin altında bir oyun saklıydı.
Bahsettiği “evraklar”, aslında geceden beri onun zihninde kurduğu tuzağın ilk adımıydı.

---

O gün akşama kadar...
Konağın içinde sessizlik hâkimdi.
Yaman, ambarı defalarca kontrol etti. Sandıkları açtı, listelere baktı, ama hiçbir eksik bulamadı.
Tam çıkmak üzereyken gözleri köşede duran küçük, kapalı bir sandığa takıldı.
Üzerinde “Kayıtlı Defterler - Ağa’nın Onayı Olmadan Açmayınız” yazıyordu.

Bir an tereddüt etti.
Sonra Berfin’in sesini hatırladı:

> “O defterleri bulmazsan, o kadının kim olduğunu asla öğrenemezsin.
Bahoz’u elinde tutmak istiyorsan, önce sırlarını öğren.”

Yaman elini sandığın üzerine koydu.
Nefesi hızlanmıştı.
Etrafa baktı, kimse yoktu.
Kilit yerinde değildi; belli ki biri gevşetmişti.

Titreyen elleriyle kapağı araladı.
Ama içinden çıkardığı şey, sadece bir defterdi.
Defterin ilk sayfasında altın harflerle yazılmış tek bir cümle vardı:

> “Yalanla gelen, sessizlikle kaybolur.”

Yaman’ın yüzü birden soldu.
O an, arkasında bir ses duydu:

— “Ne arıyorsun, Yaman?”

Avjin kapının eşiğinde duruyordu.
Elinde tuttuğu kandil, yüzüne düşen gölgeleri daha da keskinleştiriyordu.
Sesinde ne bağırma ne öfke vardı — sadece bir soğukluk, bir üstünlük.

Yaman dizlerinin bağı çözüldü.
— “Ben… ben sandım ki...”
— “Sandın ki?” diye sordu Avjin, yavaşça yanına yaklaşarak.
“Benim evimde sır saklanır sanmışsın.”

Yaman başını eğdi, ama Avjin’in sesi devam etti, buz gibi:
— “Bahoz’un güvenini kazandım Yaman, ama senin bakışların başka birine ait.
Dün geceki notu da gördüm.
Şimdi bana söyle: Berfin sana ne vaat etti?”

Yaman’ın gözleri doldu, bir an sustu.
Ama Avjin’in sessizliği dayanılmazdı.
Sonunda, sesi kısık çıktı:
— “Size zarar vermek istemedim.
Berfin Hanım sadece... yalnızdı. Bana iyilik etti.
Ama siz... siz onun yerini aldınız. O bunu kabullenemedi.”

Avjin derin bir nefes aldı.
— “O kendi yalnızlığının ateşinde yanıyor.
Ama sen, onun külünü benim evime taşımaya kalktın.”

Yaman başını yere koydu, neredeyse diz çökecek gibiydi.
— “Ne olur affedin.
Söylediklerinizin hiçbiri Bahoz Ağa’ya gitmesin.
O beni öldürür.”

Avjin sessiz kaldı, sonra yavaşça defteri eline aldı.
Bir sayfa açtı, içinden küçük bir kâğıt parçası çıkardı.
Üzerinde ince bir yazı vardı:

> “Kimi zaman affetmek, en büyük cezadır.”

Kâğıdı Yaman’a uzattı.
— “Bu notu Bahoz’a sen götüreceksin,” dedi.
“Ve diyeceksin ki, Avjin Hanım affetti. Ama unutmadı.”

Yaman’ın gözleri büyüdü.
— “Ama... Ağa ne derse—”
— “Ne derse desin,” diye sözünü kesti Avjin.
“Bu evde kimin sadakatle, kimin korkuyla yaşadığını o da bilmeli artık.”

---

O gece...

Bahoz kâğıdı eline aldığında uzun süre sustu.
Avjin sessizce karşısında duruyordu.
Yaman dışarıda, dizlerinin bağı çözülmüş halde bekliyordu.

Bahoz, notu masaya bıraktı.
Gözlerini Avjin’e dikti.
— “Demek tuzağı sen kurdun.”
— “Evet,” dedi Avjin. “Ve o düştü.
Ama asıl tehlike hâlâ dışarıda.
Çünkü Berfin hâlâ bizim içimizde nefes alıyor.”

Bahoz, kadına uzun uzun baktı.
O an, içindeki bütün öfke yerini sessiz bir hayranlığa bıraktı.

> “Senin kadar soğukkanlı bir kadın görmedim, Avjin.”

Avjin başını kaldırdı, gözleri sert ama derindi.
— “Ben soğuk değilim, Bahoz.
Sadece yanmadan koruyan ateşi öğrendim."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

32okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 136