58. bölüm / 78

Eski Dostun Gölgesi

Bölümler 78Şu an: Eski Dostun Gölgesi

Berfin o sabah erkenden çıktı evden.
Yağmur dinmişti ama şehir hâlâ ıslaktı; yollar, kaldırımlar, hatta sokak lambalarının altındaki gölgeler bile yorgun görünüyordu.
Siyah bir pardösü giymiş, saçlarını ensesinde toplamıştı.
Adımları kararlıydı — ne aceleci, ne yavaş.
Sanki nereye gittiğini çoktan biliyor, sadece zamanın geçmesini bekliyordu.

Küçük, eski bir kafenin kapısından içeri girdi.
Kapının üzerindeki zil hafifçe çaldı.
Kafenin köşesinde, pencereden dışarıyı izleyen bir kadın oturuyordu.
Rojda.

Berfin onu hemen tanıdı.
Aynı sakin duruş, aynı dikkatli bakışlar… ama gözlerinde yılların bıraktığı soğukluk vardı.
Rojda başını kaldırıp gülümsedi.
“Berfin,” dedi. “Yıllar geçmiş, ama hâlâ aynı gibisin.”

Berfin oturdu, gülümsemesi ölçülüydü.
“Zaman insanı değiştiriyor, Rojda. Sadece dışını değil… içini de.”

Bir süre sessizlik oldu. Garson gelip iki kahve bıraktı.
Kahve kokusu masanın üzerini sardı, ama ikisi de fincana dokunmadı.
Rojda elindeki sigarayı yakmadan çevirdi.
“Bahoz için mi buradasın?” diye sordu doğrudan.

Berfin’in dudak kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
“Onun için değil. Kendim için. Ama evet, o da bu hikâyenin bir parçası.”

Rojda başını salladı, bekliyordu.
Berfin devam etti:
“Konağı, oradaki herkesi biliyorsun. Avjin diye biri var artık hayatında.”
Rojda’nın gözleri hafifçe kısıldı.
“Sessiz ama tehlikeli biri, öyle değil mi?”

“Henüz değil,” dedi Berfin.
“Henüz tehlikeli değil. Ama Bahoz’un yanında kaldıkça güçlenecek. İnsan sevgiyi buldu mu, korkusuz olur.”

Rojda fincanını eline aldı, bir yudum aldıktan sonra sordu:
“Peki sen ne istiyorsun?”

Berfin’in sesi alçaldı ama tonu keskinleşti:
“Onu kaybettiğim için üzgün değilim. Ama bana unutturdukları için öfkeliyim.
Ben sadece hatırlatmak istiyorum — kime, neye dokunduklarını.”

Masadaki sessizlik, kelimelerden daha ağırdı.
Rojda birkaç saniye düşündü, sonra çantasından küçük bir not defteri çıkardı.
“Bahoz’un işleri hâlâ aynı bağlantılarda mı sürüyor?” diye sordu.
Berfin’in gözleri bir an parladı.
“Evet. Onunla bağlantılı biri var… belki o yoldan ilerleyebiliriz.”

Rojda kalemiyle deftere birkaç satır yazdı.
“Ben araştırırım,” dedi.
“Senin yapacağın tek şey sakin kalmak. Sessizlik, bazen en güçlü silahtır.”

Berfin başını eğdi, gözleri uzaklara dalmıştı.
Yağmur yeniden başlamıştı; camdan süzülen damlalar, masaya düşen gölgeleri titretiyordu.
“Ben sessiz kalmayı çoktan öğrendim,” dedi.
Ama gözlerinde, sessizlikten çok daha derin bir kararlılık vardı.

Rojda defteri kapattı, Berfin’e baktı.
“Beni neden seçtin?” diye sordu hafif bir alayla.
Berfin gülümsedi — ama o gülümsemede sıcaklık değil, bir tür zarif soğukluk vardı.
“Çünkü sen duygularla değil, sonuçlarla ilgilenirsin.”

İki kadın göz göze geldiğinde, o an aralarındaki bağ yeniden kuruldu.
Yıllar önce yarım kalmış bir ortaklık, şimdi başka bir niyetle canlanıyordu.

Kahveler soğumuştu ama masada bir karar alınmıştı.
Ve o karar, hem konağı hem de Bahoz’la Avjin’in kurduğu yeni dengeyi sarsacak kadar güçlüydü.

Rojda cebinden bir kart çıkardı, masaya koydu.
“Bu numaradan sana ulaşırım. Ama Berfin… dikkatli ol. Her planın bir bedeli vardır.”

Berfin başını kaldırdı, dışarıda yağmurun altındaki insan kalabalığına baktı.
“Ben bedel ödemekten korkmuyorum,” dedi sessizce.
“Ben sadece herkesin kendi bedelini ödemesini istiyorum.”

Ve o anda, kahveden çıkan iki kadının ardından şehir biraz daha karardı.
Sanki gökyüzü bile yaklaşan fırtınayı sezmişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

14okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Eski Dostun Gölgesi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138